maandag 12 december 2011

A2.

Verdomme, ze hebben me door. Ik zie het in hun ogen; hun hongerige, lustige ogen. Ze hebben me door. Ze zien het, ze ruiken het, ze voelen het aan met hun zesde zintuig. Ik moet voorzichtig zijn, want ze weten dat ik niet zoals hen ben. Dat ik een tourist ben, een kwakzalver, een klootzak die hun werk komt afpakken. Straks zullen ze zich groeperen en de metro vrijwaren van mijn gespuis; eerst ik, en dan ben jij aan de beurt.

Ik weet het, meisje. Ik zag het al van de andere kant van de wagon. Ik zag dat ook jij er niet bij past, dat ook jij geen deel bent van het geheel. Met je puisten en je acne, je gezicht half verborgen in je trui, je gedachten op plaatsen waarvan Zij niet eens weten dat ze bestaan.

Maar ze voelen het, meisje, ze voelen dat wij anders zijn. Misschien kunnen we nog vluchten. Eerst komen ze naar mij, daarna zullen ze jou weten te vinden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten