woensdag 24 augustus 2011

8.

Het lijkt al de hele zomer te regenen, vanavond dus ook. We lopen van de cinema naar haar huis. Maaike heeft een paraplu dus wandelen we daar samen onder. Ik heb half en half zin om niet onder de paraplu te lopen en heerlijk nat te worden, maar ik ben volwassen nu, ik hoor droog te willen blijven.

"Hierlangs" zegt Maaike plots en ze trekt me langs een verborgen trapje naar beneden. Het paadje leidt naar de onderkant van het brugje waar we normaal gedachteloos over tsjokten. Het is er vuil, het roet van de uitlaatgassen hangt aan de muren. Ze duwt me tegen de muur en drukt haar lippen op de mijne. Even staan we intiem te zijn, dan staan we wat rustiger te zijn, daarna ligt Maaike gewoon in m'n armen.

"Hoe lang zou het nog duren?" vraagt Maaike plots.
- "Wat bedoel je?"
"Wij."
- "Ik weet het niet, zolang als jij wilt zeker?"
Ze zucht.

"Ik vind het leuk bij je" zegt ze.
- "Ik vind het ook leuk bij jou."
"Ben je bang dat ik weer weg zal gaan?"
- "Ik probeer er niet aan te denken."
"Ik zal weg gaan, hoor."
- "Ik weet het."
"Maar niet nu."
- "Misschien nooit."
"Misschien."

Ze heft haar hoofd op en kijkt in m'n ogen.
"Waarom zeg je niet meer dat je me graag ziet?"

Ik moet even nadenken, het is inderdaad een tijdje geleden dat ik dat zei. Ik weet niet goed waarom het zo lang geleden is, misschien door alles wat gebeurde. Waarschijnlijk omdat ik gewoonweg weer een beetje bang ben om dat te zeggen. Maar dat kan ik toch niet zeggen, dat ik nu plots bang ben geworden? Uitvluchten razen door m'n hoofd, de ene al armer dan de andere. Ik zou kunnen zeggen dat ze best wéét dat ik haar graag zie, dat ik het niet hoef te zeggen, maar dat slaat ook al helemaal nergens op. En om eerlijk te zijn weet ik zelf gewoon niet waarom het zo lang geleden is...

- "Omdat ik niet van je wil eisen dat je het terug moet zeggen."
Netjes opgelost, een mooie uitvlucht.

Ze zwijgt, ze kijkt me aan, ze lijkt ongelofelijk diep na te denken. En plots zegt ze plechtig:
"Ik zie je graag."
Ik glimlach.
- "En ik zie jou ook graag."
Zij glimlacht.

"En dat is dan dat." zegt ze lachend en ze kust me, m'n hoofd in een spinnenweb duwend. Het regent nog steeds als we even later naar huis wandelen, maar de paraplu blijft dicht. We worden samen nat en het kan ons helemaal niet schelen wat andere mensen denken, want eventjes houden we van elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten