dinsdag 30 augustus 2011
9.
"Je vergeet je sigaret weer, Daan."
Ik kijk op van het spelbord en zie Maaike's ogen recht in de mijne staren.
- "Hm?"
"Dat je je sigaret weer aan het vergeten bent."
Ze knikt naar de asbak waar een halve sigaret ligt te smeulen.
- "Oh, ja, dank je."
Ik neem de sigaret en neem een stevige trek.
We spelen "de Kolonisten van Catan", het spelbord ligt er chaotisch bij. De tegels zijn verschoven en rond het spelbord staan volle asbakken en halfvolle pinten. Ik ben alweer behoorlijk aan het verliezen, er is iets mis met mijn kansberekening dat me steeds weer de das om doet. Of misschien heb ik maar ontzettend veel ongeluk, dat kan ook.
Ik wil net m'n tweede stad bouwen als een dikke Agent Dale Cooper op de tafel springt, deze laat kantelen en alle spelstukken de grond op gooit. De kat toont wat ik al even denk; het spel is verloren, tijd om naar bed te gaan. Maaike gaapt en wrijft in haar ogen, morgen is het vroeg weer dag. Ze stelt zich recht en zegt "Ik ga slapen". Ik kijk naar m'n halve pint en m'n nog brandende sigater, "ik kom zo dadelijk."
Maaike trekt de deur achter zich dicht en ik blijf alleen achter. Ik zit voor me uit te staren in de duistere eenzaamheid, zacht neuriënd als een gestoorde oude gek. De rook vormt kringetjes rond de luster, Agent Dale Cooper speelt met een verloren spelstuk, ik hoor de deur van de slaapkamer dichtgetrokken worden.
Ik doe de lichten uit en zit naar het rode puntje van m'n sigaret. Het is stil in huis en ik bedenk dat ik nog zo ongelofelijk veel moet leren.
woensdag 24 augustus 2011
8.
Het lijkt al de hele zomer te regenen, vanavond dus ook. We lopen van de cinema naar haar huis. Maaike heeft een paraplu dus wandelen we daar samen onder. Ik heb half en half zin om niet onder de paraplu te lopen en heerlijk nat te worden, maar ik ben volwassen nu, ik hoor droog te willen blijven.
"Hierlangs" zegt Maaike plots en ze trekt me langs een verborgen trapje naar beneden. Het paadje leidt naar de onderkant van het brugje waar we normaal gedachteloos over tsjokten. Het is er vuil, het roet van de uitlaatgassen hangt aan de muren. Ze duwt me tegen de muur en drukt haar lippen op de mijne. Even staan we intiem te zijn, dan staan we wat rustiger te zijn, daarna ligt Maaike gewoon in m'n armen.
"Hoe lang zou het nog duren?" vraagt Maaike plots.
- "Wat bedoel je?"
"Wij."
- "Ik weet het niet, zolang als jij wilt zeker?"
Ze zucht.
"Ik vind het leuk bij je" zegt ze.
- "Ik vind het ook leuk bij jou."
"Ben je bang dat ik weer weg zal gaan?"
- "Ik probeer er niet aan te denken."
"Ik zal weg gaan, hoor."
- "Ik weet het."
"Maar niet nu."
- "Misschien nooit."
"Misschien."
Ze heft haar hoofd op en kijkt in m'n ogen.
"Waarom zeg je niet meer dat je me graag ziet?"
Ik moet even nadenken, het is inderdaad een tijdje geleden dat ik dat zei. Ik weet niet goed waarom het zo lang geleden is, misschien door alles wat gebeurde. Waarschijnlijk omdat ik gewoonweg weer een beetje bang ben om dat te zeggen. Maar dat kan ik toch niet zeggen, dat ik nu plots bang ben geworden? Uitvluchten razen door m'n hoofd, de ene al armer dan de andere. Ik zou kunnen zeggen dat ze best wéét dat ik haar graag zie, dat ik het niet hoef te zeggen, maar dat slaat ook al helemaal nergens op. En om eerlijk te zijn weet ik zelf gewoon niet waarom het zo lang geleden is...
- "Omdat ik niet van je wil eisen dat je het terug moet zeggen."
Netjes opgelost, een mooie uitvlucht.
Ze zwijgt, ze kijkt me aan, ze lijkt ongelofelijk diep na te denken. En plots zegt ze plechtig:
"Ik zie je graag."
Ik glimlach.
- "En ik zie jou ook graag."
Zij glimlacht.
"En dat is dan dat." zegt ze lachend en ze kust me, m'n hoofd in een spinnenweb duwend. Het regent nog steeds als we even later naar huis wandelen, maar de paraplu blijft dicht. We worden samen nat en het kan ons helemaal niet schelen wat andere mensen denken, want eventjes houden we van elkaar.
"Hierlangs" zegt Maaike plots en ze trekt me langs een verborgen trapje naar beneden. Het paadje leidt naar de onderkant van het brugje waar we normaal gedachteloos over tsjokten. Het is er vuil, het roet van de uitlaatgassen hangt aan de muren. Ze duwt me tegen de muur en drukt haar lippen op de mijne. Even staan we intiem te zijn, dan staan we wat rustiger te zijn, daarna ligt Maaike gewoon in m'n armen.
"Hoe lang zou het nog duren?" vraagt Maaike plots.
- "Wat bedoel je?"
"Wij."
- "Ik weet het niet, zolang als jij wilt zeker?"
Ze zucht.
"Ik vind het leuk bij je" zegt ze.
- "Ik vind het ook leuk bij jou."
"Ben je bang dat ik weer weg zal gaan?"
- "Ik probeer er niet aan te denken."
"Ik zal weg gaan, hoor."
- "Ik weet het."
"Maar niet nu."
- "Misschien nooit."
"Misschien."
Ze heft haar hoofd op en kijkt in m'n ogen.
"Waarom zeg je niet meer dat je me graag ziet?"
Ik moet even nadenken, het is inderdaad een tijdje geleden dat ik dat zei. Ik weet niet goed waarom het zo lang geleden is, misschien door alles wat gebeurde. Waarschijnlijk omdat ik gewoonweg weer een beetje bang ben om dat te zeggen. Maar dat kan ik toch niet zeggen, dat ik nu plots bang ben geworden? Uitvluchten razen door m'n hoofd, de ene al armer dan de andere. Ik zou kunnen zeggen dat ze best wéét dat ik haar graag zie, dat ik het niet hoef te zeggen, maar dat slaat ook al helemaal nergens op. En om eerlijk te zijn weet ik zelf gewoon niet waarom het zo lang geleden is...
- "Omdat ik niet van je wil eisen dat je het terug moet zeggen."
Netjes opgelost, een mooie uitvlucht.
Ze zwijgt, ze kijkt me aan, ze lijkt ongelofelijk diep na te denken. En plots zegt ze plechtig:
"Ik zie je graag."
Ik glimlach.
- "En ik zie jou ook graag."
Zij glimlacht.
"En dat is dan dat." zegt ze lachend en ze kust me, m'n hoofd in een spinnenweb duwend. Het regent nog steeds als we even later naar huis wandelen, maar de paraplu blijft dicht. We worden samen nat en het kan ons helemaal niet schelen wat andere mensen denken, want eventjes houden we van elkaar.
zondag 21 augustus 2011
7.
Ze heeft me gekust, meneer. Dat deed ze. Ze sloot haar ogen en kuste me. En daarna deed ze al haar kleren uit en stond ze voor me, meneer. Ze zei, "kijk maar eens goed en denk vanavond aan me". En ik keek, meneer. Ik keek naar haar benen en haar buik, ik keek naar haar ogen en haar armen, ik keek naar haar vagijn en haar borstjes.
Meneer, ik zeg u, zo'n borstjes hebt u nog nooit gezien. Rond zijn ze. Rond en heerlijk bol. En bovenop die bol, meneer, staat een tepeltje. Niet zo'n grote joekel van een tepel die je bij sommige meisjes ziet, neen, gewoon een klein tepeltje. Om aan te zuigen, meneer. Dat is wat mannen doen met borstjes, ze zuigen eraan. En dan gaan ze met hun tong naar beneden.
Deed u dat al, meneer? Je tong over de buik van een meisje laten glijden? Ze vertelde me hoe ik het moest doen. Ze zei dat ik moest beginnen net naast het tepeltje, dat ik net naast dat tepeltje een klein likje moest geven. En daarna nog een likje, aan de andere kant van het tepeltje, maar niet op het tepeltje. Ze zei me dat ik daar heel erg hard van op moet letten, dat ik niet meteen het tepeltje moest likken; eerst er rond. Dat bouwt spanning op, meneer. Dan wilt het meisje dat je héél even langs het tepeltje gaat, maar je doet het niet. Dat zei ze me, nadat ze me gekust had en zich uitgekleed had.
En ze ging verder. Ze vertelde me dat ik dan, na een tiental likjes, klaar was om het tepeltje zelf onder handen te pakken. Heel traagjes, zei ze, moet je het tepeltje likken. Heel zachtjes, zeker niet hard. En weer de spanning erin houden; niet zuigen, enkel zachtjes likken. Ze toonde het voor op haar vinger, meneer. Ik had nog nooit zo iets gezien, hoe zij haar vinger likte. En daarna eventjes zuigen, eerst zacht en daarna harder. U kunt het zich wel voorstellen, meneer, het liet mij niet onberoerd, hoe zij die vinger bewerkte met haar mond.
"Daarna", ging ze verder, "moet je je tong langzaam naar beneden laten gaan." Meneer, u gelooft niet wat ze deed, ze nam die vinger die ze net bewerkt had met haar tong en toonde het te volgen pad. Eerst langs het tepeltje, dan naar beneden, langs de vouw tussen de borst en de buik. Steeds meer naar beneden, net naast de navel - de navel zelf negeren, dat vond ze immers niet zo'n leuk plekje - verder naar beneden tot vlak boven haar vagijn. Daar stopte haar vinger, net erboven. Niet erop, niet er naast, er net boven.
Dan werd het ingewikkelder. Ze vertelde me dat ik haar benen moest spreiden en naar boven houden, zodat zij gemakkelijk lag en de vagijn vlot toegankelijk was. Dan moet men ofwel links, ofwel rechts van de buitenste schaamlippen een klein kusje plaatsen. Geen likje, geen gezuig, enkel een klein kusje. Even wachten en daarna hetzelfde langs de andere kant. Een klein kusje, meer niet. Daarna nog een kusje, maar ondertussen moet men de tong een heel klein beetje uitsteken. Niet zoveel, niet vulgair, niet als een hond, gewoon een heel klein beetje. En lieve woordjes fluisteren tegen de vagijn.
Weet u welke woordjes dat zijn, meneer? Ik weet het niet. Ik ben een beetje bang om in onnozele kindertjes-taal over te schakelen als ik praat met een vagijn. Akoesiekoesiekoesie enzo. Maar dat lijkt me geen praat voor in de slaapkamer. Als ik haar morgen nog eens zie ga ik het eens vragen, denk ik, welke woordjes dat zijn.
Maar goed, ze vertelde me hoe ik heel langzaam steeds dichter richting de eigenlijke vagijn moest evolueren. Langzaam, zacht-strelend moet men het meisje namelijk horendol maken. Het doel is uiteraard de clitoris, maar meneer, hoe langer u daarmee wacht hoe meer het meisje zal genieten. U moet natuurlijk ook geen twee jaar wachten, meneer, want dan neemt het meisje waarschijnlijk het heft in eigen handen en kan u mooi uzelf behelpen. Maar een goed aantal minuten, dat moet zeker kunnen.
U kan het horen aan de kreuntjes, meneer. Als deze te luid worden is het tijd om naar de clitoris te trekken. Zachtjes beginnen, met de punt van de tong zachtjes de clitoris strelen. Ze deed het voor met haar vinger, meneer. Ze deed alsof haar vinger mijn tong was hield met haar ander hand haar vagijn wijd open gespreid, zodat ik alles goed kon zien. Ik zag wat, meneer, zo'n vagijn heeft u van uw leven nog niet gezien. Alles proper gepoetst! En lekker ruiken, het leek wel of ze net gewassen was.
Na de demonstratie bleef ze even naakt voor me staan. Ze glimlachte, meneer. Ze glimlachte en ze zei "Goed, nu weet je dat. Nu mag je naar huis gaan." Ik wou natuurlijk niet naar huis, meneer. Dat begrijpt u toch wel, u bent toch ook een man? Het hele gedoe was me helemaal niet slecht bevallen en had me zeker niet onberoerd gelaten. Mijn jonge heer stond behoorlijk paraat, meneer, als u begrijp wat ik bedoel. Begrijpt u wat ik bedoel, meneer?
Ja, dat dacht ik wel. U lijkt me een man die veel begrijpt. Nu goed, daar stonden we dan, zij poedelnaakt, ik met mijn rugzak over mijn schouder en m'n dikke winterjas goed dichtgeknoopt. En blijven glimlachen, meneer. Ze moet zeker blij zijn geweest mij te zien, anders kan men niet zo breed glimlachen.
Ik vroeg nog, "Mag ik dan niet blijven?", maar ze was erg resoluut. "Neen, Daan. Je kan hier niet blijven. Je moet nu naar huis gaan om te denken aan mij." Meneer, begrijpt u dat nu? Dat ik naar huis moet gaan om te denken aan haar? U begrijpt dat ik in eerste instantie dat helemaal geen goed plan vond, maar ze bleef het herhalen. Dat ik naar huis moest om me voor te bereiden voor morgen. Dat ik haar les goed in mijn achterhoofd moest houden en dat het binnenkort examen was. Meneer, ik dacht dat ik ging ontploffen!
Maar goed, ik kan geen neen zeggen tegen een vrouw, dus tien minuten later zat ik op mijn motorfiets en racete ik naar huis. U had me moeten zien, meneer! Ik reed wel negentig in straten waar men normaal slechts vijftig mag. Maar, ziet u, meneer, het was een noodgeval. Ik moest naar huis om te denken! Dat zei ik ook aan de politieagent, maar die boete moest ik nog steeds betalen hoor!
Maar ziet u, meneer, ik heb er goed over nagedacht. Ik weet nu best wel wat ik moet doen. Dus, ik smeek u, meneer, vertel haar dat ik er klaar voor ben. Vertel haar dat ik klaar ben voor dat examen. Vertel haar dat ik klaar ben om een man te worden!
Meneer?
Waar gaat u heen, meneer? U moet hier nog helemaal niet afstappen. Op uw ticket staat Leuven, we zijn pas in Brussel aangekomen? Of moet u hier vrienden bezoeken, meneer? Hoort u me niet, meneer?
Dag meneer.
Meneer, ik zeg u, zo'n borstjes hebt u nog nooit gezien. Rond zijn ze. Rond en heerlijk bol. En bovenop die bol, meneer, staat een tepeltje. Niet zo'n grote joekel van een tepel die je bij sommige meisjes ziet, neen, gewoon een klein tepeltje. Om aan te zuigen, meneer. Dat is wat mannen doen met borstjes, ze zuigen eraan. En dan gaan ze met hun tong naar beneden.
Deed u dat al, meneer? Je tong over de buik van een meisje laten glijden? Ze vertelde me hoe ik het moest doen. Ze zei dat ik moest beginnen net naast het tepeltje, dat ik net naast dat tepeltje een klein likje moest geven. En daarna nog een likje, aan de andere kant van het tepeltje, maar niet op het tepeltje. Ze zei me dat ik daar heel erg hard van op moet letten, dat ik niet meteen het tepeltje moest likken; eerst er rond. Dat bouwt spanning op, meneer. Dan wilt het meisje dat je héél even langs het tepeltje gaat, maar je doet het niet. Dat zei ze me, nadat ze me gekust had en zich uitgekleed had.
En ze ging verder. Ze vertelde me dat ik dan, na een tiental likjes, klaar was om het tepeltje zelf onder handen te pakken. Heel traagjes, zei ze, moet je het tepeltje likken. Heel zachtjes, zeker niet hard. En weer de spanning erin houden; niet zuigen, enkel zachtjes likken. Ze toonde het voor op haar vinger, meneer. Ik had nog nooit zo iets gezien, hoe zij haar vinger likte. En daarna eventjes zuigen, eerst zacht en daarna harder. U kunt het zich wel voorstellen, meneer, het liet mij niet onberoerd, hoe zij die vinger bewerkte met haar mond.
"Daarna", ging ze verder, "moet je je tong langzaam naar beneden laten gaan." Meneer, u gelooft niet wat ze deed, ze nam die vinger die ze net bewerkt had met haar tong en toonde het te volgen pad. Eerst langs het tepeltje, dan naar beneden, langs de vouw tussen de borst en de buik. Steeds meer naar beneden, net naast de navel - de navel zelf negeren, dat vond ze immers niet zo'n leuk plekje - verder naar beneden tot vlak boven haar vagijn. Daar stopte haar vinger, net erboven. Niet erop, niet er naast, er net boven.
Dan werd het ingewikkelder. Ze vertelde me dat ik haar benen moest spreiden en naar boven houden, zodat zij gemakkelijk lag en de vagijn vlot toegankelijk was. Dan moet men ofwel links, ofwel rechts van de buitenste schaamlippen een klein kusje plaatsen. Geen likje, geen gezuig, enkel een klein kusje. Even wachten en daarna hetzelfde langs de andere kant. Een klein kusje, meer niet. Daarna nog een kusje, maar ondertussen moet men de tong een heel klein beetje uitsteken. Niet zoveel, niet vulgair, niet als een hond, gewoon een heel klein beetje. En lieve woordjes fluisteren tegen de vagijn.
Weet u welke woordjes dat zijn, meneer? Ik weet het niet. Ik ben een beetje bang om in onnozele kindertjes-taal over te schakelen als ik praat met een vagijn. Akoesiekoesiekoesie enzo. Maar dat lijkt me geen praat voor in de slaapkamer. Als ik haar morgen nog eens zie ga ik het eens vragen, denk ik, welke woordjes dat zijn.
Maar goed, ze vertelde me hoe ik heel langzaam steeds dichter richting de eigenlijke vagijn moest evolueren. Langzaam, zacht-strelend moet men het meisje namelijk horendol maken. Het doel is uiteraard de clitoris, maar meneer, hoe langer u daarmee wacht hoe meer het meisje zal genieten. U moet natuurlijk ook geen twee jaar wachten, meneer, want dan neemt het meisje waarschijnlijk het heft in eigen handen en kan u mooi uzelf behelpen. Maar een goed aantal minuten, dat moet zeker kunnen.
U kan het horen aan de kreuntjes, meneer. Als deze te luid worden is het tijd om naar de clitoris te trekken. Zachtjes beginnen, met de punt van de tong zachtjes de clitoris strelen. Ze deed het voor met haar vinger, meneer. Ze deed alsof haar vinger mijn tong was hield met haar ander hand haar vagijn wijd open gespreid, zodat ik alles goed kon zien. Ik zag wat, meneer, zo'n vagijn heeft u van uw leven nog niet gezien. Alles proper gepoetst! En lekker ruiken, het leek wel of ze net gewassen was.
Na de demonstratie bleef ze even naakt voor me staan. Ze glimlachte, meneer. Ze glimlachte en ze zei "Goed, nu weet je dat. Nu mag je naar huis gaan." Ik wou natuurlijk niet naar huis, meneer. Dat begrijpt u toch wel, u bent toch ook een man? Het hele gedoe was me helemaal niet slecht bevallen en had me zeker niet onberoerd gelaten. Mijn jonge heer stond behoorlijk paraat, meneer, als u begrijp wat ik bedoel. Begrijpt u wat ik bedoel, meneer?
Ja, dat dacht ik wel. U lijkt me een man die veel begrijpt. Nu goed, daar stonden we dan, zij poedelnaakt, ik met mijn rugzak over mijn schouder en m'n dikke winterjas goed dichtgeknoopt. En blijven glimlachen, meneer. Ze moet zeker blij zijn geweest mij te zien, anders kan men niet zo breed glimlachen.
Ik vroeg nog, "Mag ik dan niet blijven?", maar ze was erg resoluut. "Neen, Daan. Je kan hier niet blijven. Je moet nu naar huis gaan om te denken aan mij." Meneer, begrijpt u dat nu? Dat ik naar huis moet gaan om te denken aan haar? U begrijpt dat ik in eerste instantie dat helemaal geen goed plan vond, maar ze bleef het herhalen. Dat ik naar huis moest om me voor te bereiden voor morgen. Dat ik haar les goed in mijn achterhoofd moest houden en dat het binnenkort examen was. Meneer, ik dacht dat ik ging ontploffen!
Maar goed, ik kan geen neen zeggen tegen een vrouw, dus tien minuten later zat ik op mijn motorfiets en racete ik naar huis. U had me moeten zien, meneer! Ik reed wel negentig in straten waar men normaal slechts vijftig mag. Maar, ziet u, meneer, het was een noodgeval. Ik moest naar huis om te denken! Dat zei ik ook aan de politieagent, maar die boete moest ik nog steeds betalen hoor!
Maar ziet u, meneer, ik heb er goed over nagedacht. Ik weet nu best wel wat ik moet doen. Dus, ik smeek u, meneer, vertel haar dat ik er klaar voor ben. Vertel haar dat ik klaar ben voor dat examen. Vertel haar dat ik klaar ben om een man te worden!
Meneer?
Waar gaat u heen, meneer? U moet hier nog helemaal niet afstappen. Op uw ticket staat Leuven, we zijn pas in Brussel aangekomen? Of moet u hier vrienden bezoeken, meneer? Hoort u me niet, meneer?
Dag meneer.
donderdag 18 augustus 2011
6.
Hier zit ik, nutteloos te wezen. Maaike in de ene kamer, ik in de andere. Ik wil niets liever dan haar kamer binnen gaan en haar vast te pakken, te zeggen dat alles goed komt; maar ik ben niet welkom.
Hoe verzeil ik steeds in deze situaties? Door niet weg te gaan, denk ik. Door een vinger te krijgen en een hand te pakken. En toch, het enige wat ik graag wil is haar vastnemen en zeggen dat alles in orde komt. Maar zij is daar helemaal niet zo zeker van. Zij had me liever niet in het huis gehad. Zij zou liever slapen.
En ik zou liever bij haar zijn.
"Wat scheelt er?"
Het klinkt zo hol.
- "Niets." zegt ze.
"Zeker?"
- "Nee."
"Ik denk dat ik gewoon wat alleen wil zijn."
Ik haat alleen zijn.
Ik moet hier weg, maar wil niet; verdomme, wat nu gedaan. Ik drink van m'n pint en zwijg. Ik rook een sigaret en ik zwijg. Ik lig in de zetel en ik zwijg. Ik streel de kat en zwijg.
Ze kucht in haar bed.
Godverdomme, zo dicht bij en zo verschrikkelijk ver. Kom me halen, Maaike.
Hoe verzeil ik steeds in deze situaties? Door niet weg te gaan, denk ik. Door een vinger te krijgen en een hand te pakken. En toch, het enige wat ik graag wil is haar vastnemen en zeggen dat alles in orde komt. Maar zij is daar helemaal niet zo zeker van. Zij had me liever niet in het huis gehad. Zij zou liever slapen.
En ik zou liever bij haar zijn.
"Wat scheelt er?"
Het klinkt zo hol.
- "Niets." zegt ze.
"Zeker?"
- "Nee."
"Ik denk dat ik gewoon wat alleen wil zijn."
Ik haat alleen zijn.
Ik moet hier weg, maar wil niet; verdomme, wat nu gedaan. Ik drink van m'n pint en zwijg. Ik rook een sigaret en ik zwijg. Ik lig in de zetel en ik zwijg. Ik streel de kat en zwijg.
Ze kucht in haar bed.
Godverdomme, zo dicht bij en zo verschrikkelijk ver. Kom me halen, Maaike.
dinsdag 16 augustus 2011
5.
Ze at een appel en keek naar televisie. Daar genoot ze van, fruit en domme, Amerikaanse series. En ik zat naast haar, zonder appel, naar dezelfde domme, Amerikaanse series te kijken. Ik wist best wel wat ik hier deed, ik was op zoek naar iemand die me lief kon hebben. Dat ik haar maar weinig lief had was niet echt een probleem, dat zou immers wel komen. Het komt altijd, als ik maar een beetje aandacht krijg. Aandacht en af en toe een massage, veel meer had ik niet nodig om te doen alsof ik iemand graag zag.
Ze heeft wel iets tegen roken. Ik heb van nature iets tegen mensen die iets hebben tegen roken, vooral als ik zowat hun grootste frustratie ben. Daarom rook ik in het geniep, als we niet bij elkaar zijn. Niet dat ik haar ooit beloofd had te stoppen met roken, maar gewoon, als ze het niet ziet denkt ze misschien dat ik het helemaal niet deed. Trouwens, was onze relatie dan niet helemaal gebouwd op kleine leugentjes en geheimpjes? Was het eerste "ik heb je graag" al geen kleine leugen? Ik kan niet iemand graag hebben als ik ze maar een paar keer heb gezien; ik kan niemand graag hebben die ik niet door en door ken. Ik had kunnen zeggen "ik denk dat ik je graag kan hebben" of "ik geloof dat ik ongelofelijk veel van jou zou kunnen houden", maar dat deed ik niet. Ik zei "ik heb je graag". En ik gaf ze een kus. En dat was dat.
Ik ben al eens eerlijk geweest. Of eerder, ik ben altijd eerlijk geweest. Te eerlijk misschien. Neen, deze keer doe ik het anders. Deze keer maak ik alles luchtig, doe ik niet alsof alles te zwaar is om dragen. Deze keer vertel ik wat ze wilt horen, doe ik alsof zij het enige meisje op de wereld is. En misschien, heel misschien, zal ze dat dan voor mij ook worden. Dan zit ik over tien jaar nog steeds naar dezelfde herhalingen van de kampioenen te kijken en ga ik daarna naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken en een pintje uit mijn verborgen bak te halen. Dan gaan we naar plopsaland met onze 2,6 kinderen - want normale mensen hebben 2,6 kinderen - en gaan daar in de splash. En eten we elke avond samen, vlak voor mijn stiekeme sigaret.
Misschien zal ik dan gelukkig zijn. Gelukkig in m'n eenvoudig, gelukkig in mijn burgerlijkheid. Gelukkig in m'n rust. En misschien, heel misschien vind ik dan op een dag het nummer van Maaike terug in m'n gsm. En heel misschien stuur ik haar een berichtje. En heel misschien zien we elkaar dan terug in één of ander ver land. Dan stap ik van de trein en staat ze daar, in de regen, op het perron. Dan zullen we elkaar omarmen en diep in elkaars ogen kijken en denken, wat is er toch allemaal gebeurd; waar is die tijd heen gegaan.
En misschien drinken we. En misschien drinken we veel. En misschien drinken we veel te veel. En misschien - heel misschien - vraagt ze me mee naar haar huis, omdat de laatste trein al vertrokken is. En dan neemt ze me mee naar een schamel appartement waar het binnen regent en waar de kat op de schommelstoel ligt te slapen. En misschien neemt ze mijn hand dan vast en kijkt ze naar me met één traan in haar linker oog en trekt ze me naar zich toe. Misschien fluistert ze dan "het spijt me" in mijn oor en kust ze me dan, haar lippen zacht trillend. En misschien vrijen we die nacht, trekken een fles rode wijn open en vullen de glazen. En misschien vrijen we opnieuw en drinken we nog en moet ik niet naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken. Misschien roken we samen, in het vuile bed. Misschien blijf ik tot 's middags en gaat ze daarna mee naar het station. En daar nemen we afscheid met een kus. Daar kijkt ze in m'n ogen, daar legt ze haar hand in de mijne, daar fluistert ze zacht "tot gauw".
En misschien kom ik dan thuis bij Sien. Misschien vraagt ze waar ik geweest ben. Dan zal ik liegen, want dat heb ik ondertussen geleerd. En ik zal ze meenemen naar boven en ik zal haar vastnemen en ik zal haar strelen en koesteren en ze zal denken dat ik haar gemist heb. Tot ik een paar maand later weer de trein neem naar dat verre stadje, naar dat vuile bed, naar mijn echte lief.
En misschien zal het wel nooit uitkomen. Misschien zullen mijn 2,6 kinderen gelukkig worden. Misschien zal niemand ooit zien waar ik heen ga. Misschien zal ik nooit iemand tegenkomen die vraagt "Wel, Daan, waar ga jij heen?" Misschien duurt eerlijkheid dan even niet het langst, misschien kan ik dan wel twee levens leiden.
Dan zal ik op een dag een kaartje in de bus krijgen, een kaartje met een zwarte rand. En dan zal ik naar de schuur gaan en zal ik mij op de verstopte bak bier zetten. Dan zal ik een sigaret opsteken en huilen en ik zal niemand zeggen waarom. En Sien zal mij even laten omdat ze voelt dat ik alleen wil zijn. Ze zal zich niet durven afvragen waar ik al die weekends was, ze zal die twijfels wegduwen. En ze zal wachten tot ik zelf terug uit het kot kom en ze zal me omarmen en vragen of het gaat. En ik zal zeggen dat Maaike een vriendin was die ik al erg lang niet meer had gehoord en dat ik bang ben om te sterven en dat ik me oud voel en dat ik Sien graag zie. En Sien zal me troosten, Sien zal me meenemen naar binnen en een kop koffie voor me zetten. Sien zal m'n tranen niet gezien hebben. En ik zal niet bang zijn van de dood, ik zal er geduldig op wachten.
En Sien zal gelukkig zijn omdat ze mij niet kent. En ik zal gelukkig zijn omdat Sien mij niet kent. En het zal eenvoudig zijn; eenvoudig en puur en doorspekt met kleine leugens. En ze zal huilen op mijn graf want ik zal als tweedes sterven. En zij zal even triest zijn, maar daarna weer gelukkig. Misschien leert ze wel een nieuwe man kennen, eentje die niet meteen zal sterven. En ik zal in de oneindigheid bij Maaike zijn, tot Sien ook daar terecht komt. En dan, dan zal ik vragen of ze mij kan vergeven.
Onze Vader Die in de Hemelen zijt,
geheiligd zij Uw Naam.
Uw Rijk kome,
Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me.
Ze heeft wel iets tegen roken. Ik heb van nature iets tegen mensen die iets hebben tegen roken, vooral als ik zowat hun grootste frustratie ben. Daarom rook ik in het geniep, als we niet bij elkaar zijn. Niet dat ik haar ooit beloofd had te stoppen met roken, maar gewoon, als ze het niet ziet denkt ze misschien dat ik het helemaal niet deed. Trouwens, was onze relatie dan niet helemaal gebouwd op kleine leugentjes en geheimpjes? Was het eerste "ik heb je graag" al geen kleine leugen? Ik kan niet iemand graag hebben als ik ze maar een paar keer heb gezien; ik kan niemand graag hebben die ik niet door en door ken. Ik had kunnen zeggen "ik denk dat ik je graag kan hebben" of "ik geloof dat ik ongelofelijk veel van jou zou kunnen houden", maar dat deed ik niet. Ik zei "ik heb je graag". En ik gaf ze een kus. En dat was dat.
Ik ben al eens eerlijk geweest. Of eerder, ik ben altijd eerlijk geweest. Te eerlijk misschien. Neen, deze keer doe ik het anders. Deze keer maak ik alles luchtig, doe ik niet alsof alles te zwaar is om dragen. Deze keer vertel ik wat ze wilt horen, doe ik alsof zij het enige meisje op de wereld is. En misschien, heel misschien, zal ze dat dan voor mij ook worden. Dan zit ik over tien jaar nog steeds naar dezelfde herhalingen van de kampioenen te kijken en ga ik daarna naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken en een pintje uit mijn verborgen bak te halen. Dan gaan we naar plopsaland met onze 2,6 kinderen - want normale mensen hebben 2,6 kinderen - en gaan daar in de splash. En eten we elke avond samen, vlak voor mijn stiekeme sigaret.
Misschien zal ik dan gelukkig zijn. Gelukkig in m'n eenvoudig, gelukkig in mijn burgerlijkheid. Gelukkig in m'n rust. En misschien, heel misschien vind ik dan op een dag het nummer van Maaike terug in m'n gsm. En heel misschien stuur ik haar een berichtje. En heel misschien zien we elkaar dan terug in één of ander ver land. Dan stap ik van de trein en staat ze daar, in de regen, op het perron. Dan zullen we elkaar omarmen en diep in elkaars ogen kijken en denken, wat is er toch allemaal gebeurd; waar is die tijd heen gegaan.
En misschien drinken we. En misschien drinken we veel. En misschien drinken we veel te veel. En misschien - heel misschien - vraagt ze me mee naar haar huis, omdat de laatste trein al vertrokken is. En dan neemt ze me mee naar een schamel appartement waar het binnen regent en waar de kat op de schommelstoel ligt te slapen. En misschien neemt ze mijn hand dan vast en kijkt ze naar me met één traan in haar linker oog en trekt ze me naar zich toe. Misschien fluistert ze dan "het spijt me" in mijn oor en kust ze me dan, haar lippen zacht trillend. En misschien vrijen we die nacht, trekken een fles rode wijn open en vullen de glazen. En misschien vrijen we opnieuw en drinken we nog en moet ik niet naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken. Misschien roken we samen, in het vuile bed. Misschien blijf ik tot 's middags en gaat ze daarna mee naar het station. En daar nemen we afscheid met een kus. Daar kijkt ze in m'n ogen, daar legt ze haar hand in de mijne, daar fluistert ze zacht "tot gauw".
En misschien kom ik dan thuis bij Sien. Misschien vraagt ze waar ik geweest ben. Dan zal ik liegen, want dat heb ik ondertussen geleerd. En ik zal ze meenemen naar boven en ik zal haar vastnemen en ik zal haar strelen en koesteren en ze zal denken dat ik haar gemist heb. Tot ik een paar maand later weer de trein neem naar dat verre stadje, naar dat vuile bed, naar mijn echte lief.
En misschien zal het wel nooit uitkomen. Misschien zullen mijn 2,6 kinderen gelukkig worden. Misschien zal niemand ooit zien waar ik heen ga. Misschien zal ik nooit iemand tegenkomen die vraagt "Wel, Daan, waar ga jij heen?" Misschien duurt eerlijkheid dan even niet het langst, misschien kan ik dan wel twee levens leiden.
Dan zal ik op een dag een kaartje in de bus krijgen, een kaartje met een zwarte rand. En dan zal ik naar de schuur gaan en zal ik mij op de verstopte bak bier zetten. Dan zal ik een sigaret opsteken en huilen en ik zal niemand zeggen waarom. En Sien zal mij even laten omdat ze voelt dat ik alleen wil zijn. Ze zal zich niet durven afvragen waar ik al die weekends was, ze zal die twijfels wegduwen. En ze zal wachten tot ik zelf terug uit het kot kom en ze zal me omarmen en vragen of het gaat. En ik zal zeggen dat Maaike een vriendin was die ik al erg lang niet meer had gehoord en dat ik bang ben om te sterven en dat ik me oud voel en dat ik Sien graag zie. En Sien zal me troosten, Sien zal me meenemen naar binnen en een kop koffie voor me zetten. Sien zal m'n tranen niet gezien hebben. En ik zal niet bang zijn van de dood, ik zal er geduldig op wachten.
En Sien zal gelukkig zijn omdat ze mij niet kent. En ik zal gelukkig zijn omdat Sien mij niet kent. En het zal eenvoudig zijn; eenvoudig en puur en doorspekt met kleine leugens. En ze zal huilen op mijn graf want ik zal als tweedes sterven. En zij zal even triest zijn, maar daarna weer gelukkig. Misschien leert ze wel een nieuwe man kennen, eentje die niet meteen zal sterven. En ik zal in de oneindigheid bij Maaike zijn, tot Sien ook daar terecht komt. En dan, dan zal ik vragen of ze mij kan vergeven.
Onze Vader Die in de Hemelen zijt,
geheiligd zij Uw Naam.
Uw Rijk kome,
Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me.
maandag 15 augustus 2011
4.
Het is erg dat m'n zussen de eersten zijn die mij laten lachen. Zonder echte reden zelfs, gewoon lachen. Omdat het allemaal zo erg niet is. Omdat ik al zwaardere dieptes heb gekend. Omdat het maar eventjes hard zal zijn. En omdat we gewoon in de McDonalds zaten.
Ik geloof nog steeds niet dat het zonder Maaike kan, maar ik geloof wel dat ik langzaam aan kan doen alsof het wel kan. Als ik maar eventjes kan vergeten dat ze bestaat, dat ze in een kamer in dezelfde stad ligt te neuken met een ander, als ik maar eventjes zelf in diezelfde stad kan liggen neuken met een ander; dan kan ik misschien doen alsof ze niet bestaat.
Poeskin, de kat van m'n zus, springt op m'n lijf en zoekt een plaatsje op m'n borstkas. Het lijkt alsof ik hem eigenlijk zou moeten aaien, maar dat moet 'm zelf maar doen. De ene dag is het Maaike's hoofd, de andere dag een kat; in wezen is het allemaal hetzelfde.
Ze zei dat ze er wel een beetje spijt van had. Alleen weet ik niet goed van wat. Waarschijnlijk weet ze dat zelf niet goed. Spijt dat ze met hem blijft slapen? Spijt dat ze me pertinent niet graag wilt zien? Spijt dat we elkaar ooit hebben leren kennen?
Het spijt me dat ik niet langer kon wachten tot ze klaar voor me was. Het spijt me dat ik niet ben blijven geloven dat ze ooit klaar voor me zou zijn. Het spijt me dat ik haar niet voordien gekend heb. Het spijt me dat ik haar niet kan tegenhouden dezelfde fouten van vroeger te maken. Het spijt me dat ik haar niet meer hoop gaf. Het spijt me dat ik me niet kon inhouden. Het spijt me dat ik mijn angsten op haar geprojecteerd heb. Het spijt me dat ik mezelf niet langer kon tegenhouden. Het spijt me dat ik niet wachten kan.
Eigenlijk is dat een leugen, eigenlijk is er weinig dat me spijt. Of, misschien, het spijt me dat ik niet geweldiger kon zijn.
Een nieuwe Heleen maakt haar intrede. Het is niet goed wat ik doe, maar ik doe wat ik doe om te overleven. Omdat ik zwak ben en genegenheid nodig heb, ongetwijfeld. En Karma zal me wel achtervolgen, nadat ik iemand kwets is het aan de volgende om mij te kwetsen. En toch zal Sien goed voor me zijn.
Maaike vroeg me ooit waarom alles bij mij zo gemakkelijk was. Nu kan ik zeggen, omdat ik toen gelukkig was.
Soms is alles doen niet genoeg. Of misschien is alles doen nooit genoeg. En toch zal ik elke dag wachten op die sms, op dat berichtje, op dat klein beetje liefde geuit in de simpele woorden: "Doe je iets vannacht?"
Ik geloof nog steeds niet dat het zonder Maaike kan, maar ik geloof wel dat ik langzaam aan kan doen alsof het wel kan. Als ik maar eventjes kan vergeten dat ze bestaat, dat ze in een kamer in dezelfde stad ligt te neuken met een ander, als ik maar eventjes zelf in diezelfde stad kan liggen neuken met een ander; dan kan ik misschien doen alsof ze niet bestaat.
Poeskin, de kat van m'n zus, springt op m'n lijf en zoekt een plaatsje op m'n borstkas. Het lijkt alsof ik hem eigenlijk zou moeten aaien, maar dat moet 'm zelf maar doen. De ene dag is het Maaike's hoofd, de andere dag een kat; in wezen is het allemaal hetzelfde.
Ze zei dat ze er wel een beetje spijt van had. Alleen weet ik niet goed van wat. Waarschijnlijk weet ze dat zelf niet goed. Spijt dat ze met hem blijft slapen? Spijt dat ze me pertinent niet graag wilt zien? Spijt dat we elkaar ooit hebben leren kennen?
Het spijt me dat ik niet langer kon wachten tot ze klaar voor me was. Het spijt me dat ik niet ben blijven geloven dat ze ooit klaar voor me zou zijn. Het spijt me dat ik haar niet voordien gekend heb. Het spijt me dat ik haar niet kan tegenhouden dezelfde fouten van vroeger te maken. Het spijt me dat ik haar niet meer hoop gaf. Het spijt me dat ik me niet kon inhouden. Het spijt me dat ik mijn angsten op haar geprojecteerd heb. Het spijt me dat ik mezelf niet langer kon tegenhouden. Het spijt me dat ik niet wachten kan.
Eigenlijk is dat een leugen, eigenlijk is er weinig dat me spijt. Of, misschien, het spijt me dat ik niet geweldiger kon zijn.
Een nieuwe Heleen maakt haar intrede. Het is niet goed wat ik doe, maar ik doe wat ik doe om te overleven. Omdat ik zwak ben en genegenheid nodig heb, ongetwijfeld. En Karma zal me wel achtervolgen, nadat ik iemand kwets is het aan de volgende om mij te kwetsen. En toch zal Sien goed voor me zijn.
Maaike vroeg me ooit waarom alles bij mij zo gemakkelijk was. Nu kan ik zeggen, omdat ik toen gelukkig was.
Soms is alles doen niet genoeg. Of misschien is alles doen nooit genoeg. En toch zal ik elke dag wachten op die sms, op dat berichtje, op dat klein beetje liefde geuit in de simpele woorden: "Doe je iets vannacht?"
zondag 14 augustus 2011
3.
In wezen ben ik een slecht mens, maar soms kan ik het verbergen.
Timmy: a wie we ier ebben den DaanEn soms doe ik geen moeite.
Daan: hoi hoi
Timmy: alles goed?
Daan: alles cava hier, daar?
Timmy: ook é
Timmy: en oe wast int pattershol? Sien zei da je ging same me Knut
Daan: ja, 't was wel leuk
Daan: een beetje dronken en mensen tegengekomen die ik niet wou tegenkomen
Daan: maar goed
Timmy: oei toch nie te veel aan gestoord é aan die mense
Daan: nee nee, ze waren snel terug weg
Timmy: :)
Timmy: ma kijk kben dan door tot nog eens zeker :)
Daan: amuseer je nog :)
Daan: hoe was de match?
Timmy: a goed
Timmy: oe wast bij Sien?
Timmy: ale kga er vanuit da jij die vriend was waar ze mee had afgesproeken aangezien je weet dak naar de match was
Daan: gezellig
Timmy: zag et op aar profiel dat gezellig was
Timmy: ma kijk ben nu weg
Timmy: slukes é
Daan: cya
2.
Sommige dingen zijn het waard om voor te sterven, maar het zijn er kennelijk niet zo heel veel. Andere dingen zijn het dan weer waard om de hele dag buikpijn om te hebben en die dingen zijn kennelijk met veel meer. Of om je slaap voor te verliezen; zij zijn ook met veel. Of om wakker te worden, een sigaret op te steken en naar je gsm te liggen staren; dat zijn er een paar. Of om jezelf te vervloeken dat je zo zwak bent, om jezelf af te vragen waarom je er eigenlijk nog op zit te wachten en waarom ze eigenlijk zo weinig aan je denkt; dat is enkel Maaike.
Kent u die mensen, meneer, die elke dag vroeg opstaan en vlijtig aan de arbeid gaan? Die denken, 't is misschien bewolkt, maar 't wordt beter in de namiddag? Ik hoef ze niet, die mensen.
Omdat de dag begonnen is en dat nu eenmaal de traditie is hef ik mijn luie gat van m'n bed en ga op zoek naar leven. M'n laptop staat naast m'n bed, maar er is niemand van belang online. Instinctief ga op zoek naar porno, maar het kan me niet boeien. Als experiment tik ik dan maar "love" in in het zoekveld, misschien vind ik liefde in porno; duizenden resultaten, maar geen enkele komt in de buurt van liefde.
Ik weet niet wat ik wil, maar ik weet goed wat ik niet wil. Maaike bedoelde mij daarmee, voor mij is het al voldoende als ik niet meer hopeloos en eindeloos naar m'n gsm lig te staren, te wachten op iets dat niet komt.
Naar beneden, koffie, nog een sigaret, nog wachten op mijn gsm, nog een sigaret, nog wachten, altijd maar wachten, eindeloos wachten, hatelijk wachten en zeker zijn dat het niet komt.
De stad is koud, de rommelmarkt veel te groot. En er lopen veel te veel bekenden rond. Mensen die willen praten, mensen die niet willen praten, mensen die je straal voorbij lopen zonder ook maar een teken van herkenning te geven. Het deert me niet, ik veracht ze allemaal even zeer.
Ik koop een lampenkap. Een zwarte. Ik weet niet waar ik 'm ga hangen, maar ik weet dat ik 'm wil. Een lampenkap, een gescheurde strip en een pluchen olifant. En dan ga ik terug naar huis en staar ik nog wat naar mijn gsm, met m'n olifant en m'n lampenkamp. En ondertussen lees ik een strip. En rook ik een sigaret. En drink ik koffie. En ik wacht.
Misschien komt het morgen.
Kent u die mensen, meneer, die elke dag vroeg opstaan en vlijtig aan de arbeid gaan? Die denken, 't is misschien bewolkt, maar 't wordt beter in de namiddag? Ik hoef ze niet, die mensen.
Omdat de dag begonnen is en dat nu eenmaal de traditie is hef ik mijn luie gat van m'n bed en ga op zoek naar leven. M'n laptop staat naast m'n bed, maar er is niemand van belang online. Instinctief ga op zoek naar porno, maar het kan me niet boeien. Als experiment tik ik dan maar "love" in in het zoekveld, misschien vind ik liefde in porno; duizenden resultaten, maar geen enkele komt in de buurt van liefde.
Ik weet niet wat ik wil, maar ik weet goed wat ik niet wil. Maaike bedoelde mij daarmee, voor mij is het al voldoende als ik niet meer hopeloos en eindeloos naar m'n gsm lig te staren, te wachten op iets dat niet komt.
Naar beneden, koffie, nog een sigaret, nog wachten op mijn gsm, nog een sigaret, nog wachten, altijd maar wachten, eindeloos wachten, hatelijk wachten en zeker zijn dat het niet komt.
