Ze at een appel en keek naar televisie. Daar genoot ze van, fruit en domme, Amerikaanse series. En ik zat naast haar, zonder appel, naar dezelfde domme, Amerikaanse series te kijken. Ik wist best wel wat ik hier deed, ik was op zoek naar iemand die me lief kon hebben. Dat ik haar maar weinig lief had was niet echt een probleem, dat zou immers wel komen. Het komt altijd, als ik maar een beetje aandacht krijg. Aandacht en af en toe een massage, veel meer had ik niet nodig om te doen alsof ik iemand graag zag.
Ze heeft wel iets tegen roken. Ik heb van nature iets tegen mensen die iets hebben tegen roken, vooral als ik zowat hun grootste frustratie ben. Daarom rook ik in het geniep, als we niet bij elkaar zijn. Niet dat ik haar ooit beloofd had te stoppen met roken, maar gewoon, als ze het niet ziet denkt ze misschien dat ik het helemaal niet deed. Trouwens, was onze relatie dan niet helemaal gebouwd op kleine leugentjes en geheimpjes? Was het eerste "ik heb je graag" al geen kleine leugen? Ik kan niet iemand graag hebben als ik ze maar een paar keer heb gezien; ik kan niemand graag hebben die ik niet door en door ken. Ik had kunnen zeggen "ik denk dat ik je graag kan hebben" of "ik geloof dat ik ongelofelijk veel van jou zou kunnen houden", maar dat deed ik niet. Ik zei "ik heb je graag". En ik gaf ze een kus. En dat was dat.
Ik ben al eens eerlijk geweest. Of eerder, ik ben altijd eerlijk geweest. Te eerlijk misschien. Neen, deze keer doe ik het anders. Deze keer maak ik alles luchtig, doe ik niet alsof alles te zwaar is om dragen. Deze keer vertel ik wat ze wilt horen, doe ik alsof zij het enige meisje op de wereld is. En misschien, heel misschien, zal ze dat dan voor mij ook worden. Dan zit ik over tien jaar nog steeds naar dezelfde herhalingen van de kampioenen te kijken en ga ik daarna naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken en een pintje uit mijn verborgen bak te halen. Dan gaan we naar plopsaland met onze 2,6 kinderen - want normale mensen hebben 2,6 kinderen - en gaan daar in de splash. En eten we elke avond samen, vlak voor mijn stiekeme sigaret.
Misschien zal ik dan gelukkig zijn. Gelukkig in m'n eenvoudig, gelukkig in mijn burgerlijkheid. Gelukkig in m'n rust. En misschien, heel misschien vind ik dan op een dag het nummer van Maaike terug in m'n gsm. En heel misschien stuur ik haar een berichtje. En heel misschien zien we elkaar dan terug in één of ander ver land. Dan stap ik van de trein en staat ze daar, in de regen, op het perron. Dan zullen we elkaar omarmen en diep in elkaars ogen kijken en denken, wat is er toch allemaal gebeurd; waar is die tijd heen gegaan.
En misschien drinken we. En misschien drinken we veel. En misschien drinken we veel te veel. En misschien - heel misschien - vraagt ze me mee naar haar huis, omdat de laatste trein al vertrokken is. En dan neemt ze me mee naar een schamel appartement waar het binnen regent en waar de kat op de schommelstoel ligt te slapen. En misschien neemt ze mijn hand dan vast en kijkt ze naar me met één traan in haar linker oog en trekt ze me naar zich toe. Misschien fluistert ze dan "het spijt me" in mijn oor en kust ze me dan, haar lippen zacht trillend. En misschien vrijen we die nacht, trekken een fles rode wijn open en vullen de glazen. En misschien vrijen we opnieuw en drinken we nog en moet ik niet naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken. Misschien roken we samen, in het vuile bed. Misschien blijf ik tot 's middags en gaat ze daarna mee naar het station. En daar nemen we afscheid met een kus. Daar kijkt ze in m'n ogen, daar legt ze haar hand in de mijne, daar fluistert ze zacht "tot gauw".
En misschien kom ik dan thuis bij Sien. Misschien vraagt ze waar ik geweest ben. Dan zal ik liegen, want dat heb ik ondertussen geleerd. En ik zal ze meenemen naar boven en ik zal haar vastnemen en ik zal haar strelen en koesteren en ze zal denken dat ik haar gemist heb. Tot ik een paar maand later weer de trein neem naar dat verre stadje, naar dat vuile bed, naar mijn echte lief.
En misschien zal het wel nooit uitkomen. Misschien zullen mijn 2,6 kinderen gelukkig worden. Misschien zal niemand ooit zien waar ik heen ga. Misschien zal ik nooit iemand tegenkomen die vraagt "Wel, Daan, waar ga jij heen?" Misschien duurt eerlijkheid dan even niet het langst, misschien kan ik dan wel twee levens leiden.
Dan zal ik op een dag een kaartje in de bus krijgen, een kaartje met een zwarte rand. En dan zal ik naar de schuur gaan en zal ik mij op de verstopte bak bier zetten. Dan zal ik een sigaret opsteken en huilen en ik zal niemand zeggen waarom. En Sien zal mij even laten omdat ze voelt dat ik alleen wil zijn. Ze zal zich niet durven afvragen waar ik al die weekends was, ze zal die twijfels wegduwen. En ze zal wachten tot ik zelf terug uit het kot kom en ze zal me omarmen en vragen of het gaat. En ik zal zeggen dat Maaike een vriendin was die ik al erg lang niet meer had gehoord en dat ik bang ben om te sterven en dat ik me oud voel en dat ik Sien graag zie. En Sien zal me troosten, Sien zal me meenemen naar binnen en een kop koffie voor me zetten. Sien zal m'n tranen niet gezien hebben. En ik zal niet bang zijn van de dood, ik zal er geduldig op wachten.
En Sien zal gelukkig zijn omdat ze mij niet kent. En ik zal gelukkig zijn omdat Sien mij niet kent. En het zal eenvoudig zijn; eenvoudig en puur en doorspekt met kleine leugens. En ze zal huilen op mijn graf want ik zal als tweedes sterven. En zij zal even triest zijn, maar daarna weer gelukkig. Misschien leert ze wel een nieuwe man kennen, eentje die niet meteen zal sterven. En ik zal in de oneindigheid bij Maaike zijn, tot Sien ook daar terecht komt. En dan, dan zal ik vragen of ze mij kan vergeven.
Onze Vader Die in de Hemelen zijt,
geheiligd zij Uw Naam.
Uw Rijk kome,
Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten