maandag 15 augustus 2011

4.

Het is erg dat m'n zussen de eersten zijn die mij laten lachen. Zonder echte reden zelfs, gewoon lachen. Omdat het allemaal zo erg niet is. Omdat ik al zwaardere dieptes heb gekend. Omdat het maar eventjes hard zal zijn. En omdat we gewoon in de McDonalds zaten.

Ik geloof nog steeds niet dat het zonder Maaike kan, maar ik geloof wel dat ik langzaam aan kan doen alsof het wel kan. Als ik maar eventjes kan vergeten dat ze bestaat, dat ze in een kamer in dezelfde stad ligt te neuken met een ander, als ik maar eventjes zelf in diezelfde stad kan liggen neuken met een ander; dan kan ik misschien doen alsof ze niet bestaat.

Poeskin, de kat van m'n zus, springt op m'n lijf en zoekt een plaatsje op m'n borstkas. Het lijkt alsof ik hem eigenlijk zou moeten aaien, maar dat moet 'm zelf maar doen. De ene dag is het Maaike's hoofd, de andere dag een kat; in wezen is het allemaal hetzelfde.

Ze zei dat ze er wel een beetje spijt van had. Alleen weet ik niet goed van wat. Waarschijnlijk weet ze dat zelf niet goed. Spijt dat ze met hem blijft slapen? Spijt dat ze me pertinent niet graag wilt zien? Spijt dat we elkaar ooit hebben leren kennen?

Het spijt me dat ik niet langer kon wachten tot ze klaar voor me was. Het spijt me dat ik niet ben blijven geloven dat ze ooit klaar voor me zou zijn. Het spijt me dat ik haar niet voordien gekend heb. Het spijt me dat ik haar niet kan tegenhouden dezelfde fouten van vroeger te maken. Het spijt me dat ik haar niet meer hoop gaf. Het spijt me dat ik me niet kon inhouden. Het spijt me dat ik mijn angsten op haar geprojecteerd heb. Het spijt me dat ik mezelf niet langer kon tegenhouden. Het spijt me dat ik niet wachten kan.

Eigenlijk is dat een leugen, eigenlijk is er weinig dat me spijt. Of, misschien, het spijt me dat ik niet geweldiger kon zijn.

Een nieuwe Heleen maakt haar intrede. Het is niet goed wat ik doe, maar ik doe wat ik doe om te overleven. Omdat ik zwak ben en genegenheid nodig heb, ongetwijfeld. En Karma zal me wel achtervolgen, nadat ik iemand kwets is het aan de volgende om mij te kwetsen. En toch zal Sien goed voor me zijn.

Maaike vroeg me ooit waarom alles bij mij zo gemakkelijk was. Nu kan ik zeggen, omdat ik toen gelukkig was.

Soms is alles doen niet genoeg. Of misschien is alles doen nooit genoeg. En toch zal ik elke dag wachten op die sms, op dat berichtje, op dat klein beetje liefde geuit in de simpele woorden: "Doe je iets vannacht?"

Geen opmerkingen:

Een reactie posten