De stad is koud, de rommelmarkt veel te groot. En er lopen veel te veel bekenden rond. Mensen die willen praten, mensen die niet willen praten, mensen die je straal voorbij lopen zonder ook maar een teken van herkenning te geven. Het deert me niet, ik veracht ze allemaal even zeer.
Ik koop een lampenkap. Een zwarte. Ik weet niet waar ik 'm ga hangen, maar ik weet dat ik 'm wil. Een lampenkap, een gescheurde strip en een pluchen olifant. En dan ga ik terug naar huis en staar ik nog wat naar mijn gsm, met m'n olifant en m'n lampenkamp. En ondertussen lees ik een strip. En rook ik een sigaret. En drink ik koffie. En ik wacht.
Misschien komt het morgen.
zaterdag 13 augustus 2011
1.
Even leek het alsof ze zich zou bedenken, maar even later draaide ze zich om en liep ze verder weg. Ik wist niet goed of ik haar terug zou zien, maar ik rekende er op dat alles ooit wel eens goed zou komen. Ik denk nog steeds ergens dat het Knut z'n fout is; het gaf een beetje een vreemde situatie; wij twee, gezellig op de zetel met een glaasje wijn en Knut die naakt uit de douche stapt.
Ze glimlacht eventjes, zegt "tot nog eens" en trekt de deur achter zich toe. Haar telefoonnummer heb ik niet en de kans dat ik haar terugzie zal wel klein blijven. Knut doet het licht aan en legt wat Stef Bos op. "Papa, ik lijk steeds meer op jou" veroorzaakt deze keer meer de drang om Knut met een knuppel in elkaar te slaan, maar vanavond zijn we vredelievend.
"Ik heb de liefde niet gevonden" klinkt nog veel smachtender als Knut luidkeels mee brult.
Knut haalt de whisky boven; black label, het mocht eventjes dat ietsje meer zijn. Hij schenkt twee glazen uit, geeft mij er één van en neemt een viltstift om het nieuwe whisky-niveau op de fles aan te duiden. Allemaal opdat ik niet aan z'n fles zou zitten. Het is een man van smerige trucjes.
"Nog één glas wodka, olie op het vuur."
Nu de avond toch verloren is kunnen we maar beter weg gaan. We beven, we strompelen, we tuimelen naar het centrum van de stad. Het vuile centrum van de stad waar de slapelozen en de hopelozen de straten 's nachts bezetten. En we drinken ons daar dood; morgen begint de revalidatie.
De stad is vuil, het weer is vuil, de Patersholfeesten zijn vuil en de dronken mensen zijn vuil. Ik tsjok door de straten, op zoek naar liefde die ook vuil is. Knut naast me, An langs de andere kant. An is dronken, An is irritant, dus dumpen we ze in een steegje en laten we haar verdwalen in haar dronken roes. Morgen zal ze wel uitkomen.
Een man met een hoed vraagt een dame met een bril of ze mee gaat naar zijn huis. Hij wilt haar zijn vlindercollectie tonen en haar daarna alle hoekjes van de slaapkamer tonen. De dame met de bril heeft dat door, maar door haar middelbare leeftijd en haar relatief dik gat besluit ze toch met de heer mee te gaan. De iets oudere heer met wie ze eerst aan het praten was kijkt beteuterd toe hoe zijn vangst met een andere hoed naar huis gaat.
En zo strompelen we verder langs straten en steegjes, langs vervlogen herinneringen, langs ontwakende huizen vol kleinburgerlijke werkmensen, langs bankjes vol liefde, langs clubs waar ik zo lang met een meisje praatte tot ze me terug wou. En rondom ons blijft de stad dreunen, de muziek loeien, de mensen feesten en van elkaar proberen houden.
vrijdag 12 augustus 2011
Proloog.
Je zal wel gelijk hebben, van jouw kant lijkt het misschien dat ik geluk heb gehad. Maar geloof me, ik sta al de hele week op instorten. En ja, ik was medeplichtig, maar het heeft nooit iets groot opgebracht. Pijn gaat als een jojo door m'n lijf.
En ik heb iets gevonden om naar te streven, maar ik kan niet beslissen. Want misschien is achterblijven beter dan bereiken, zoals ik steeds deed.
Het zou oneerlijk zijn tegenover je om te zeggen dat ik blijf, als ik weet dat ik op elke impuls, op elke andere zet reageer. Want in elke vijver zal ik spelen, met wisselende techniek. En na elke tegenslag zal ik terug komen.
We hebben ons gekeerd tegen oppervlakkige dingen. Onze krakende codes vielen uit elkaar, onze woorden werden uitgezogen en proper gemaakt. En na die laagtes kunnen we toegeven, onze gedachten werden gemeen.
Je hebt vast gelijk, sinds vanavond maak je me nerveus. Maar waar wil je dat ik over denk? Ik zal een film opzetten, ik zal wat spelen voor je, een dienst van mij voor jou. En ik zal glimlachen als jij lacht, uit liefde. Want je weet dat het niet mijn stijl is om op te geven. En ook van die pijn in mijn zij heb ik genoeg.
Vandaag ga ik voor de makkelijkste weg.
Dit leven is een ziekelijk excuus voor alle misbruik en neveneffecten.
Het raam vol vliegen, de stinkende lobbys, ze blijven hetzelfde, altijd hetzelfde.
(Tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tata tatatata tata tatata.)
En ik heb iets gevonden om naar te streven, maar ik kan niet beslissen. Want misschien is achterblijven beter dan bereiken, zoals ik steeds deed.
Het zou oneerlijk zijn tegenover je om te zeggen dat ik blijf, als ik weet dat ik op elke impuls, op elke andere zet reageer. Want in elke vijver zal ik spelen, met wisselende techniek. En na elke tegenslag zal ik terug komen.
We hebben ons gekeerd tegen oppervlakkige dingen. Onze krakende codes vielen uit elkaar, onze woorden werden uitgezogen en proper gemaakt. En na die laagtes kunnen we toegeven, onze gedachten werden gemeen.
Je hebt vast gelijk, sinds vanavond maak je me nerveus. Maar waar wil je dat ik over denk? Ik zal een film opzetten, ik zal wat spelen voor je, een dienst van mij voor jou. En ik zal glimlachen als jij lacht, uit liefde. Want je weet dat het niet mijn stijl is om op te geven. En ook van die pijn in mijn zij heb ik genoeg.
Vandaag ga ik voor de makkelijkste weg.
Dit leven is een ziekelijk excuus voor alle misbruik en neveneffecten.
Het raam vol vliegen, de stinkende lobbys, ze blijven hetzelfde, altijd hetzelfde.
(Tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tatatatatatata tata tatatata tata tatata.)
Instant Street - dEUS
Abonneren op:
Posts (Atom)