vrijdag 12 augustus 2011

Proloog.

Je zal wel gelijk hebben, van jouw kant lijkt het misschien dat ik geluk heb gehad. Maar geloof me, ik sta al de hele week op instorten. En ja, ik was medeplichtig, maar het heeft nooit iets groot opgebracht. Pijn gaat als een jojo door m'n lijf.

En ik heb iets gevonden om naar te streven, maar ik kan niet beslissen. Want misschien is achterblijven beter dan bereiken, zoals ik steeds deed.

Het zou oneerlijk zijn tegenover je om te zeggen dat ik blijf, als ik weet dat ik op elke impuls, op elke andere zet reageer. Want in elke vijver zal ik spelen, met wisselende techniek. En na elke tegenslag zal ik terug komen.

We hebben ons gekeerd tegen oppervlakkige dingen. Onze krakende codes vielen uit elkaar, onze woorden werden uitgezogen en proper gemaakt. En na die laagtes kunnen we toegeven, onze gedachten werden gemeen.

Je hebt vast gelijk, sinds vanavond maak je me nerveus. Maar waar wil je dat ik over denk? Ik zal een film opzetten, ik zal wat spelen voor je, een dienst van mij voor jou. En ik zal glimlachen als jij lacht, uit liefde. Want je weet dat het niet mijn stijl is om op te geven. En ook van die pijn in mijn zij heb ik genoeg.

Vandaag ga ik voor de makkelijkste weg.

Dit leven is een ziekelijk excuus voor alle misbruik en neveneffecten.
Het raam vol vliegen, de stinkende lobbys, ze blijven hetzelfde, altijd hetzelfde.

(Tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tata tatatata tata tatata.)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten