zondag 11 december 2011

19.

"Wat scheelt er dan?" 

Ik zit in m'n onderbroek op het bed, Maaike zit op de rand van het bed een computerspelletje te spelen. Het regent in Parijs, het is donker buiten en er is niets om te eten in huis. Er komt lawaai van ergens buiten; de aarde draait door.

- "Ik weet het niet, het is gewoon weg."
"Hoezo, gewoon weg?"
- "Ja, weet ik veel. 't Is weg."
"En... komt het nog terug?"
- "Dat weet ik niet."
"Maar wat denk je?"
- "Nu denk ik van niet."
"Maar heb ik dan wat verkeerds gedaan?"
- "Nee, ik besef gewoon plots dat ik je niet graag genoeg zie."

Stilte.

- "Je bent gewoon zoveel veranderd, denk ik."
"Hoezo?"
- "Gewoon, alles. Je schrijft niets meer, je zegt niets meer."
"Maar ik heb het ook gewoon zo druk."
- "Vroeger had je 't ook druk."

Stilte.

- "Maar 't is jouw fout niet, het ligt aan mij. Ik zie je gewoon niet meer graag."

Stilte.

"En nu?"
- "Ik weet het niet."

Stilte.

"Dus?"
- "Even afwachten zeker."
"Wachten op wat?"
- "Dat weet ik niet."

Stilte.

"Kan je dan niet meer lief zijn?"
- "Neen."

Stilte.

"Wil je weg?"
- "Misschien."
"Moet ik een ticket voor je kopen?"
- "Misschien."

Stilte.

"Wat moet ik dan doen?"
- "Geef het gewoon nog even tijd."

Stilte.

"Weet je dan wat er zal gebeuren?"
- "Nee."

Stilte.

"Kan je alsjeblieft lief zijn dan?"
- "Komaan, Daan, je weet dat dat niet kan."

Stilte.

"Het spijt me dat ik niet kan zijn wat je wilt dat ik ben."
- "Je hoeft geen sorry te zeggen."
"Toch spijt het me."
- "Zou het niet kunnen dat het eens niet aan jou ligt? 't Ligt altijd aan jou!"

Stilte.

Er raast een storm door mijn hoofd, een storm van gedachten, ideeën, redenen. Ik wil haar zeggen dat ik haar graag genoeg zie voor twee, dat ik haar écht speciaal vind. Dat ik haar niet gewoon bekijk als iemand om mee te vrijen, dat ik wél nog een band voel. Maar ik voel dat woorden niet meer helpen en elke aanraking wordt met een weggetrokken arm onthaalt.

Ik weet niet meer waarheen. Ik had het misschien allemaal op voorhand moeten weten, maar is het dan zo verkeerd om te vechten? Om te argumenteren? Om gevoelens los te weken?

Wat doe ik in godsnaam in Parijs met iemand die me zelf niet meer wilt aankijken?!

Ze staat recht en kruipt naast mij. Ze huilt, maar ik weet niet goed waarom. Ik probeer haar te troosten, maar ik krijg enkel woede terug. Onuitgesproken woede, irritatie, haat... Dat meisje dat een paar weken geleden nog zei dat ze me graag zag, heeft nu een hekel aan mijn aanwezigheid.

"Laat me binnen, Maaike" vraag ik.
- "Het gaat niet, Daan."
"Ik zie je gra..."
- "Ik wil er niet over praten."

En ik weet verdomme alweer niet meer waarheen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten