Daan staarde voor zich uit terwijl de namen van Parijse metrostations langs hem heen raasden. Hij was alweer te laat op zijn werk, maar dat kon hem weinig schelen, hij was immers al vergeten waarom hij die verdomde job in de eerste plaats had aangenomen. Alsof hij in Parijs wel gelukkig zou worden; als het in Gent niet lukt, lukt het nergens. Maar omdat het daar niet lukte had hij de thalys genomen en was hij op solicitatiegesprek gegaan in een land waar hij de taal zelfs niet van kon spreken. Goed, hij kende wel wat basiszinnetjes, maar een meisje zou hij hier wel niet opscharrelen met dat kramele Frans.
Zijn onkunde zich uit te drukken in de voertaal bleek echter geen probleem te vormen voor zijn job, en omdat hij nu toch al even op zoek was naar wat avontuur in zijn leven had hij ja gezegd. Hij kon meteen beginnen; eerst van thuis uit, maar zo snel mogelijk in de Parijse kantoren van de startup. Hij had het best wel interessant gevonden, om half elf uit je bed rollen en meteen aan het werk gaan; 's middags een boterham of pizza en een kort computerspelletje terwijl de collega's in de kantine zaten; daarna verder werken tot iets na zeven en dan de stad in, op zoek naar z'n meisje. Maar de druk werd groter en de bazen wouden hem dichterbij, dus zocht hij een tijdelijk appartementje en zat hij nu iedere dag drie kwartier op de metro.
Het was maandag en iedereen weet dat dat de meest verdomde dag van de week is; veel erger dan een dinsdag en zelfs erger dan een donderdag. Hoewel donderdagen best ook wel vreselijk kunnen zijn, bedacht Daan. Ik denk dat het een donderdag was dat Tatiana weg ging; of nee, dat was een vrijdag.
Er zit een meisje op een bankje in het metrostation Place de Clichy. Ze heeft kort, blond haar en een huid van graniet. Wat een vreemde gedachte, huid van graniet; en toch vond hij het passen. Het meisje zat ook voor zich uit te staren en Daan bedacht dat ook zij diep ongelukkig zou moeten zijn. Het was een mooi meisje in de metro, ze zou nog veel avonturen beleven met mooie Franse mannen. Hoewel een mooi meisje in de metro niet altijd ook een mooi meisje buiten de metro is. Zo zou het wel kunnen dat ze in de eerste wintersneeuw in een Zwitserse bergen helemaal niet zo'n mooi meisje is; het is moeilijk te concureren met zoveel natuurpracht, terwijl de Parijse metro slechts een zwakke tegenstander is.
De overpijnzingen duurden te lang en het meisje was al lang samen met het station verdwenen. De trein raast verder door Parijse tunnels en Parijse rotzooi, sneller en sneller naar een job waar ook Daan Parijse rommel moet bouwen. Goed betaalde rommel wel, maar toch rommel. Quata's en milestones, je kent dat wel. En dat allemaal in Parijs; wat heeft hij in godsnaam in deze stad verloren?
Hij heeft verdomme nood aan koffie, maar hij weet niet hoe dat verdomde machien werkt. Koffie erin, start? Maar er zijn geen bekers. En de dag duurt zo lang, en de collega's zijn zo loyaal en werken duizend uur per dag. Daan is het al verdomd beu tegen de middag, daarna gaat het enkel bergaf.
"Verdomme, ik wil zo niet leven." maar veel alternatief lijkt er niet te zijn. Dag in dag uit pendelen tussen een Parijse flat met enkel een dikke kater die op me wacht. Elke ochtend ritueel die eerste sigaret op de rand van het bed, daarna die verdomde metro op, drie kwartier door donkere tunnels ruisen en daarna moet de miserie nog maar pas beginnen. Verdomme.
Zijn onkunde zich uit te drukken in de voertaal bleek echter geen probleem te vormen voor zijn job, en omdat hij nu toch al even op zoek was naar wat avontuur in zijn leven had hij ja gezegd. Hij kon meteen beginnen; eerst van thuis uit, maar zo snel mogelijk in de Parijse kantoren van de startup. Hij had het best wel interessant gevonden, om half elf uit je bed rollen en meteen aan het werk gaan; 's middags een boterham of pizza en een kort computerspelletje terwijl de collega's in de kantine zaten; daarna verder werken tot iets na zeven en dan de stad in, op zoek naar z'n meisje. Maar de druk werd groter en de bazen wouden hem dichterbij, dus zocht hij een tijdelijk appartementje en zat hij nu iedere dag drie kwartier op de metro.
Het was maandag en iedereen weet dat dat de meest verdomde dag van de week is; veel erger dan een dinsdag en zelfs erger dan een donderdag. Hoewel donderdagen best ook wel vreselijk kunnen zijn, bedacht Daan. Ik denk dat het een donderdag was dat Tatiana weg ging; of nee, dat was een vrijdag.
Er zit een meisje op een bankje in het metrostation Place de Clichy. Ze heeft kort, blond haar en een huid van graniet. Wat een vreemde gedachte, huid van graniet; en toch vond hij het passen. Het meisje zat ook voor zich uit te staren en Daan bedacht dat ook zij diep ongelukkig zou moeten zijn. Het was een mooi meisje in de metro, ze zou nog veel avonturen beleven met mooie Franse mannen. Hoewel een mooi meisje in de metro niet altijd ook een mooi meisje buiten de metro is. Zo zou het wel kunnen dat ze in de eerste wintersneeuw in een Zwitserse bergen helemaal niet zo'n mooi meisje is; het is moeilijk te concureren met zoveel natuurpracht, terwijl de Parijse metro slechts een zwakke tegenstander is.
De overpijnzingen duurden te lang en het meisje was al lang samen met het station verdwenen. De trein raast verder door Parijse tunnels en Parijse rotzooi, sneller en sneller naar een job waar ook Daan Parijse rommel moet bouwen. Goed betaalde rommel wel, maar toch rommel. Quata's en milestones, je kent dat wel. En dat allemaal in Parijs; wat heeft hij in godsnaam in deze stad verloren?
Hij heeft verdomme nood aan koffie, maar hij weet niet hoe dat verdomde machien werkt. Koffie erin, start? Maar er zijn geen bekers. En de dag duurt zo lang, en de collega's zijn zo loyaal en werken duizend uur per dag. Daan is het al verdomd beu tegen de middag, daarna gaat het enkel bergaf.
"Verdomme, ik wil zo niet leven." maar veel alternatief lijkt er niet te zijn. Dag in dag uit pendelen tussen een Parijse flat met enkel een dikke kater die op me wacht. Elke ochtend ritueel die eerste sigaret op de rand van het bed, daarna die verdomde metro op, drie kwartier door donkere tunnels ruisen en daarna moet de miserie nog maar pas beginnen. Verdomme.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten