Het stormt, meisje m'n meisje. We zoeken naar een haven, maar we houden van de wind. We houden van de zon, maar ook van de bliksem. We haten het nat, maar houden van de regen. Af en toe denken we teveel, en soms luister ik stiekem naar dubstep.
"Give it up."
- "I can't give it up."
In een asbak op zoek gaan naar welke peuk er nu eigenlijk nog brandt. Ik slaap in een hotel waar ik de naam niet meer van ken. Mijn hotel, het hotel waarin ik slaap vannacht. Slapen in een stad die zich stellig verzet zich de mijne te noemen; ik heb het steeds moeilijk gehad met liefde veroveren.
"Give it up."
- "I didn't give it up."
Het is al laat, als ik nu slaap is het sneller morgen. Maar ik wil niet slapen, ik ben nog niet moe. Ik wacht tot m'n meisje bij mij is, ik drink tot zij naast mij ligt. Maaike m'n Maaike in 't bedje naast mij. Schol.
"Give it up."
- "I won't give it up."
Buiten leeft de stad. Buiten staan ergens gemiddeld tachtig auto's in lichterlaaie. Buiten gebeuren moorden, buiten krijst een kind. Buiten gaat de wereld door. Maar hier binnen is het rustig, in m'n kamertje van 150 euro per nacht, met twee nachtlampjes, een kleine bureau en een tv die geen canal+ kan ontvangen, hoewel dat volgens de website wel het geval was.
Ik haat Parijs. Ik weet niet waarom, maar alles hier werkt tegen me. Ik weet niet of het de taalbarrière is, of de Franse mentaliteit, maar ik haat 'm. Misschien zal ik er binnenkort van leren houden, zoals ik ooit van olijven heb leren houden; maar daarvoor zal ik 'm eerst eventjes in alle kalmte moeten leren kennen. En niet alleen, als het kan.
Het verzonnen meisje dat ik Maaike heet ligt naast me in het bed. Ze ondersteunt haar hoofd met haar arm en ligt naar me te kijken. "Wel, dan, waar wacht je op?" zegt ze. Ik kijk naar haar knappe lijfje; "Nergens op", zeg ik. Ik leg me neer en doe het licht uit en voel me plots ontzettend eenzaam.
"Give it up."
- "I can't give it up."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten