donderdag 18 augustus 2011

6.

Hier zit ik, nutteloos te wezen. Maaike in de ene kamer, ik in de andere. Ik wil niets liever dan haar kamer binnen gaan en haar vast te pakken, te zeggen dat alles goed komt; maar ik ben niet welkom.

Hoe verzeil ik steeds in deze situaties? Door niet weg te gaan, denk ik. Door een vinger te krijgen en een hand te pakken. En toch, het enige wat ik graag wil is haar vastnemen en zeggen dat alles in orde komt. Maar zij is daar helemaal niet zo zeker van. Zij had me liever niet in het huis gehad. Zij zou liever slapen.

En ik zou liever bij haar zijn.

"Wat scheelt er?"
Het klinkt zo hol.
- "Niets." zegt ze.
"Zeker?"
- "Nee."

"Ik denk dat ik gewoon wat alleen wil zijn."
Ik haat alleen zijn.

Ik moet hier weg, maar wil niet; verdomme, wat nu gedaan. Ik drink van m'n pint en zwijg. Ik rook een sigaret en ik zwijg. Ik lig in de zetel en ik zwijg. Ik streel de kat en zwijg.

Ze kucht in haar bed.

Godverdomme, zo dicht bij en zo verschrikkelijk ver. Kom me halen, Maaike.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten