zaterdag 26 november 2011

16.

Het stormt, meisje m'n meisje. We zoeken naar een haven, maar we houden van de wind. We houden van de zon, maar ook van de bliksem. We haten het nat, maar houden van de regen. Af en toe denken we teveel, en soms luister ik stiekem naar dubstep.

"Give it up."
- "I can't give it up."

In een asbak op zoek gaan naar welke peuk er nu eigenlijk nog brandt. Ik slaap in een hotel waar ik de naam niet meer van ken. Mijn hotel, het hotel waarin ik slaap vannacht. Slapen in een stad die zich stellig verzet zich de mijne te noemen; ik heb het steeds moeilijk gehad met liefde veroveren.

"Give it up."
- "I didn't give it up."

Het is al laat, als ik nu slaap is het sneller morgen. Maar ik wil niet slapen, ik ben nog niet moe. Ik wacht tot m'n meisje bij mij is, ik drink tot zij naast mij ligt. Maaike m'n Maaike in 't bedje naast mij. Schol.

"Give it up."
- "I won't give it up."

Buiten leeft de stad. Buiten staan ergens gemiddeld tachtig auto's in lichterlaaie. Buiten gebeuren moorden, buiten krijst een kind. Buiten gaat de wereld door. Maar hier binnen is het rustig, in m'n kamertje van 150 euro per nacht, met twee nachtlampjes, een kleine bureau en een tv die geen canal+ kan ontvangen, hoewel dat volgens de website wel het geval was.

Ik haat Parijs. Ik weet niet waarom, maar alles hier werkt tegen me. Ik weet niet of het de taalbarrière is, of de Franse mentaliteit, maar ik haat 'm. Misschien zal ik er binnenkort van leren houden, zoals ik ooit van olijven heb leren houden; maar daarvoor zal ik 'm eerst eventjes in alle kalmte moeten leren kennen. En niet alleen, als het kan.

Het verzonnen meisje dat ik Maaike heet ligt naast me in het bed. Ze ondersteunt haar hoofd met haar arm en ligt naar me te kijken. "Wel, dan, waar wacht je op?" zegt ze. Ik kijk naar haar knappe lijfje; "Nergens op", zeg ik. Ik leg me neer en doe het licht uit en voel me plots ontzettend eenzaam.

"Give it up."
- "I can't give it up."

woensdag 16 november 2011

15.

G1000. Duizend mensen van over de hele ... euh... België die samenkomen om over politiek te praten. Vlamingen, Walen, Turken, Marokkanen, meisjes, jongens, mannen, vrouwen; allen waren ze paraat. Hoe het nu verder moet met de sociale zekerheid, hoe het nu zit met dat integratiebeleid. We bedenken oplossingen op problemen die we niet begrijpen; en natuurlijk valt ook mijn gsm plat.

't Is laat, het volk is moe. Moe van het gepraat, het gezaag, het figuurlijk op tafel kloppen. Het was een goede dag, een dag van communautaire vrede. Zo'n dag waarvan je zegt, ik ben fier om Belg te zijn. Neen, mijn beste, ik ben slechts Vlaminck op de tweede plaats.

(We zullen maar vergeten dat enkel het Nederlands vertaald moest worden; de tolk bleef het Frans echter stellig vertalen ondanks onze tekenen dat we het begrepen; symbolisch?)

“We moeten de notionele interestaftrek afbouwen!” werd vertaald in een zwak “de vennootschapsbelasting herwerken.” De klare taal die aan de tafels klonk - “Neem het geld waar het zit”, “Belast het kapitaal!” werden flauwtjes herwerkt tot afkooksels die ieder populistische politieker handig kan kneden in een eigen idee.

Vrede, dat was er. Vrede. Omdat we ook niet wouden praten over dat communautaire. Omdat het de sfeer best wel wat zou kunnen verzieken. Radicaal waren we trouwens niet; we waren eensgezind. “We moeten meer professors rekruteren van over de taalgrens”, maar wat zou Louvain-la-Neuve te zeggen hebben over lessen in het Nederlands?

Maar laat ons samen drinken vanavond. Laat ons de taalgrens verzuipen. We zijn eensgezind. “Ik ben de voorzitter van het Waals parlement, dus moet ik in het Frans praten.” De rest van de speech zou ik twee jaar geleden niet begrepen hebben. En aan Vlaamse kant? Een fijne tik van onze goede vriend uit de Volksunie: ik ben van het Vlaams parlement, dus ik moet in het Vlaams praten; gevolgd door een speech in Vlaams, Frans en Duits. Het communautaire opgelost? Misschien enkel voor vanavond. Misschien let ik te veel op de details.

Maar goed, mijn gsm was dus plat. Een oprecht vervelende situatie gezien ik in Gent nog met vrienden had afgesproken voor een verjaardagsdrink. Geen gsm, geen telefoon nummer dat ik van buiten ken, geen sigaretten; een ware schooier. En m'n vriendinnetje? Even onbereikbaar. Kuierend door het volk omdat ik ook mijn “tafelvrienden” ben verloren.

En nu? Naar de trein. En verder? Naar Gent. En met de politiek? Wel, dat weet ik niet. Ik weet niet of er naar ons zal worden geluisterd. Ik weet niet welke politicus nu het kwaliteitslabel “G1000 approved” zal op kleven. OpenVLD misschien? “Wij hebben de vennootschapsbelasting hervormd, het is nu veel goedkoper. Oei, was het dat niet dat jullie wouden?

Vluchten naar Parijs. Ons geld zit daar toch al. Een nestje opbouwen; ik en m'n meisje. Een nestje in een vuile stad die de onze niet is. Laat maar vloeien, dat geld. Van Vlaanderen naar Walonië? 't Is naar Parijs dat het drijft. Naar mij, naar ons, naar ons nestje.

Jan met de pet staat buiten de glimlachen. Hij is op z'n oude dag bijzonder gelukkig dat hij dit heeft mogen meemaken. Hij heeft gepraat met de mensen, hij heeft voorstellen gedaan. Hij voelde zich één; morgen moet hij weer alleen uit z'n bed stappen en zwijgend aanschuiven bij de bakker. Maar eerst nog één pintje.

Mijn twitter stream is stilgevallen samen met mijn GSM; het thuisfront moet met angstzweet blijven wachten op mijn volgende response. Ik vraag me af wat dat meisje van mijn tafel nog allemaal heeft gezegd.

Oh, misschien komt er toch ooit nog rechtvaardigheid. Misschien wordt mijn voorstel om Electrabel te nationaliseren – zonder compensaties voor Frankrijk – dan toch opgemerkt in de duizenden post-its. Misschien zal de kapitaalbelasting er toch komen. Misschien zal Fortis dan toch een deel van het reddingsgeld terugbetalen. Misschien zal de 99% toch zegen vieren. Misschien.

Ik dender Aalst voorbij; waarom zit ik op de trage trein naar Gent?! En weet er iemand een betaaltelefoon zijn in Gent?!