maandag 26 december 2011

Het lijkt er op dat ik een heleboel extra tijd zal hebben om te schrijven, maar dit verhaal gaat nergens heen. Never take the instant street, it never goes anywhere, I guess.

Meer woorden kan je vinden in mijn nieuw verhaal.

22.

Mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting. Niet bedoeld om mooi te zijn, niet bedoeld om gelezen te worden.

Ze vroeg me of ik dan ook niet aanvoelde dat we niet samen passen. Ze vroeg me of ik ook niet begrepen had dat dit geen echte liefde was. Ik zat op de trein, naast haar; zij had haar koptelefoon op haar hoofd gezet. We zouden niet meer praten, alles was al gezegd; alles is altijd al gezegd. Ik begreep het, ik was bang alleen te zijn, bang van eenzaamheid, bang m'n leven niet te kunnen delen met iemand. Bang van nooit iemand anders te vinden, terwijl ik wel wist dat ik heus wel iemand anders zou vinden. Ik kon er mee leven, dat ze weg ging. Omdat er wel snel iemand anders zou zijn, dacht ik. En als dat niet het geval zou zijn, had ik misschien mezelf beter leren kennen. Aanvaarden dat je alleen ook gelukkig kan zijn; gelukkig met een heleboel extra tijd om alles te doen wat ik wil doen. Vrij om elke nieuwe uitdaging aan te gaan, vrij om te gaan en staan waar ik wil. Het leven op z'n volst leven; ik kon het wel aan. Dacht ik.

En dan begrijp je plots dat het niet om alleen zijn gaat, daar heeft het niets mee te maken. Dan ontdek je plots dat het niets te maken heeft met seks of intimiteit. Dan begrijp je plots dat je echt van dit meisje bent beginnen houden. Je weet niet goed wanneer, je weet niet goed waarom, maar je voelt het. Toegegeven, ik ben de gevoelens van eerdere verliefdheden waarschijnlijk al vergeten, maar toch denk ik dat het hetzelfde aanvoelde. En ergens in je kop weet je wel dat dat misschien niet wederzijds is, maar je denk dat als je lang genoeg wacht, zij dat gevoel ook zal krijgen. Dat ze misschien vergeet hoeveel ze vroeger wél kon verdragen, hoe ze die liefde vroeger wel aanvoelde als een reis op een vliegend tapijt.

Ik heb het moeilijk dat ze zegt dat het haar niets doet. Ik heb moeite met te begrijpen waarom zij blij is. Ik ben er niet blij om, ik herinner mij de leuke dingen nog. Ik vraag me af met wie ik nu in godsnaam dronken moet worden, met wie ik nu de hele dag in bed moet blijven. Scrubs kijken, dat kan ik alleen; nog 4 seizoenen. Dan is dat ook op. Volgende week is ze misschien wel helemaal verdwenen.

Waarom kan ik mezelf dan niet wijs maken dat het beter is, dat er nog meisjes zijn die zo heerlijk bedorven zijn dat ik me eindelijk een beetje onder gelijken beschouw? Zo'n meisje dat haar zin doet, zo'n meisje dat weinig rekening houdt met anderen. Zo'n meisje dat ook de hele tijd aan zichzelf twijfeld, alle waarheid overweegt?

En dan merk je dat je niet op zoek bent naar een ander meisje. Je hebt iets opgebouwd en dat is nu weg. Je had zelfs geen toekomstplannen; er was geen toekomst, er is nooit een toekomst geweest, maar toch, 't gevoel dat je dat koptje na een lange dronken nacht niet op je borstkas zal voelen doet pijn.

I tried so hard and got so far, but in the end it doesn't even matter.

En je weet niet meer wat je doet, je weet niet meer hoe je te gedragen. Werken lukt niet meer, je bent alleen met je gedachten. Je wilt haar tonen dat ze je wel graag ziet, ookal geloof je het zelf niet meer. Je wilt haar tonen dat je wel goed voor elkaar bent, ookal voelt zij zich niet voldaan. Je wilt haar tonen dat de laatste weken een mislukking waren, dat je het goed kan maken, dat je harder wilt proberen; zij denk dat je niet moet proberen. Zij denkt dat het er simpelweg moet zijn. En ik vergeet meteen dat het ooit moeite koste.

Verdwijnen dan maar weer, verdwijnen in de nacht, bang van wie je tegen kan komen. Bang van de wereld, op zoek naar wat liefde, om 's ochtends wakker te worden en te beseffen dat je niet bent waar je wilt zijn. En je afvragen waar zij is, wat zij doet, met wie ze nu plezier aan het maken is. En je afvragen of ze ooit nog aan je denkt, je afvragen of ze die momenten aan liefde kan linken. Beseffen dat ze gekozen heeft, dat ze koppig is en dat ze nooit van gedacht zal veranderen. Nu niet meer, nooit niet meer.

En toch vraag je je af wat je mist en waarom je het mist; ik kan er geen antwoord op geven. Ik weet het niet, ik weet niet waarom ik precies haar moet hebben. Omdat ik ook koppig ben misschien? Omdat ik iets zag dat ik al even niet gezien had; verdoemde perfectie misschien? Een heerlijke hoop miserie om lief te hebben. En toch beseffen dat dat geen goed idee is.

Alles was een slecht idee, het is altijd een slecht idee, heel mijn leven is gebouwd op slechte keuzes die ik maakte omdat ik ze moest maken. Net zoals ik me nu slecht moet voelen; ik weet niet waarom. Ik was het na die drie weken zo beu, zo vreselijk beu, zo ontzettend beu dat ik ze bijna eigenhandig van de trap geduwd had. En toen kwamen we thuis en was alles precies meteen anders; het leek alsof ze meteen terug blij was, het monstertje dat drie weken bij me had gewoond was precies op slag verdwenen. En alles leek terug beter, ik zag terug dat meisje dat ik graag zag, omdat ze het uit haar koptje had gezet.

En dat meisje, dat ik daar tien minuten zag zitten spelen met een kat, was voldoende om haar terug graag te zien, want dat meisje was wat ik zou missen.

Misschien is het wel dat meisje dat zich opende voor mij, dat meisje dat mij dingen vertelde die ze eigenlijk aan weinig andere mensen vertelde. En dat meisje dat mij soms vertrouwde. Dat meisje naar wie ik luisterde en niet dacht, hou je muil en zuigen, slet. Dat meisje waar ik wel nog soms de wijsneus mocht uithangen.

Was ik gelukkig? Ja, ik denk het wel. Ik vond de chaos leuk. Ik heb van de chaos gehouden; niet altijd, maar meestal wel. Ik heb ervan gehouden de hele dag niets te doen; niet altijd, maar vaak wel. En ik heb ervan gehouden dat we elkaar konden zijn rond elkaar, open en zonder grenzen. Maar kan ik dat dan nergens anders vinden?

Hoe komt het dan dat die klop nu pas komt? Ben ik weer negatieve dingen aan het vergeten die ik vorige week wel nog zag? Nee, want ik heb me steeds verzet tegen uit elkaar gaan. Wat is er dan om te missen? Niets van de laatste weken, enkel de herinnering aan wat ervoor gebeurde. Over een streling die niet mocht, over nachten praten, over stilvallen en niet meer weten wat zeggen, over een hoofd op m'n schouder. Alles kan ik vinden bij een nieuw meisje; de feestdagen zijn moeilijke tijden voor singles, er moet er nog eentje te vinden zijn. En toch heb ik er geen zin in. Ik heb geen zin in nieuwe mensen. Ik wil enkel die verdomde liefde terug.

Verdomde, lelijke, vuile, zwarte liefde.
Omdat dat misschien het enige is dat ik verdien.

zondag 25 december 2011

21.

Beste Vos,

Verzing mij een lied
over hoe 't verstand
tekeer gaat tegen 't hart.

Over hoe rationele gedachten
het niet halen op die kiem
die langzaam groeit.

Over dat kruipend gemis
dat niet droef is,
maar d'r wel is.

Zing mij een lied
over waarom ik toch
nog steeds aan ons denk.

Dank je,
Daan.

zaterdag 24 december 2011

20.

[14:30:05] maaike@hotmail.com: "Hey"
[14:30:10] daan@hotmail.com: "Hey."
[14:30:25] maaike@hotmail.com: "Hoe gaat het daar?"
[14:30:35] daan@hotmail.com "Cava. Daar?"
[14:30:42] maaike@hotmail.com: "Cava."

[14:50:12] maaike@hotmail.com has gone offline

maandag 19 december 2011

A5.

Daan had slecht geslapen en hij had daardoor weinig positieve verwachtingen voor deze verdomde maandag. Hij deed zijn kleren aan, rookte een sigaret op de rand van het bed, keek naar de kater die aan het voeteneinde van het bed lag te slapen, aaide de kat, kreeg een venijnige klauw, stond recht, ging naar de lavabo, spoelde het bloed uit de wonde, depte het af, deed zijn schoenen aan en trok de deur achter zich dicht. Het was zonnig.

Hij zat tegenover een meisje met een lelijk gezicht. Hoewel, misschien was het niet eerlijk het lelijk te noemen; het meisje was misvormd rond haar mond. De huis oo haar kin en haar onderlip was duidelijk verbrand geweest, of bewerkt door een zieke man met zwavelzuur. Niet kijken, dacht Daan. Niet kijken, maar ook niet negeren. Niet zo eenvoudig, in een metro waar alles buiten zwart is.

"Nog twee stops en ik mag er uit."
"Nog één stop en ik mag er uit."
"Nog even wachten tot de deuren open gaan."

"Ik haat werken."

donderdag 15 december 2011

A4.

Er zat een meisje op de metro deze morgen, een meisje met rood haar, combats en metaal in d'r kleren. Ze zat op een klapstoeltje en keek zwart voor zich uit. Daan stapte op en ging aan de andere kant staan.

Drie haltes verder stapten drie hippie meisjes op; een band in de lange, losse haren, vrolijke kleren en natuurlijk ook tientallen buttons die her en der op hun rugzak geprikt waren.

Wat bezielt de mensen toch om steeds groepjes te kiezen? Waarom moest dat meisje met de rode haren voor haar zwarte groepje kiezen, terwijl die andere drie meisjes dat ander groepje kozen? En had ze dan nooit spijt van haar beslissing?

Daan wist niet in welk groepje hij nu eigenlijk zat. Maar hij had over rozen gedroomt vannacht. Over rozen en Disneyland. Hij vond zichzelf te oud om te dromen over Disneyland, dus namen de rozen de bovenhand. Hij had ze moeten wassen, in zijn droom. Rozen wassen, met water, een halve droom lang...

dinsdag 13 december 2011

A3.

Aah. De metro. Goddelijke uitvinding, heerlijke bedenking, al de harde werkmansarbeid waart. Gij voert mij onder straten, onder huizen, onder meren en onder minderen. Maar bovenal zijt gij droog.

Daan vroeg zich af waarom het altijd regent; en waarom er, als het dan eventjes niet regende, altijd donder in de lucht hing. Vandaag regende het, maar ook donder zat binnen de mogelijkheden.

Hij had de dikke kater drie keer van het bed gegooid die nacht. Hij had gecontroleerd of er nog eten en water was, maar kennelijk wou de kater die nacht gewoon een klootzak zijn. Het was geen minuut stilgeweest in de flat; een plastik zak moest dienst doen als dweil, een plant als boksbal en Daans hoofd als kussen. En toen de kater eindelijk ging slapen, ging de wekker en moest Daan zich door de regen naar de metro haasten.

Er zat een man rechtover hem. De man had een boek in de hand, maar was in slaap gevallen. Links van de man zat een bredere man de krant te lezen. Rechtover de krant een vrouw met een iPod en naast de iPod zat Daan, met nekpijn.

Afstappen, verranderen van perron, wachten; drie minuten. Daan keek naar de rails, wat zou er gebeuren als je de stroomrail vastpakt? Daan keek rond, maar ook vandaag zou waarschijnlijk niemand op de rails vallen.

Een trompet in de metro. Schitterend, dat moest er ook weer eens bij. De hoet gaat rond, de trompet gaat mee. De volgende halte is de man met de trompet en de pet weg.

In Barbès regent het niet meer, maar gelukkig blijft de nekpijn over. In Barbès stapt een meisje op met veel te veel make-up en een veel te luide mp3 speler in haar oren. Te jong, zucht Daan. Waar zijn de granieten metro meisjes?

maandag 12 december 2011

A2.

Verdomme, ze hebben me door. Ik zie het in hun ogen; hun hongerige, lustige ogen. Ze hebben me door. Ze zien het, ze ruiken het, ze voelen het aan met hun zesde zintuig. Ik moet voorzichtig zijn, want ze weten dat ik niet zoals hen ben. Dat ik een tourist ben, een kwakzalver, een klootzak die hun werk komt afpakken. Straks zullen ze zich groeperen en de metro vrijwaren van mijn gespuis; eerst ik, en dan ben jij aan de beurt.

Ik weet het, meisje. Ik zag het al van de andere kant van de wagon. Ik zag dat ook jij er niet bij past, dat ook jij geen deel bent van het geheel. Met je puisten en je acne, je gezicht half verborgen in je trui, je gedachten op plaatsen waarvan Zij niet eens weten dat ze bestaan.

Maar ze voelen het, meisje, ze voelen dat wij anders zijn. Misschien kunnen we nog vluchten. Eerst komen ze naar mij, daarna zullen ze jou weten te vinden.

A1.

Daan staarde voor zich uit terwijl de namen van Parijse metrostations langs hem heen raasden. Hij was alweer te laat op zijn werk, maar dat kon hem weinig schelen, hij was immers al vergeten waarom hij die verdomde job in de eerste plaats had aangenomen. Alsof hij in Parijs wel gelukkig zou worden; als het in Gent niet lukt, lukt het nergens. Maar omdat het daar niet lukte had hij de thalys genomen en was hij op solicitatiegesprek gegaan in een land waar hij de taal zelfs niet van kon spreken. Goed, hij kende wel wat basiszinnetjes, maar een meisje zou hij hier wel niet opscharrelen met dat kramele Frans.

Zijn onkunde zich uit te drukken in de voertaal bleek echter geen probleem te vormen voor zijn job, en omdat hij nu toch al even op zoek was naar wat avontuur in zijn leven had hij ja gezegd. Hij kon meteen beginnen; eerst van thuis uit, maar zo snel mogelijk in de Parijse kantoren van de startup. Hij had het best wel interessant gevonden, om half elf uit je bed rollen en meteen aan het werk gaan; 's middags een boterham of pizza en een kort computerspelletje terwijl de collega's in de kantine zaten; daarna verder werken tot iets na zeven en dan de stad in, op zoek naar z'n meisje. Maar de druk werd groter en de bazen wouden hem dichterbij, dus zocht hij een tijdelijk appartementje en zat hij nu iedere dag drie kwartier op de metro.

Het was maandag en iedereen weet dat dat de meest verdomde dag van de week is; veel erger dan een dinsdag en zelfs erger dan een donderdag. Hoewel donderdagen best ook wel vreselijk kunnen zijn, bedacht Daan. Ik denk dat het een donderdag was dat Tatiana weg ging; of nee, dat was een vrijdag.

Er zit een meisje op een bankje in het metrostation Place de Clichy. Ze heeft kort, blond haar en een huid van graniet. Wat een vreemde gedachte, huid van graniet; en toch vond hij het passen. Het meisje zat ook voor zich uit te staren en Daan bedacht dat ook zij diep ongelukkig zou moeten zijn. Het was een mooi meisje in de metro, ze zou nog veel avonturen beleven met mooie Franse mannen. Hoewel een mooi meisje in de metro niet altijd ook een mooi meisje buiten de metro is. Zo zou het wel kunnen dat ze in de eerste wintersneeuw in een Zwitserse bergen helemaal niet zo'n mooi meisje is; het is moeilijk te concureren met zoveel natuurpracht, terwijl de Parijse metro slechts een zwakke tegenstander is.

De overpijnzingen duurden te lang en het meisje was al lang samen met het station verdwenen. De trein raast verder door Parijse tunnels en Parijse rotzooi, sneller en sneller naar een job waar ook Daan Parijse rommel moet bouwen. Goed betaalde rommel wel, maar toch rommel. Quata's en milestones, je kent dat wel. En dat allemaal in Parijs; wat heeft hij in godsnaam in deze stad verloren?

Hij heeft verdomme nood aan koffie, maar hij weet niet hoe dat verdomde machien werkt. Koffie erin, start? Maar er zijn geen bekers. En de dag duurt zo lang, en de collega's zijn zo loyaal en werken duizend uur per dag. Daan is het al verdomd beu tegen de middag, daarna gaat het enkel bergaf.

"Verdomme, ik wil zo niet leven." maar veel alternatief lijkt er niet te zijn. Dag in dag uit pendelen tussen een Parijse flat met enkel een dikke kater die op me wacht. Elke ochtend ritueel die eerste sigaret op de rand van het bed, daarna die verdomde metro op, drie kwartier door donkere tunnels ruisen en daarna moet de miserie nog maar pas beginnen. Verdomme.

zondag 11 december 2011

19.

"Wat scheelt er dan?" 

Ik zit in m'n onderbroek op het bed, Maaike zit op de rand van het bed een computerspelletje te spelen. Het regent in Parijs, het is donker buiten en er is niets om te eten in huis. Er komt lawaai van ergens buiten; de aarde draait door.

- "Ik weet het niet, het is gewoon weg."
"Hoezo, gewoon weg?"
- "Ja, weet ik veel. 't Is weg."
"En... komt het nog terug?"
- "Dat weet ik niet."
"Maar wat denk je?"
- "Nu denk ik van niet."
"Maar heb ik dan wat verkeerds gedaan?"
- "Nee, ik besef gewoon plots dat ik je niet graag genoeg zie."

Stilte.

- "Je bent gewoon zoveel veranderd, denk ik."
"Hoezo?"
- "Gewoon, alles. Je schrijft niets meer, je zegt niets meer."
"Maar ik heb het ook gewoon zo druk."
- "Vroeger had je 't ook druk."

Stilte.

- "Maar 't is jouw fout niet, het ligt aan mij. Ik zie je gewoon niet meer graag."

Stilte.

"En nu?"
- "Ik weet het niet."

Stilte.

"Dus?"
- "Even afwachten zeker."
"Wachten op wat?"
- "Dat weet ik niet."

Stilte.

"Kan je dan niet meer lief zijn?"
- "Neen."

Stilte.

"Wil je weg?"
- "Misschien."
"Moet ik een ticket voor je kopen?"
- "Misschien."

Stilte.

"Wat moet ik dan doen?"
- "Geef het gewoon nog even tijd."

Stilte.

"Weet je dan wat er zal gebeuren?"
- "Nee."

Stilte.

"Kan je alsjeblieft lief zijn dan?"
- "Komaan, Daan, je weet dat dat niet kan."

Stilte.

"Het spijt me dat ik niet kan zijn wat je wilt dat ik ben."
- "Je hoeft geen sorry te zeggen."
"Toch spijt het me."
- "Zou het niet kunnen dat het eens niet aan jou ligt? 't Ligt altijd aan jou!"

Stilte.

Er raast een storm door mijn hoofd, een storm van gedachten, ideeën, redenen. Ik wil haar zeggen dat ik haar graag genoeg zie voor twee, dat ik haar écht speciaal vind. Dat ik haar niet gewoon bekijk als iemand om mee te vrijen, dat ik wél nog een band voel. Maar ik voel dat woorden niet meer helpen en elke aanraking wordt met een weggetrokken arm onthaalt.

Ik weet niet meer waarheen. Ik had het misschien allemaal op voorhand moeten weten, maar is het dan zo verkeerd om te vechten? Om te argumenteren? Om gevoelens los te weken?

Wat doe ik in godsnaam in Parijs met iemand die me zelf niet meer wilt aankijken?!

Ze staat recht en kruipt naast mij. Ze huilt, maar ik weet niet goed waarom. Ik probeer haar te troosten, maar ik krijg enkel woede terug. Onuitgesproken woede, irritatie, haat... Dat meisje dat een paar weken geleden nog zei dat ze me graag zag, heeft nu een hekel aan mijn aanwezigheid.

"Laat me binnen, Maaike" vraag ik.
- "Het gaat niet, Daan."
"Ik zie je gra..."
- "Ik wil er niet over praten."

En ik weet verdomme alweer niet meer waarheen.

woensdag 7 december 2011

18.

"Geef het nu maar op, Daan." Ze glimlacht medelevend. "Je zal zien dat het allemaal zo erg niet is." M'n ogen gaan langs de muren van mijn cel, op zoek naar iets dat breekbaar is.

"Je wist het toch al van in het begin? Je hebt het me toch gezegd, dat je niet geloofde dat dit voor altijd was?" Ze heeft gelijk, maar dat wilt niet zeggen dat ik het stiekem niet hoopte.

- "Maar wat moet ik dan?" Ik wil huilen, wil haar tonen hoeveel pijn dit wel niet doet. "We hadden plannen!"

"Nu niet meer, Daan. Nu heb ik andere plannen." Ze zoekt even naar de juiste woorden. "Je hebt toch nooit echt van me gehouden."

Ik stel me niet recht, neem de vuile borden niet van het aanrecht en gooi ze  niet kapot op de keukenvloer.

- "Ik hou wel van je!"
Ze zucht; "Dat doe je niet, Daan. Of toch in ieder geval niet meer." Stilte.

"Je kan gewoon niet eenzaam zijn, Daan."
- "Dat kan ik verdomme wel! Ik wil enkel bij jou zijn, al die anderen kunnen me gestolen worden!"
"Dat is een leugen, Daan. Je vindt wel iemand anders om verder mee te gaan. Iemand die beter is voor je."

Ik heb geen idee wat te zeggen, misschien zeg ik beter maar gewoon niets.
- "Ik wil bij je blijven."
Ze zucht. "Ik moet gaan, Daan. Mijn trein vertrekt over een kwartier."
- "Je bent me aan het vermoorden."
"Ik weet het, maar je zal hereizen."
- "... als een zombie."
Nog een zucht.

"Je had het best wel zien aankomen, Daan. Je bent geen domme jongen, je zal het wel begrijpen als je het wat tijd geeft."
- "Ik zal het nooit begrijpen."
"Geef het wat tij..."
- "Ik wíl het nooit begrijpen!"

Seconden tikken harteloos voorbij. "Ik moet echt gaan, Daan." Ze staat nu recht, haar rugzak in haar handen. Ze staat naar haar schoenen te kijken.

"Het... het spijt me."
- "Niet hard genoeg!"

Ze kijkt weer naar haar schoenen, draait zich dan om en stapt resoluut naar de deur.

"Geef het wat tijd." zegt ze, en ze trekt de deur achter zich dicht. Ik hoor haar voetstappen op de trap en bedenk dat ik echt niet zo goed alleen kan zijn.

maandag 5 december 2011

17.

Verdomme, het regent; waarom regent het altijd? Ik stap wat sneller door, maar het regent steeds harder. Dikke, ijzige druppels jagen me onder het afdak van de bibliotheek. Verdomme, ik ben nat; verdomme, het is koud; verdomme, verdomme, verdoem me.

Mn gsm trilt plots harder dan ik. Ik kijk, denk, wacht en duw daarna resoluut op de "uit" knop. Ik ben verward, ik ben een klootzak, ik ben nat en bevroren. En ik hoop dat Maaike nog eens belt.

Ik laat me zakken, met mn rug tegen het raam van de bibliotheek. Maaike belt nooit twee keer, dus mijn gsm is gestopt met trillen. Als ik er maar eens rationeel mee om kon gaan, als ik nu eens geduldig was.

Een sigaret; ik weet niet waarom, maar ik weet dat ik rook. Ik weet niet wat een verslaving is, maar ik denk dat ik het niet heb. Of is een verslaving zo'n ding waardoor je aan niets anders kan denken? Dan heb ik er een heleboel.

Om half twee 's nachts rijden er geen bussen meer naar huis, of toch in ieder geval niet naar het mijne.

Ik trekbaan de sigaret en krijg plots zo'n ongelofelijke drang om te huilen. Ik heb 'm al even, die drang. Dat gevoel van even alle controle te verliezen, van eventjes alles te laten gaan. Het komt op de vreemdste momenten; voor tv, in de cinema, in de zetel met de muziek op het hoogste volume. En ik kan niet verklaren vanwaar het komt, maar ik voel dat 't beestje er gewoon soms zit.

En soms probeer ik het zelfs vrij te laten, dat beestje. Dan trek ik mn gezicht open en probeer ik een enkele traan te laten. Dan probeer ik me te laten gaan, me vrij te laten. Maar geen enkele keer lukt het me.

Ik begrijp dat ik steeds de sterkste zal moeten zijn. Ik begrijp dat ik nooit zal mogen tonen wat er soms in me omgaat. Dat ik standvastig moet zijn en dat mijn gedachten niet mogen wijken. En dat dat zelfs vaak moeilijk zal zijn.

Ze belt opnieuw. Ze belt nooit, en zeker geen twee maal. Ik wacht en twijfel en duw haar af; ze valt. Ik kijk naar haar naam die van het schermpje van mn gsm verdwijnt; ik wil even onbereikbaar huilend zijn.

Maar het lukt niet, Maaike. Ik kan niet huilen voor jou. Ik kan voor niemand huilen, al niet meer sinds tien jaar geleden. Ik moet schreeuwen in m'n binnenste en wachten tot het lente wordt.

Er is nog een bus naar jouw huis, Maaike, en ik zit op de volgende.