maandag 26 december 2011

22.

Mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting. Niet bedoeld om mooi te zijn, niet bedoeld om gelezen te worden.

Ze vroeg me of ik dan ook niet aanvoelde dat we niet samen passen. Ze vroeg me of ik ook niet begrepen had dat dit geen echte liefde was. Ik zat op de trein, naast haar; zij had haar koptelefoon op haar hoofd gezet. We zouden niet meer praten, alles was al gezegd; alles is altijd al gezegd. Ik begreep het, ik was bang alleen te zijn, bang van eenzaamheid, bang m'n leven niet te kunnen delen met iemand. Bang van nooit iemand anders te vinden, terwijl ik wel wist dat ik heus wel iemand anders zou vinden. Ik kon er mee leven, dat ze weg ging. Omdat er wel snel iemand anders zou zijn, dacht ik. En als dat niet het geval zou zijn, had ik misschien mezelf beter leren kennen. Aanvaarden dat je alleen ook gelukkig kan zijn; gelukkig met een heleboel extra tijd om alles te doen wat ik wil doen. Vrij om elke nieuwe uitdaging aan te gaan, vrij om te gaan en staan waar ik wil. Het leven op z'n volst leven; ik kon het wel aan. Dacht ik.

En dan begrijp je plots dat het niet om alleen zijn gaat, daar heeft het niets mee te maken. Dan ontdek je plots dat het niets te maken heeft met seks of intimiteit. Dan begrijp je plots dat je echt van dit meisje bent beginnen houden. Je weet niet goed wanneer, je weet niet goed waarom, maar je voelt het. Toegegeven, ik ben de gevoelens van eerdere verliefdheden waarschijnlijk al vergeten, maar toch denk ik dat het hetzelfde aanvoelde. En ergens in je kop weet je wel dat dat misschien niet wederzijds is, maar je denk dat als je lang genoeg wacht, zij dat gevoel ook zal krijgen. Dat ze misschien vergeet hoeveel ze vroeger wél kon verdragen, hoe ze die liefde vroeger wel aanvoelde als een reis op een vliegend tapijt.

Ik heb het moeilijk dat ze zegt dat het haar niets doet. Ik heb moeite met te begrijpen waarom zij blij is. Ik ben er niet blij om, ik herinner mij de leuke dingen nog. Ik vraag me af met wie ik nu in godsnaam dronken moet worden, met wie ik nu de hele dag in bed moet blijven. Scrubs kijken, dat kan ik alleen; nog 4 seizoenen. Dan is dat ook op. Volgende week is ze misschien wel helemaal verdwenen.

Waarom kan ik mezelf dan niet wijs maken dat het beter is, dat er nog meisjes zijn die zo heerlijk bedorven zijn dat ik me eindelijk een beetje onder gelijken beschouw? Zo'n meisje dat haar zin doet, zo'n meisje dat weinig rekening houdt met anderen. Zo'n meisje dat ook de hele tijd aan zichzelf twijfeld, alle waarheid overweegt?

En dan merk je dat je niet op zoek bent naar een ander meisje. Je hebt iets opgebouwd en dat is nu weg. Je had zelfs geen toekomstplannen; er was geen toekomst, er is nooit een toekomst geweest, maar toch, 't gevoel dat je dat koptje na een lange dronken nacht niet op je borstkas zal voelen doet pijn.

I tried so hard and got so far, but in the end it doesn't even matter.

En je weet niet meer wat je doet, je weet niet meer hoe je te gedragen. Werken lukt niet meer, je bent alleen met je gedachten. Je wilt haar tonen dat ze je wel graag ziet, ookal geloof je het zelf niet meer. Je wilt haar tonen dat je wel goed voor elkaar bent, ookal voelt zij zich niet voldaan. Je wilt haar tonen dat de laatste weken een mislukking waren, dat je het goed kan maken, dat je harder wilt proberen; zij denk dat je niet moet proberen. Zij denkt dat het er simpelweg moet zijn. En ik vergeet meteen dat het ooit moeite koste.

Verdwijnen dan maar weer, verdwijnen in de nacht, bang van wie je tegen kan komen. Bang van de wereld, op zoek naar wat liefde, om 's ochtends wakker te worden en te beseffen dat je niet bent waar je wilt zijn. En je afvragen waar zij is, wat zij doet, met wie ze nu plezier aan het maken is. En je afvragen of ze ooit nog aan je denkt, je afvragen of ze die momenten aan liefde kan linken. Beseffen dat ze gekozen heeft, dat ze koppig is en dat ze nooit van gedacht zal veranderen. Nu niet meer, nooit niet meer.

En toch vraag je je af wat je mist en waarom je het mist; ik kan er geen antwoord op geven. Ik weet het niet, ik weet niet waarom ik precies haar moet hebben. Omdat ik ook koppig ben misschien? Omdat ik iets zag dat ik al even niet gezien had; verdoemde perfectie misschien? Een heerlijke hoop miserie om lief te hebben. En toch beseffen dat dat geen goed idee is.

Alles was een slecht idee, het is altijd een slecht idee, heel mijn leven is gebouwd op slechte keuzes die ik maakte omdat ik ze moest maken. Net zoals ik me nu slecht moet voelen; ik weet niet waarom. Ik was het na die drie weken zo beu, zo vreselijk beu, zo ontzettend beu dat ik ze bijna eigenhandig van de trap geduwd had. En toen kwamen we thuis en was alles precies meteen anders; het leek alsof ze meteen terug blij was, het monstertje dat drie weken bij me had gewoond was precies op slag verdwenen. En alles leek terug beter, ik zag terug dat meisje dat ik graag zag, omdat ze het uit haar koptje had gezet.

En dat meisje, dat ik daar tien minuten zag zitten spelen met een kat, was voldoende om haar terug graag te zien, want dat meisje was wat ik zou missen.

Misschien is het wel dat meisje dat zich opende voor mij, dat meisje dat mij dingen vertelde die ze eigenlijk aan weinig andere mensen vertelde. En dat meisje dat mij soms vertrouwde. Dat meisje naar wie ik luisterde en niet dacht, hou je muil en zuigen, slet. Dat meisje waar ik wel nog soms de wijsneus mocht uithangen.

Was ik gelukkig? Ja, ik denk het wel. Ik vond de chaos leuk. Ik heb van de chaos gehouden; niet altijd, maar meestal wel. Ik heb ervan gehouden de hele dag niets te doen; niet altijd, maar vaak wel. En ik heb ervan gehouden dat we elkaar konden zijn rond elkaar, open en zonder grenzen. Maar kan ik dat dan nergens anders vinden?

Hoe komt het dan dat die klop nu pas komt? Ben ik weer negatieve dingen aan het vergeten die ik vorige week wel nog zag? Nee, want ik heb me steeds verzet tegen uit elkaar gaan. Wat is er dan om te missen? Niets van de laatste weken, enkel de herinnering aan wat ervoor gebeurde. Over een streling die niet mocht, over nachten praten, over stilvallen en niet meer weten wat zeggen, over een hoofd op m'n schouder. Alles kan ik vinden bij een nieuw meisje; de feestdagen zijn moeilijke tijden voor singles, er moet er nog eentje te vinden zijn. En toch heb ik er geen zin in. Ik heb geen zin in nieuwe mensen. Ik wil enkel die verdomde liefde terug.

Verdomde, lelijke, vuile, zwarte liefde.
Omdat dat misschien het enige is dat ik verdien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten