dinsdag 13 december 2011

A3.

Aah. De metro. Goddelijke uitvinding, heerlijke bedenking, al de harde werkmansarbeid waart. Gij voert mij onder straten, onder huizen, onder meren en onder minderen. Maar bovenal zijt gij droog.

Daan vroeg zich af waarom het altijd regent; en waarom er, als het dan eventjes niet regende, altijd donder in de lucht hing. Vandaag regende het, maar ook donder zat binnen de mogelijkheden.

Hij had de dikke kater drie keer van het bed gegooid die nacht. Hij had gecontroleerd of er nog eten en water was, maar kennelijk wou de kater die nacht gewoon een klootzak zijn. Het was geen minuut stilgeweest in de flat; een plastik zak moest dienst doen als dweil, een plant als boksbal en Daans hoofd als kussen. En toen de kater eindelijk ging slapen, ging de wekker en moest Daan zich door de regen naar de metro haasten.

Er zat een man rechtover hem. De man had een boek in de hand, maar was in slaap gevallen. Links van de man zat een bredere man de krant te lezen. Rechtover de krant een vrouw met een iPod en naast de iPod zat Daan, met nekpijn.

Afstappen, verranderen van perron, wachten; drie minuten. Daan keek naar de rails, wat zou er gebeuren als je de stroomrail vastpakt? Daan keek rond, maar ook vandaag zou waarschijnlijk niemand op de rails vallen.

Een trompet in de metro. Schitterend, dat moest er ook weer eens bij. De hoet gaat rond, de trompet gaat mee. De volgende halte is de man met de trompet en de pet weg.

In Barbès regent het niet meer, maar gelukkig blijft de nekpijn over. In Barbès stapt een meisje op met veel te veel make-up en een veel te luide mp3 speler in haar oren. Te jong, zucht Daan. Waar zijn de granieten metro meisjes?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten