vrijdag 21 oktober 2011

14.

Soms kijk ik nog wel eens op je facebook profiel. Er veranderd niet zo veel meer, je bent wat stil geworden op het internet. Maar toch doe ik het, omdat ik ook wat stil ben geworden en omdat ik zeker wil zijn dat ik helemaal niets mis.

Ik weet best wel dat ik daar niet echt moet zijn. Ik weet best wel dat jouw berichtjes bovenaan mijn nieuwsoverzicht zullen verschijnen; daarvoor ben ik al te veel op je profiel geweest. En toch als ik je naam zie, klik ik er eens op.

En soms klik ik dan ook eens door naar je foto's. Dan ben ik blij dat ik er nog tussen sta. Dan ben ik blij dat je ze nog niet verwijderd hebt, jezelf nog niet untagged hebt. Dan zie ik dat ik nog steeds bovenaan sta, in de header boven je profiel. Foto's van mij en jou; dat maakt me een beetje blij.

Maar soms weet ik ook niet goed wat er gaat gebeuren. Soms vraag ik me af hoe lang die foto's er nog zullen blijven staan. Soms ben ik bang dat ze plots verdwenen zullen zijn, vervangen door andere. En dan vraag ik me af of ik dat erg zal vinden. Ik denk dat het zal prikken.

En dan kom je plots binnen, m'n Maaike. Dan kom je plots naar me toe en geeft me - zonder noemenswaardige reden - een kus. Dan kom je me een knuffel geven, je weet wel, zo eentje met alle macht. Zo eentje waar ik me door jou trek en jij je door mij, tot we één zijn. En dan denk ik niet meer aan die foto's, dan kan me dat allemaal niet schelen, dan ben ik heden vrolijk en blij.

Maar toch blijf ik soms op je naam klikken, om er zeker van te zijn dat ik nog besta.

donderdag 6 oktober 2011

13.

Agent Dale Cooper bestelde een tweede koffie. Hij had zelden zo'n lekkere koffie gedronken, zo'n heerlijk sterke zwarte massa die nog eens makkelijk naar binnen ging ook. Wie had ooit gedacht dat hij deze koffie zou proeven, in een klein hotelletje in Parijs. De beste koffie ter wereld! (Of misschien dat kopje thuis, dat zijn meisje steeds voor hem klaarmaakte.)

Hij besloot nooit meer weg te gaan uit dit paradijs. Hier was het leven immers eenvoudig; er was koffie, er was eten en soms liep er zelfs eens een muis voorbij. En ze zouden hem thuis wel niet missen, daar was hij wel bijna zeker van.

Cooper slurpte van z'n koffie terwijl hij uit het raam keek. De straten waren donker, mensen haasten zich naar huis. Hij zat lekker beschut in de warme speelplaats, de rest van de wereld kon hem gestolen worden. Nu nog een meisje, dacht 'ie, een meisje om mij te aaien. Een meisje die me mee neemt naar d'r warme bed, waar ik onder de dekens kan kruipen. Een meisje op wiens voeten ik dan midden in de nacht ga liggen; ja, zo'n meisje.

Dat zou hij misschien wel missen, dat meisje. Voor de rest was alles goed.

Hij keek naar een meisje en haar vader die samen op het internet zaten te surfen. Ze zagen er wel gelukkig uit, zo met z'n twee; een meisje en haar vader. Op reis waarschijnlijk. Parijs ontdekken, omdat dat in de boekjes staat. Parijs zien en sterven, zeggen ze soms... Of nee, dacht Cooper, dat zeggen ze niet. Leuven zien? Bukarest zien? Het was één van die steden...

Eens schoteltje melk zou er best wel in gaan. Maaike gaf hem soms melk, stiekem, als Jane het niet zag. Nuja, Maaike is weg, het leven is goed, het is warm en knus. Punt.

Wat?! Dat meisje zit haar vader nu gewoon even te kussen zeg! Wat is me dat nu. Agent Dale Cooper had nog nooit zo'n grove bedoening gezien. Meisjes van twaalf en mannen van dertig?! On-ge-hoord. Bij ons zou 't zo wel niet zijn, dacht hij bij zichzelf.

Hij nam nog een slok. Bah, hij was helemaal geshockeerd. Het meisje zag er echt best jong uit. Toegegeven, misschien zien alle meisjes uit het oosten er wat jonger uit, maar toch... Deze zag er écht jong uit.

Cooper begon moe te worden. Zou hier hier slapen, in dit kleine cafétje? Of zou hij terug naar huis gaan? Misschien moest hij hier maar even blijven... Een maandje ofzo... Ze missen 'm toch niet, dacht hij. En misschien kom ik wel gewoon nooit meer terug.

Parijs, de stad van de... tja, van wat eigenlijk?

maandag 3 oktober 2011

12.

Ik draag de onderbroek van Maaike's ex-vrijer en ik vind dat best een beetje vies. Maaike heeft me er wel van overtuigd dat 'ie, gelukkig maar, proper is; anders had ik hem niet willen aandoen. Maar goed, ik heb hem dus wel aan. Nu zit ik in zijn huis, met zijn lief, met zijn onderbroek aan. En ik probeer daar zo weinig mogelijk aan te denken, maar ik ben hem en iemand anders is mij.

Ze ligt op me, haar borstjes drukken tegen m'n borst. Ze glimlacht, ze lijkt gelukkig, ze is lief. Het gebeurt niet veel dat ze lief is, dus geniet ik ervan. Ik geniet er al twee weken van, van dat gelukkig zijn. Het is besmettelijk, ik heb het ook.

Waarom kwetst het met dan als ze zegt dat ze niet mee gaat vanavond?

Even later zit ik dus met een Geuze voor m'n neus voor m'n eigen computerscherm, de soundtrack van Tron op de achtergrond. Ik hou wel van die soundtrack. Daft Punk schreef 'm. Ik hou ook wel van Daft Punk, hoewel ze uit Frankrijk komen.

Ik hou niet zoveel van Frankrijk. Of toch, ik hou wel van Frankrijk, maar niet van frans. Frans is een romaanse taal, ik hou niet zo van romaanse talen. Wel hou ik van germaanse talen, zoals vlaamsch en engels. Van duits hoe ik ook niet zoveel, maar dat land kan me gestolen worden. Maar ik hou dus niet van Frans. En laat dat nu de taal zijn die men in Parijs spreekt. En laat dat nu de stad zijn waar ik zal gaan werken, Parijs. De hoofdstad van Frankrijk, waar men frans spreekt.

Maaike zit ondertussen daar thuis ergens, voor een ander computerscherm. Ze is online, maar ik zeg niets. Ik zeg niets omdat ze toch niet bij me wou zijn. Het is stom, die gedachten in m'n kop, maar ik kan er niet veel aan doen, ze is er nu eenmaal.

Ergens in de wereld krijgt een oude schoolvriend nog een broertje. Ik wil ook nog een broertje. Of nee, eigenlijk wil ik geen broertje, ik wil een kat. Of nee, geen kat, een meisje. Niet eender welk meisje, ik wil een Maaike. Maar ik ben blij dat de schoolvriend een broertje krijgt.

Poh, laat maar allemaal zitten, ik ga in bad en ik wil een verse onderbroek.