zaterdag 13 augustus 2011

1.


Even leek het alsof ze zich zou bedenken, maar even later draaide ze zich om en liep ze verder weg. Ik wist niet goed of ik haar terug zou zien, maar ik rekende er op dat alles ooit wel eens goed zou komen. Ik denk nog steeds ergens dat het Knut z'n fout is; het gaf een beetje een vreemde situatie; wij twee, gezellig op de zetel met een glaasje wijn en Knut die naakt uit de douche stapt.

Ze glimlacht eventjes, zegt "tot nog eens" en trekt de deur achter zich toe. Haar telefoonnummer heb ik niet en de kans dat ik haar terugzie zal wel klein blijven. Knut doet het licht aan en legt wat Stef Bos op. "Papa, ik lijk steeds meer op jou" veroorzaakt deze keer meer de drang om Knut met een knuppel in elkaar te slaan, maar vanavond zijn we vredelievend.

"Ik heb de liefde niet gevonden" klinkt nog veel smachtender als Knut luidkeels mee brult.

Knut haalt de whisky boven; black label, het mocht eventjes dat ietsje meer zijn. Hij schenkt twee glazen uit, geeft mij er één van en neemt een viltstift om het nieuwe whisky-niveau op de fles aan te duiden. Allemaal opdat ik niet aan z'n fles zou zitten. Het is een man van smerige trucjes.

"Nog één glas wodka, olie op het vuur."

Nu de avond toch verloren is kunnen we maar beter weg gaan. We beven, we strompelen, we tuimelen naar het centrum van de stad. Het vuile centrum van de stad waar de slapelozen en de hopelozen de straten 's nachts bezetten. En we drinken ons daar dood; morgen begint de revalidatie.

De stad is vuil, het weer is vuil, de Patersholfeesten zijn vuil en de dronken mensen zijn vuil. Ik tsjok door de straten, op zoek naar liefde die ook vuil is. Knut naast me, An langs de andere kant. An is dronken, An is irritant, dus dumpen we ze in een steegje en laten we haar verdwalen in haar dronken roes. Morgen zal ze wel uitkomen.

Een man met een hoed vraagt een dame met een bril of ze mee gaat naar zijn huis. Hij wilt haar zijn vlindercollectie tonen en haar daarna alle hoekjes van de slaapkamer tonen. De dame met de bril heeft dat door, maar door haar middelbare leeftijd en haar relatief dik gat besluit ze toch met de heer mee te gaan. De iets oudere heer met wie ze eerst aan het praten was kijkt beteuterd toe hoe zijn vangst met een andere hoed naar huis gaat.

En zo strompelen we verder langs straten en steegjes, langs vervlogen herinneringen, langs ontwakende huizen vol kleinburgerlijke werkmensen, langs bankjes vol liefde, langs clubs waar ik zo lang met een meisje praatte tot ze me terug wou. En rondom ons blijft de stad dreunen, de muziek loeien, de mensen feesten en van elkaar proberen houden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten