woensdag 14 september 2011

11.

Verdomme, dat moet ik weer voor hebben. Nu lig ik hier alleen, in m'n bed, dat ik dan nog eens zelf heb moeten opmaken. Wel, dat lust ik niet. Alleen slapen is allemaal goed en wel, maar doe het dan - zoals iedereen - met iemand naast je. Of op z'n minst iemand die je bed komt opmaken.

Maar neen, Maaike wou eens een nacht alleen zijn. Ademruimte noemt ze het. Wel, ik hoop dat ze stikt in haar ademruimte. Ik hoop dat ze niet kan slapen van de grootheid van haar bed. Ik hoop dat ze verdwalend op zoek gaat naar mijn armen om haar heen; dat ze wakker wordt en zich afvraagt waar ik heen gegaan ben.

In het eigen bed dus, voor het eerst in, tja, het moet toch alreeds twee weken geleden zijn. Ik hou het niet meer bij om eerlijk te zijn, ik zit niet meer te tellen en te plannen, te denken en te verlangen. Ik ben gewoon bij Maaike. We zijn gewoon samen. We denken niet aan de dag dat alles weer de mist in gaat. En ik hoop dat die dag eenvoudigweg niet zal komen.

Maar ik moet iets doen aan dat eeuwige alleen slapen! Ik hou niet van dit bed, dit bed heeft al teveel gezien. Ik hou niet van deze kamer, hij is te veel onafgewerkt. Ik hou niet van dit huis, er ligt teveel stof. Ik hou niet van deze buurt, er is teveel leven. En eigenlijk zijn dat allemaal uitvluchten om te zeggen dat ik liever bij Maaike zou zijn.

vrijdag 2 september 2011

10.


Arme, arme strijdmakker.
Wat een klootzak, zomaar tegen je voorwiel rijden.
En je lag nog in versnelling!
Even later reed je niet meer.
Je versnellingsbak aan flarden gereten!
Het zou niet mogen zijn.
Het zou niet mogen zijn.

Strijdmakker, hopelijk kunnen ze je helen.
Hopelijk kunnen ze je olieaders terug vullen.
En kan ik je binnenkort weer laten brullen.

En anders smijt ik je weg en koop ik een nieuwe.
Nah.