Soms kijk ik nog wel eens op je facebook profiel. Er veranderd niet zo veel meer, je bent wat stil geworden op het internet. Maar toch doe ik het, omdat ik ook wat stil ben geworden en omdat ik zeker wil zijn dat ik helemaal niets mis.
Ik weet best wel dat ik daar niet echt moet zijn. Ik weet best wel dat jouw berichtjes bovenaan mijn nieuwsoverzicht zullen verschijnen; daarvoor ben ik al te veel op je profiel geweest. En toch als ik je naam zie, klik ik er eens op.
En soms klik ik dan ook eens door naar je foto's. Dan ben ik blij dat ik er nog tussen sta. Dan ben ik blij dat je ze nog niet verwijderd hebt, jezelf nog niet untagged hebt. Dan zie ik dat ik nog steeds bovenaan sta, in de header boven je profiel. Foto's van mij en jou; dat maakt me een beetje blij.
Maar soms weet ik ook niet goed wat er gaat gebeuren. Soms vraag ik me af hoe lang die foto's er nog zullen blijven staan. Soms ben ik bang dat ze plots verdwenen zullen zijn, vervangen door andere. En dan vraag ik me af of ik dat erg zal vinden. Ik denk dat het zal prikken.
En dan kom je plots binnen, m'n Maaike. Dan kom je plots naar me toe en geeft me - zonder noemenswaardige reden - een kus. Dan kom je me een knuffel geven, je weet wel, zo eentje met alle macht. Zo eentje waar ik me door jou trek en jij je door mij, tot we één zijn. En dan denk ik niet meer aan die foto's, dan kan me dat allemaal niet schelen, dan ben ik heden vrolijk en blij.
Maar toch blijf ik soms op je naam klikken, om er zeker van te zijn dat ik nog besta.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten