Instant Street

2011-12-26T22:31:00.003+01:00

Het lijkt er op dat ik een heleboel extra tijd zal hebben om te schrijven, maar dit verhaal gaat nergens heen. Never take the instant street, it never goes anywhere, I guess.

Meer woorden kan je vinden in mijn nieuw verhaal.

22.

2011-12-26T16:46:00.000+01:00

Mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting; mindless ranting. Niet bedoeld om mooi te zijn, niet bedoeld om gelezen te worden.

Ze vroeg me of ik dan ook niet aanvoelde dat we niet samen passen. Ze vroeg me of ik ook niet begrepen had dat dit geen echte liefde was. Ik zat op de trein, naast haar; zij had haar koptelefoon op haar hoofd gezet. We zouden niet meer praten, alles was al gezegd; alles is altijd al gezegd. Ik begreep het, ik was bang alleen te zijn, bang van eenzaamheid, bang m'n leven niet te kunnen delen met iemand. Bang van nooit iemand anders te vinden, terwijl ik wel wist dat ik heus wel iemand anders zou vinden. Ik kon er mee leven, dat ze weg ging. Omdat er wel snel iemand anders zou zijn, dacht ik. En als dat niet het geval zou zijn, had ik misschien mezelf beter leren kennen. Aanvaarden dat je alleen ook gelukkig kan zijn; gelukkig met een heleboel extra tijd om alles te doen wat ik wil doen. Vrij om elke nieuwe uitdaging aan te gaan, vrij om te gaan en staan waar ik wil. Het leven op z'n volst leven; ik kon het wel aan. Dacht ik.

En dan begrijp je plots dat het niet om alleen zijn gaat, daar heeft het niets mee te maken. Dan ontdek je plots dat het niets te maken heeft met seks of intimiteit. Dan begrijp je plots dat je echt van dit meisje bent beginnen houden. Je weet niet goed wanneer, je weet niet goed waarom, maar je voelt het. Toegegeven, ik ben de gevoelens van eerdere verliefdheden waarschijnlijk al vergeten, maar toch denk ik dat het hetzelfde aanvoelde. En ergens in je kop weet je wel dat dat misschien niet wederzijds is, maar je denk dat als je lang genoeg wacht, zij dat gevoel ook zal krijgen. Dat ze misschien vergeet hoeveel ze vroeger wél kon verdragen, hoe ze die liefde vroeger wel aanvoelde als een reis op een vliegend tapijt.

Ik heb het moeilijk dat ze zegt dat het haar niets doet. Ik heb moeite met te begrijpen waarom zij blij is. Ik ben er niet blij om, ik herinner mij de leuke dingen nog. Ik vraag me af met wie ik nu in godsnaam dronken moet worden, met wie ik nu de hele dag in bed moet blijven. Scrubs kijken, dat kan ik alleen; nog 4 seizoenen. Dan is dat ook op. Volgende week is ze misschien wel helemaal verdwenen.

Waarom kan ik mezelf dan niet wijs maken dat het beter is, dat er nog meisjes zijn die zo heerlijk bedorven zijn dat ik me eindelijk een beetje onder gelijken beschouw? Zo'n meisje dat haar zin doet, zo'n meisje dat weinig rekening houdt met anderen. Zo'n meisje dat ook de hele tijd aan zichzelf twijfeld, alle waarheid overweegt?

En dan merk je dat je niet op zoek bent naar een ander meisje. Je hebt iets opgebouwd en dat is nu weg. Je had zelfs geen toekomstplannen; er was geen toekomst, er is nooit een toekomst geweest, maar toch, 't gevoel dat je dat koptje na een lange dronken nacht niet op je borstkas zal voelen doet pijn.

I tried so hard and got so far, but in the end it doesn't even matter.

En je weet niet meer wat je doet, je weet niet meer hoe je te gedragen. Werken lukt niet meer, je bent alleen met je gedachten. Je wilt haar tonen dat ze je wel graag ziet, ookal geloof je het zelf niet meer. Je wilt haar tonen dat je wel goed voor elkaar bent, ookal voelt zij zich niet voldaan. Je wilt haar tonen dat de laatste weken een mislukking waren, dat je het goed kan maken, dat je harder wilt proberen; zij denk dat je niet moet proberen. Zij denkt dat het er simpelweg moet zijn. En ik vergeet meteen dat het ooit moeite koste.

Verdwijnen dan maar weer, verdwijnen in de nacht, bang van wie je tegen kan komen. Bang van de wereld, op zoek naar wat liefde, om 's ochtends wakker te worden en te beseffen dat je niet bent waar je wilt zijn. En je afvragen waar zij is, wat zij doet, met wie ze nu plezier aan het maken is. En je afvragen of ze ooit nog aan je denkt, je afvragen of ze die momenten aan liefde kan linken. Beseffen dat ze gekozen heeft, dat ze koppig is en dat ze nooit van gedacht zal veranderen. Nu niet meer, nooit niet meer.

En toch vraag je je af wat je mist en waarom je het mist; ik kan er geen antwoord op geven. Ik weet het niet, ik weet niet waarom ik precies haar moet hebben. Omdat ik ook koppig ben misschien? Omdat ik iets zag dat ik al even niet gezien had; verdoemde perfectie misschien? Een heerlijke hoop miserie om lief te hebben. En toch beseffen dat dat geen goed idee is.

Alles was een slecht idee, het is altijd een slecht idee, heel mijn leven is gebouwd op slechte keuzes die ik maakte omdat ik ze moest maken. Net zoals ik me nu slecht moet voelen; ik weet niet waarom. Ik was het na die drie weken zo beu, zo vreselijk beu, zo ontzettend beu dat ik ze bijna eigenhandig van de trap geduwd had. En toen kwamen we thuis en was alles precies meteen anders; het leek alsof ze meteen terug blij was, het monstertje dat drie weken bij me had gewoond was precies op slag verdwenen. En alles leek terug beter, ik zag terug dat meisje dat ik graag zag, omdat ze het uit haar koptje had gezet.

En dat meisje, dat ik daar tien minuten zag zitten spelen met een kat, was voldoende om haar terug graag te zien, want dat meisje was wat ik zou missen.

Misschien is het wel dat meisje dat zich opende voor mij, dat meisje dat mij dingen vertelde die ze eigenlijk aan weinig andere mensen vertelde. En dat meisje dat mij soms vertrouwde. Dat meisje naar wie ik luisterde en niet dacht, hou je muil en zuigen, slet. Dat meisje waar ik wel nog soms de wijsneus mocht uithangen.

Was ik gelukkig? Ja, ik denk het wel. Ik vond de chaos leuk. Ik heb van de chaos gehouden; niet altijd, maar meestal wel. Ik heb ervan gehouden de hele dag niets te doen; niet altijd, maar vaak wel. En ik heb ervan gehouden dat we elkaar konden zijn rond elkaar, open en zonder grenzen. Maar kan ik dat dan nergens anders vinden?

Hoe komt het dan dat die klop nu pas komt? Ben ik weer negatieve dingen aan het vergeten die ik vorige week wel nog zag? Nee, want ik heb me steeds verzet tegen uit elkaar gaan. Wat is er dan om te missen? Niets van de laatste weken, enkel de herinnering aan wat ervoor gebeurde. Over een streling die niet mocht, over nachten praten, over stilvallen en niet meer weten wat zeggen, over een hoofd op m'n schouder. Alles kan ik vinden bij een nieuw meisje; de feestdagen zijn moeilijke tijden voor singles, er moet er nog eentje te vinden zijn. En toch heb ik er geen zin in. Ik heb geen zin in nieuwe mensen. Ik wil enkel die verdomde liefde terug.

Verdomde, lelijke, vuile, zwarte liefde.
Omdat dat misschien het enige is dat ik verdien.

21.

2011-12-25T20:00:00.001+01:00

Beste Vos,

Verzing mij een lied
over hoe 't verstand
tekeer gaat tegen 't hart.

Over hoe rationele gedachten
het niet halen op die kiem
die langzaam groeit.

Over dat kruipend gemis
dat niet droef is,
maar d'r wel is.

Zing mij een lied
over waarom ik toch
nog steeds aan ons denk.

Dank je,
Daan.

20.

2011-12-24T01:35:00.002+01:00

[14:30:05] maaike@hotmail.com: "Hey"
[14:30:10] daan@hotmail.com: "Hey."
[14:30:25] maaike@hotmail.com: "Hoe gaat het daar?"
[14:30:35] daan@hotmail.com "Cava. Daar?"
[14:30:42] maaike@hotmail.com: "Cava."

[14:50:12] maaike@hotmail.com has gone offline

A5.

2011-12-19T09:59:00.001+01:00

Daan had slecht geslapen en hij had daardoor weinig positieve verwachtingen voor deze verdomde maandag. Hij deed zijn kleren aan, rookte een sigaret op de rand van het bed, keek naar de kater die aan het voeteneinde van het bed lag te slapen, aaide de kat, kreeg een venijnige klauw, stond recht, ging naar de lavabo, spoelde het bloed uit de wonde, depte het af, deed zijn schoenen aan en trok de deur achter zich dicht. Het was zonnig.

Hij zat tegenover een meisje met een lelijk gezicht. Hoewel, misschien was het niet eerlijk het lelijk te noemen; het meisje was misvormd rond haar mond. De huis oo haar kin en haar onderlip was duidelijk verbrand geweest, of bewerkt door een zieke man met zwavelzuur. Niet kijken, dacht Daan. Niet kijken, maar ook niet negeren. Niet zo eenvoudig, in een metro waar alles buiten zwart is.

"Nog twee stops en ik mag er uit."
"Nog één stop en ik mag er uit."
"Nog even wachten tot de deuren open gaan."

"Ik haat werken."

A4.

2011-12-15T10:37:00.001+01:00

Er zat een meisje op de metro deze morgen, een meisje met rood haar, combats en metaal in d'r kleren. Ze zat op een klapstoeltje en keek zwart voor zich uit. Daan stapte op en ging aan de andere kant staan.

Drie haltes verder stapten drie hippie meisjes op; een band in de lange, losse haren, vrolijke kleren en natuurlijk ook tientallen buttons die her en der op hun rugzak geprikt waren.

Wat bezielt de mensen toch om steeds groepjes te kiezen? Waarom moest dat meisje met de rode haren voor haar zwarte groepje kiezen, terwijl die andere drie meisjes dat ander groepje kozen? En had ze dan nooit spijt van haar beslissing?

Daan wist niet in welk groepje hij nu eigenlijk zat. Maar hij had over rozen gedroomt vannacht. Over rozen en Disneyland. Hij vond zichzelf te oud om te dromen over Disneyland, dus namen de rozen de bovenhand. Hij had ze moeten wassen, in zijn droom. Rozen wassen, met water, een halve droom lang...

A3.

2011-12-13T10:50:00.001+01:00

Aah. De metro. Goddelijke uitvinding, heerlijke bedenking, al de harde werkmansarbeid waart. Gij voert mij onder straten, onder huizen, onder meren en onder minderen. Maar bovenal zijt gij droog.

Daan vroeg zich af waarom het altijd regent; en waarom er, als het dan eventjes niet regende, altijd donder in de lucht hing. Vandaag regende het, maar ook donder zat binnen de mogelijkheden.

Hij had de dikke kater drie keer van het bed gegooid die nacht. Hij had gecontroleerd of er nog eten en water was, maar kennelijk wou de kater die nacht gewoon een klootzak zijn. Het was geen minuut stilgeweest in de flat; een plastik zak moest dienst doen als dweil, een plant als boksbal en Daans hoofd als kussen. En toen de kater eindelijk ging slapen, ging de wekker en moest Daan zich door de regen naar de metro haasten.

Er zat een man rechtover hem. De man had een boek in de hand, maar was in slaap gevallen. Links van de man zat een bredere man de krant te lezen. Rechtover de krant een vrouw met een iPod en naast de iPod zat Daan, met nekpijn.

Afstappen, verranderen van perron, wachten; drie minuten. Daan keek naar de rails, wat zou er gebeuren als je de stroomrail vastpakt? Daan keek rond, maar ook vandaag zou waarschijnlijk niemand op de rails vallen.

Een trompet in de metro. Schitterend, dat moest er ook weer eens bij. De hoet gaat rond, de trompet gaat mee. De volgende halte is de man met de trompet en de pet weg.

In Barbès regent het niet meer, maar gelukkig blijft de nekpijn over. In Barbès stapt een meisje op met veel te veel make-up en een veel te luide mp3 speler in haar oren. Te jong, zucht Daan. Waar zijn de granieten metro meisjes?

A2.

2011-12-12T20:01:00.001+01:00

Verdomme, ze hebben me door. Ik zie het in hun ogen; hun hongerige, lustige ogen. Ze hebben me door. Ze zien het, ze ruiken het, ze voelen het aan met hun zesde zintuig. Ik moet voorzichtig zijn, want ze weten dat ik niet zoals hen ben. Dat ik een tourist ben, een kwakzalver, een klootzak die hun werk komt afpakken. Straks zullen ze zich groeperen en de metro vrijwaren van mijn gespuis; eerst ik, en dan ben jij aan de beurt.

Ik weet het, meisje. Ik zag het al van de andere kant van de wagon. Ik zag dat ook jij er niet bij past, dat ook jij geen deel bent van het geheel. Met je puisten en je acne, je gezicht half verborgen in je trui, je gedachten op plaatsen waarvan Zij niet eens weten dat ze bestaan.

Maar ze voelen het, meisje, ze voelen dat wij anders zijn. Misschien kunnen we nog vluchten. Eerst komen ze naar mij, daarna zullen ze jou weten te vinden.

A1.

2011-12-12T10:34:00.001+01:00

Daan staarde voor zich uit terwijl de namen van Parijse metrostations langs hem heen raasden. Hij was alweer te laat op zijn werk, maar dat kon hem weinig schelen, hij was immers al vergeten waarom hij die verdomde job in de eerste plaats had aangenomen. Alsof hij in Parijs wel gelukkig zou worden; als het in Gent niet lukt, lukt het nergens. Maar omdat het daar niet lukte had hij de thalys genomen en was hij op solicitatiegesprek gegaan in een land waar hij de taal zelfs niet van kon spreken. Goed, hij kende wel wat basiszinnetjes, maar een meisje zou hij hier wel niet opscharrelen met dat kramele Frans.

Zijn onkunde zich uit te drukken in de voertaal bleek echter geen probleem te vormen voor zijn job, en omdat hij nu toch al even op zoek was naar wat avontuur in zijn leven had hij ja gezegd. Hij kon meteen beginnen; eerst van thuis uit, maar zo snel mogelijk in de Parijse kantoren van de startup. Hij had het best wel interessant gevonden, om half elf uit je bed rollen en meteen aan het werk gaan; 's middags een boterham of pizza en een kort computerspelletje terwijl de collega's in de kantine zaten; daarna verder werken tot iets na zeven en dan de stad in, op zoek naar z'n meisje. Maar de druk werd groter en de bazen wouden hem dichterbij, dus zocht hij een tijdelijk appartementje en zat hij nu iedere dag drie kwartier op de metro.

Het was maandag en iedereen weet dat dat de meest verdomde dag van de week is; veel erger dan een dinsdag en zelfs erger dan een donderdag. Hoewel donderdagen best ook wel vreselijk kunnen zijn, bedacht Daan. Ik denk dat het een donderdag was dat Tatiana weg ging; of nee, dat was een vrijdag.

Er zit een meisje op een bankje in het metrostation Place de Clichy. Ze heeft kort, blond haar en een huid van graniet. Wat een vreemde gedachte, huid van graniet; en toch vond hij het passen. Het meisje zat ook voor zich uit te staren en Daan bedacht dat ook zij diep ongelukkig zou moeten zijn. Het was een mooi meisje in de metro, ze zou nog veel avonturen beleven met mooie Franse mannen. Hoewel een mooi meisje in de metro niet altijd ook een mooi meisje buiten de metro is. Zo zou het wel kunnen dat ze in de eerste wintersneeuw in een Zwitserse bergen helemaal niet zo'n mooi meisje is; het is moeilijk te concureren met zoveel natuurpracht, terwijl de Parijse metro slechts een zwakke tegenstander is.

De overpijnzingen duurden te lang en het meisje was al lang samen met het station verdwenen. De trein raast verder door Parijse tunnels en Parijse rotzooi, sneller en sneller naar een job waar ook Daan Parijse rommel moet bouwen. Goed betaalde rommel wel, maar toch rommel. Quata's en milestones, je kent dat wel. En dat allemaal in Parijs; wat heeft hij in godsnaam in deze stad verloren?

Hij heeft verdomme nood aan koffie, maar hij weet niet hoe dat verdomde machien werkt. Koffie erin, start? Maar er zijn geen bekers. En de dag duurt zo lang, en de collega's zijn zo loyaal en werken duizend uur per dag. Daan is het al verdomd beu tegen de middag, daarna gaat het enkel bergaf.

"Verdomme, ik wil zo niet leven." maar veel alternatief lijkt er niet te zijn. Dag in dag uit pendelen tussen een Parijse flat met enkel een dikke kater die op me wacht. Elke ochtend ritueel die eerste sigaret op de rand van het bed, daarna die verdomde metro op, drie kwartier door donkere tunnels ruisen en daarna moet de miserie nog maar pas beginnen. Verdomme.

19.

2011-12-11T18:10:00.001+01:00

"Wat scheelt er dan?"

Ik zit in m'n onderbroek op het bed, Maaike zit op de rand van het bed een computerspelletje te spelen. Het regent in Parijs, het is donker buiten en er is niets om te eten in huis. Er komt lawaai van ergens buiten; de aarde draait door.

- "Ik weet het niet, het is gewoon weg."

"Hoezo, gewoon weg?"

- "Ja, weet ik veel. 't Is weg."

"En... komt het nog terug?"

- "Dat weet ik niet."

"Maar wat denk je?"

- "Nu denk ik van niet."

"Maar heb ik dan wat verkeerds gedaan?"

- "Nee, ik besef gewoon plots dat ik je niet graag genoeg zie."

Stilte.

- "Je bent gewoon zoveel veranderd, denk ik."

"Hoezo?"

- "Gewoon, alles. Je schrijft niets meer, je zegt niets meer."

"Maar ik heb het ook gewoon zo druk."

- "Vroeger had je 't ook druk."

Stilte.

- "Maar 't is jouw fout niet, het ligt aan mij. Ik zie je gewoon niet meer graag."

Stilte.

"En nu?"

- "Ik weet het niet."

Stilte.

"Dus?"

- "Even afwachten zeker."

"Wachten op wat?"

- "Dat weet ik niet."

Stilte.

"Kan je dan niet meer lief zijn?"

- "Neen."

Stilte.

"Wil je weg?"

- "Misschien."

"Moet ik een ticket voor je kopen?"

- "Misschien."

Stilte.

"Wat moet ik dan doen?"

- "Geef het gewoon nog even tijd."

Stilte.

"Weet je dan wat er zal gebeuren?"

- "Nee."

Stilte.

"Kan je alsjeblieft lief zijn dan?"

- "Komaan, Daan, je weet dat dat niet kan."

Stilte.

"Het spijt me dat ik niet kan zijn wat je wilt dat ik ben."

- "Je hoeft geen sorry te zeggen."

"Toch spijt het me."

- "Zou het niet kunnen dat het eens niet aan jou ligt? 't Ligt altijd aan jou!"

Stilte.

Er raast een storm door mijn hoofd, een storm van gedachten, ideeën, redenen. Ik wil haar zeggen dat ik haar graag genoeg zie voor twee, dat ik haar écht speciaal vind. Dat ik haar niet gewoon bekijk als iemand om mee te vrijen, dat ik wél nog een band voel. Maar ik voel dat woorden niet meer helpen en elke aanraking wordt met een weggetrokken arm onthaalt.

Ik weet niet meer waarheen. Ik had het misschien allemaal op voorhand moeten weten, maar is het dan zo verkeerd om te vechten? Om te argumenteren? Om gevoelens los te weken?

Wat doe ik in godsnaam in Parijs met iemand die me zelf niet meer wilt aankijken?!

Ze staat recht en kruipt naast mij. Ze huilt, maar ik weet niet goed waarom. Ik probeer haar te troosten, maar ik krijg enkel woede terug. Onuitgesproken woede, irritatie, haat... Dat meisje dat een paar weken geleden nog zei dat ze me graag zag, heeft nu een hekel aan mijn aanwezigheid.

"Laat me binnen, Maaike" vraag ik.

- "Het gaat niet, Daan."

"Ik zie je gra..."

- "Ik wil er niet over praten."

En ik weet verdomme alweer niet meer waarheen.

18.

2011-12-07T01:25:00.001+01:00

"Geef het nu maar op, Daan." Ze glimlacht medelevend. "Je zal zien dat het allemaal zo erg niet is." M'n ogen gaan langs de muren van mijn cel, op zoek naar iets dat breekbaar is.

"Je wist het toch al van in het begin? Je hebt het me toch gezegd, dat je niet geloofde dat dit voor altijd was?" Ze heeft gelijk, maar dat wilt niet zeggen dat ik het stiekem niet hoopte.

- "Maar wat moet ik dan?" Ik wil huilen, wil haar tonen hoeveel pijn dit wel niet doet. "We hadden plannen!"

"Nu niet meer, Daan. Nu heb ik andere plannen." Ze zoekt even naar de juiste woorden. "Je hebt toch nooit echt van me gehouden."

Ik stel me niet recht, neem de vuile borden niet van het aanrecht en gooi ze niet kapot op de keukenvloer.

- "Ik hou wel van je!"
Ze zucht; "Dat doe je niet, Daan. Of toch in ieder geval niet meer." Stilte.

"Je kan gewoon niet eenzaam zijn, Daan."
- "Dat kan ik verdomme wel! Ik wil enkel bij jou zijn, al die anderen kunnen me gestolen worden!"
"Dat is een leugen, Daan. Je vindt wel iemand anders om verder mee te gaan. Iemand die beter is voor je."

Ik heb geen idee wat te zeggen, misschien zeg ik beter maar gewoon niets.
- "Ik wil bij je blijven."
Ze zucht. "Ik moet gaan, Daan. Mijn trein vertrekt over een kwartier."
- "Je bent me aan het vermoorden."
"Ik weet het, maar je zal hereizen."
- "... als een zombie."
Nog een zucht.

"Je had het best wel zien aankomen, Daan. Je bent geen domme jongen, je zal het wel begrijpen als je het wat tijd geeft."
- "Ik zal het nooit begrijpen."
"Geef het wat tij..."
- "Ik wíl het nooit begrijpen!"

Seconden tikken harteloos voorbij. "Ik moet echt gaan, Daan." Ze staat nu recht, haar rugzak in haar handen. Ze staat naar haar schoenen te kijken.

"Het... het spijt me."
- "Niet hard genoeg!"

Ze kijkt weer naar haar schoenen, draait zich dan om en stapt resoluut naar de deur.

"Geef het wat tijd." zegt ze, en ze trekt de deur achter zich dicht. Ik hoor haar voetstappen op de trap en bedenk dat ik echt niet zo goed alleen kan zijn.

17.

2011-12-05T00:06:00.001+01:00

Verdomme, het regent; waarom regent het altijd? Ik stap wat sneller door, maar het regent steeds harder. Dikke, ijzige druppels jagen me onder het afdak van de bibliotheek. Verdomme, ik ben nat; verdomme, het is koud; verdomme, verdomme, verdoem me.

Mn gsm trilt plots harder dan ik. Ik kijk, denk, wacht en duw daarna resoluut op de "uit" knop. Ik ben verward, ik ben een klootzak, ik ben nat en bevroren. En ik hoop dat Maaike nog eens belt.

Ik laat me zakken, met mn rug tegen het raam van de bibliotheek. Maaike belt nooit twee keer, dus mijn gsm is gestopt met trillen. Als ik er maar eens rationeel mee om kon gaan, als ik nu eens geduldig was.

Een sigaret; ik weet niet waarom, maar ik weet dat ik rook. Ik weet niet wat een verslaving is, maar ik denk dat ik het niet heb. Of is een verslaving zo'n ding waardoor je aan niets anders kan denken? Dan heb ik er een heleboel.

Om half twee 's nachts rijden er geen bussen meer naar huis, of toch in ieder geval niet naar het mijne.

Ik trekbaan de sigaret en krijg plots zo'n ongelofelijke drang om te huilen. Ik heb 'm al even, die drang. Dat gevoel van even alle controle te verliezen, van eventjes alles te laten gaan. Het komt op de vreemdste momenten; voor tv, in de cinema, in de zetel met de muziek op het hoogste volume. En ik kan niet verklaren vanwaar het komt, maar ik voel dat 't beestje er gewoon soms zit.

En soms probeer ik het zelfs vrij te laten, dat beestje. Dan trek ik mn gezicht open en probeer ik een enkele traan te laten. Dan probeer ik me te laten gaan, me vrij te laten. Maar geen enkele keer lukt het me.

Ik begrijp dat ik steeds de sterkste zal moeten zijn. Ik begrijp dat ik nooit zal mogen tonen wat er soms in me omgaat. Dat ik standvastig moet zijn en dat mijn gedachten niet mogen wijken. En dat dat zelfs vaak moeilijk zal zijn.

Ze belt opnieuw. Ze belt nooit, en zeker geen twee maal. Ik wacht en twijfel en duw haar af; ze valt. Ik kijk naar haar naam die van het schermpje van mn gsm verdwijnt; ik wil even onbereikbaar huilend zijn.

Maar het lukt niet, Maaike. Ik kan niet huilen voor jou. Ik kan voor niemand huilen, al niet meer sinds tien jaar geleden. Ik moet schreeuwen in m'n binnenste en wachten tot het lente wordt.

Er is nog een bus naar jouw huis, Maaike, en ik zit op de volgende.

16.

2011-11-26T00:43:00.001+01:00

Het stormt, meisje m'n meisje. We zoeken naar een haven, maar we houden van de wind. We houden van de zon, maar ook van de bliksem. We haten het nat, maar houden van de regen. Af en toe denken we teveel, en soms luister ik stiekem naar dubstep.

"Give it up."
- "I can't give it up."

In een asbak op zoek gaan naar welke peuk er nu eigenlijk nog brandt. Ik slaap in een hotel waar ik de naam niet meer van ken. Mijn hotel, het hotel waarin ik slaap vannacht. Slapen in een stad die zich stellig verzet zich de mijne te noemen; ik heb het steeds moeilijk gehad met liefde veroveren.

"Give it up."
- "I didn't give it up."

Het is al laat, als ik nu slaap is het sneller morgen. Maar ik wil niet slapen, ik ben nog niet moe. Ik wacht tot m'n meisje bij mij is, ik drink tot zij naast mij ligt. Maaike m'n Maaike in 't bedje naast mij. Schol.

"Give it up."
- "I won't give it up."

Buiten leeft de stad. Buiten staan ergens gemiddeld tachtig auto's in lichterlaaie. Buiten gebeuren moorden, buiten krijst een kind. Buiten gaat de wereld door. Maar hier binnen is het rustig, in m'n kamertje van 150 euro per nacht, met twee nachtlampjes, een kleine bureau en een tv die geen canal+ kan ontvangen, hoewel dat volgens de website wel het geval was.

Ik haat Parijs. Ik weet niet waarom, maar alles hier werkt tegen me. Ik weet niet of het de taalbarrière is, of de Franse mentaliteit, maar ik haat 'm. Misschien zal ik er binnenkort van leren houden, zoals ik ooit van olijven heb leren houden; maar daarvoor zal ik 'm eerst eventjes in alle kalmte moeten leren kennen. En niet alleen, als het kan.

Het verzonnen meisje dat ik Maaike heet ligt naast me in het bed. Ze ondersteunt haar hoofd met haar arm en ligt naar me te kijken. "Wel, dan, waar wacht je op?" zegt ze. Ik kijk naar haar knappe lijfje; "Nergens op", zeg ik. Ik leg me neer en doe het licht uit en voel me plots ontzettend eenzaam.

"Give it up."
- "I can't give it up."

15.

2011-11-16T18:55:00.001+01:00

G1000. Duizend mensen van over de hele ... euh... België die samenkomen om over politiek te praten. Vlamingen, Walen, Turken, Marokkanen, meisjes, jongens, mannen, vrouwen; allen waren ze paraat. Hoe het nu verder moet met de sociale zekerheid, hoe het nu zit met dat integratiebeleid. We bedenken oplossingen op problemen die we niet begrijpen; en natuurlijk valt ook mijn gsm plat.

't Is laat, het volk is moe. Moe van het gepraat, het gezaag, het figuurlijk op tafel kloppen. Het was een goede dag, een dag van communautaire vrede. Zo'n dag waarvan je zegt, ik ben fier om Belg te zijn. Neen, mijn beste, ik ben slechts Vlaminck op de tweede plaats.

(We zullen maar vergeten dat enkel het Nederlands vertaald moest worden; de tolk bleef het Frans echter stellig vertalen ondanks onze tekenen dat we het begrepen; symbolisch?)

“We moeten de notionele interestaftrek afbouwen!” werd vertaald in een zwak “de vennootschapsbelasting herwerken.” De klare taal die aan de tafels klonk - “Neem het geld waar het zit”, “Belast het kapitaal!” werden flauwtjes herwerkt tot afkooksels die ieder populistische politieker handig kan kneden in een eigen idee.

Vrede, dat was er. Vrede. Omdat we ook niet wouden praten over dat communautaire. Omdat het de sfeer best wel wat zou kunnen verzieken. Radicaal waren we trouwens niet; we waren eensgezind. “We moeten meer professors rekruteren van over de taalgrens”, maar wat zou Louvain-la-Neuve te zeggen hebben over lessen in het Nederlands?

Maar laat ons samen drinken vanavond. Laat ons de taalgrens verzuipen. We zijn eensgezind. “Ik ben de voorzitter van het Waals parlement, dus moet ik in het Frans praten.” De rest van de speech zou ik twee jaar geleden niet begrepen hebben. En aan Vlaamse kant? Een fijne tik van onze goede vriend uit de Volksunie: ik ben van het Vlaams parlement, dus ik moet in het Vlaams praten; gevolgd door een speech in Vlaams, Frans en Duits. Het communautaire opgelost? Misschien enkel voor vanavond. Misschien let ik te veel op de details.

Maar goed, mijn gsm was dus plat. Een oprecht vervelende situatie gezien ik in Gent nog met vrienden had afgesproken voor een verjaardagsdrink. Geen gsm, geen telefoon nummer dat ik van buiten ken, geen sigaretten; een ware schooier. En m'n vriendinnetje? Even onbereikbaar. Kuierend door het volk omdat ik ook mijn “tafelvrienden” ben verloren.

En nu? Naar de trein. En verder? Naar Gent. En met de politiek? Wel, dat weet ik niet. Ik weet niet of er naar ons zal worden geluisterd. Ik weet niet welke politicus nu het kwaliteitslabel “G1000 approved” zal op kleven. OpenVLD misschien? “Wij hebben de vennootschapsbelasting hervormd, het is nu veel goedkoper. Oei, was het dat niet dat jullie wouden?

Vluchten naar Parijs. Ons geld zit daar toch al. Een nestje opbouwen; ik en m'n meisje. Een nestje in een vuile stad die de onze niet is. Laat maar vloeien, dat geld. Van Vlaanderen naar Walonië? 't Is naar Parijs dat het drijft. Naar mij, naar ons, naar ons nestje.

Jan met de pet staat buiten de glimlachen. Hij is op z'n oude dag bijzonder gelukkig dat hij dit heeft mogen meemaken. Hij heeft gepraat met de mensen, hij heeft voorstellen gedaan. Hij voelde zich één; morgen moet hij weer alleen uit z'n bed stappen en zwijgend aanschuiven bij de bakker. Maar eerst nog één pintje.

Mijn twitter stream is stilgevallen samen met mijn GSM; het thuisfront moet met angstzweet blijven wachten op mijn volgende response. Ik vraag me af wat dat meisje van mijn tafel nog allemaal heeft gezegd.

Oh, misschien komt er toch ooit nog rechtvaardigheid. Misschien wordt mijn voorstel om Electrabel te nationaliseren – zonder compensaties voor Frankrijk – dan toch opgemerkt in de duizenden post-its. Misschien zal de kapitaalbelasting er toch komen. Misschien zal Fortis dan toch een deel van het reddingsgeld terugbetalen. Misschien zal de 99% toch zegen vieren. Misschien.

Ik dender Aalst voorbij; waarom zit ik op de trage trein naar Gent?! En weet er iemand een betaaltelefoon zijn in Gent?!

14.

2011-10-21T21:35:00.000+02:00

Soms kijk ik nog wel eens op je facebook profiel. Er veranderd niet zo veel meer, je bent wat stil geworden op het internet. Maar toch doe ik het, omdat ik ook wat stil ben geworden en omdat ik zeker wil zijn dat ik helemaal niets mis.

Ik weet best wel dat ik daar niet echt moet zijn. Ik weet best wel dat jouw berichtjes bovenaan mijn nieuwsoverzicht zullen verschijnen; daarvoor ben ik al te veel op je profiel geweest. En toch als ik je naam zie, klik ik er eens op.

En soms klik ik dan ook eens door naar je foto's. Dan ben ik blij dat ik er nog tussen sta. Dan ben ik blij dat je ze nog niet verwijderd hebt, jezelf nog niet untagged hebt. Dan zie ik dat ik nog steeds bovenaan sta, in de header boven je profiel. Foto's van mij en jou; dat maakt me een beetje blij.

Maar soms weet ik ook niet goed wat er gaat gebeuren. Soms vraag ik me af hoe lang die foto's er nog zullen blijven staan. Soms ben ik bang dat ze plots verdwenen zullen zijn, vervangen door andere. En dan vraag ik me af of ik dat erg zal vinden. Ik denk dat het zal prikken.

En dan kom je plots binnen, m'n Maaike. Dan kom je plots naar me toe en geeft me - zonder noemenswaardige reden - een kus. Dan kom je me een knuffel geven, je weet wel, zo eentje met alle macht. Zo eentje waar ik me door jou trek en jij je door mij, tot we één zijn. En dan denk ik niet meer aan die foto's, dan kan me dat allemaal niet schelen, dan ben ik heden vrolijk en blij.

Maar toch blijf ik soms op je naam klikken, om er zeker van te zijn dat ik nog besta.

13.

2011-10-06T22:40:00.001+02:00

Agent Dale Cooper bestelde een tweede koffie. Hij had zelden zo'n lekkere koffie gedronken, zo'n heerlijk sterke zwarte massa die nog eens makkelijk naar binnen ging ook. Wie had ooit gedacht dat hij deze koffie zou proeven, in een klein hotelletje in Parijs. De beste koffie ter wereld! (Of misschien dat kopje thuis, dat zijn meisje steeds voor hem klaarmaakte.)

Hij besloot nooit meer weg te gaan uit dit paradijs. Hier was het leven immers eenvoudig; er was koffie, er was eten en soms liep er zelfs eens een muis voorbij. En ze zouden hem thuis wel niet missen, daar was hij wel bijna zeker van.

Cooper slurpte van z'n koffie terwijl hij uit het raam keek. De straten waren donker, mensen haasten zich naar huis. Hij zat lekker beschut in de warme speelplaats, de rest van de wereld kon hem gestolen worden. Nu nog een meisje, dacht 'ie, een meisje om mij te aaien. Een meisje die me mee neemt naar d'r warme bed, waar ik onder de dekens kan kruipen. Een meisje op wiens voeten ik dan midden in de nacht ga liggen; ja, zo'n meisje.

Dat zou hij misschien wel missen, dat meisje. Voor de rest was alles goed.

Hij keek naar een meisje en haar vader die samen op het internet zaten te surfen. Ze zagen er wel gelukkig uit, zo met z'n twee; een meisje en haar vader. Op reis waarschijnlijk. Parijs ontdekken, omdat dat in de boekjes staat. Parijs zien en sterven, zeggen ze soms... Of nee, dacht Cooper, dat zeggen ze niet. Leuven zien? Bukarest zien? Het was één van die steden...

Eens schoteltje melk zou er best wel in gaan. Maaike gaf hem soms melk, stiekem, als Jane het niet zag. Nuja, Maaike is weg, het leven is goed, het is warm en knus. Punt.

Wat?! Dat meisje zit haar vader nu gewoon even te kussen zeg! Wat is me dat nu. Agent Dale Cooper had nog nooit zo'n grove bedoening gezien. Meisjes van twaalf en mannen van dertig?! On-ge-hoord. Bij ons zou 't zo wel niet zijn, dacht hij bij zichzelf.

Hij nam nog een slok. Bah, hij was helemaal geshockeerd. Het meisje zag er echt best jong uit. Toegegeven, misschien zien alle meisjes uit het oosten er wat jonger uit, maar toch... Deze zag er écht jong uit.

Cooper begon moe te worden. Zou hier hier slapen, in dit kleine cafétje? Of zou hij terug naar huis gaan? Misschien moest hij hier maar even blijven... Een maandje ofzo... Ze missen 'm toch niet, dacht hij. En misschien kom ik wel gewoon nooit meer terug.

Parijs, de stad van de... tja, van wat eigenlijk?

12.

2011-10-03T00:35:00.000+02:00

Ik draag de onderbroek van Maaike's ex-vrijer en ik vind dat best een beetje vies. Maaike heeft me er wel van overtuigd dat 'ie, gelukkig maar, proper is; anders had ik hem niet willen aandoen. Maar goed, ik heb hem dus wel aan. Nu zit ik in zijn huis, met zijn lief, met zijn onderbroek aan. En ik probeer daar zo weinig mogelijk aan te denken, maar ik ben hem en iemand anders is mij.

Ze ligt op me, haar borstjes drukken tegen m'n borst. Ze glimlacht, ze lijkt gelukkig, ze is lief. Het gebeurt niet veel dat ze lief is, dus geniet ik ervan. Ik geniet er al twee weken van, van dat gelukkig zijn. Het is besmettelijk, ik heb het ook.

Waarom kwetst het met dan als ze zegt dat ze niet mee gaat vanavond?

Even later zit ik dus met een Geuze voor m'n neus voor m'n eigen computerscherm, de soundtrack van Tron op de achtergrond. Ik hou wel van die soundtrack. Daft Punk schreef 'm. Ik hou ook wel van Daft Punk, hoewel ze uit Frankrijk komen.

Ik hou niet zoveel van Frankrijk. Of toch, ik hou wel van Frankrijk, maar niet van frans. Frans is een romaanse taal, ik hou niet zo van romaanse talen. Wel hou ik van germaanse talen, zoals vlaamsch en engels. Van duits hoe ik ook niet zoveel, maar dat land kan me gestolen worden. Maar ik hou dus niet van Frans. En laat dat nu de taal zijn die men in Parijs spreekt. En laat dat nu de stad zijn waar ik zal gaan werken, Parijs. De hoofdstad van Frankrijk, waar men frans spreekt.

Maaike zit ondertussen daar thuis ergens, voor een ander computerscherm. Ze is online, maar ik zeg niets. Ik zeg niets omdat ze toch niet bij me wou zijn. Het is stom, die gedachten in m'n kop, maar ik kan er niet veel aan doen, ze is er nu eenmaal.

Ergens in de wereld krijgt een oude schoolvriend nog een broertje. Ik wil ook nog een broertje. Of nee, eigenlijk wil ik geen broertje, ik wil een kat. Of nee, geen kat, een meisje. Niet eender welk meisje, ik wil een Maaike. Maar ik ben blij dat de schoolvriend een broertje krijgt.

Poh, laat maar allemaal zitten, ik ga in bad en ik wil een verse onderbroek.

11.

2011-09-14T01:00:00.000+02:00

Verdomme, dat moet ik weer voor hebben. Nu lig ik hier alleen, in m'n bed, dat ik dan nog eens zelf heb moeten opmaken. Wel, dat lust ik niet. Alleen slapen is allemaal goed en wel, maar doe het dan - zoals iedereen - met iemand naast je. Of op z'n minst iemand die je bed komt opmaken.

Maar neen, Maaike wou eens een nacht alleen zijn. Ademruimte noemt ze het. Wel, ik hoop dat ze stikt in haar ademruimte. Ik hoop dat ze niet kan slapen van de grootheid van haar bed. Ik hoop dat ze verdwalend op zoek gaat naar mijn armen om haar heen; dat ze wakker wordt en zich afvraagt waar ik heen gegaan ben.

In het eigen bed dus, voor het eerst in, tja, het moet toch alreeds twee weken geleden zijn. Ik hou het niet meer bij om eerlijk te zijn, ik zit niet meer te tellen en te plannen, te denken en te verlangen. Ik ben gewoon bij Maaike. We zijn gewoon samen. We denken niet aan de dag dat alles weer de mist in gaat. En ik hoop dat die dag eenvoudigweg niet zal komen.

Maar ik moet iets doen aan dat eeuwige alleen slapen! Ik hou niet van dit bed, dit bed heeft al teveel gezien. Ik hou niet van deze kamer, hij is te veel onafgewerkt. Ik hou niet van dit huis, er ligt teveel stof. Ik hou niet van deze buurt, er is teveel leven. En eigenlijk zijn dat allemaal uitvluchten om te zeggen dat ik liever bij Maaike zou zijn.

10.

2011-09-02T09:28:00.001+02:00

Arme, arme strijdmakker.

Wat een klootzak, zomaar tegen je voorwiel rijden.

En je lag nog in versnelling!

Even later reed je niet meer.

Je versnellingsbak aan flarden gereten!

Het zou niet mogen zijn.

Strijdmakker, hopelijk kunnen ze je helen.

Hopelijk kunnen ze je olieaders terug vullen.

En kan ik je binnenkort weer laten brullen.

En anders smijt ik je weg en koop ik een nieuwe.

Nah.

9.

2011-08-30T11:46:00.000+02:00

"Je vergeet je sigaret weer, Daan."
Ik kijk op van het spelbord en zie Maaike's ogen recht in de mijne staren.
- "Hm?"
"Dat je je sigaret weer aan het vergeten bent."
Ze knikt naar de asbak waar een halve sigaret ligt te smeulen.
- "Oh, ja, dank je."
Ik neem de sigaret en neem een stevige trek.

We spelen "de Kolonisten van Catan", het spelbord ligt er chaotisch bij. De tegels zijn verschoven en rond het spelbord staan volle asbakken en halfvolle pinten. Ik ben alweer behoorlijk aan het verliezen, er is iets mis met mijn kansberekening dat me steeds weer de das om doet. Of misschien heb ik maar ontzettend veel ongeluk, dat kan ook.

Ik wil net m'n tweede stad bouwen als een dikke Agent Dale Cooper op de tafel springt, deze laat kantelen en alle spelstukken de grond op gooit. De kat toont wat ik al even denk; het spel is verloren, tijd om naar bed te gaan. Maaike gaapt en wrijft in haar ogen, morgen is het vroeg weer dag. Ze stelt zich recht en zegt "Ik ga slapen". Ik kijk naar m'n halve pint en m'n nog brandende sigater, "ik kom zo dadelijk."

Maaike trekt de deur achter zich dicht en ik blijf alleen achter. Ik zit voor me uit te staren in de duistere eenzaamheid, zacht neuriënd als een gestoorde oude gek. De rook vormt kringetjes rond de luster, Agent Dale Cooper speelt met een verloren spelstuk, ik hoor de deur van de slaapkamer dichtgetrokken worden.

Ik doe de lichten uit en zit naar het rode puntje van m'n sigaret. Het is stil in huis en ik bedenk dat ik nog zo ongelofelijk veel moet leren.

8.

2011-08-24T23:36:00.000+02:00

Het lijkt al de hele zomer te regenen, vanavond dus ook. We lopen van de cinema naar haar huis. Maaike heeft een paraplu dus wandelen we daar samen onder. Ik heb half en half zin om niet onder de paraplu te lopen en heerlijk nat te worden, maar ik ben volwassen nu, ik hoor droog te willen blijven.

"Hierlangs" zegt Maaike plots en ze trekt me langs een verborgen trapje naar beneden. Het paadje leidt naar de onderkant van het brugje waar we normaal gedachteloos over tsjokten. Het is er vuil, het roet van de uitlaatgassen hangt aan de muren. Ze duwt me tegen de muur en drukt haar lippen op de mijne. Even staan we intiem te zijn, dan staan we wat rustiger te zijn, daarna ligt Maaike gewoon in m'n armen.

"Hoe lang zou het nog duren?" vraagt Maaike plots.
- "Wat bedoel je?"
"Wij."
- "Ik weet het niet, zolang als jij wilt zeker?"
Ze zucht.

"Ik vind het leuk bij je" zegt ze.
- "Ik vind het ook leuk bij jou."
"Ben je bang dat ik weer weg zal gaan?"
- "Ik probeer er niet aan te denken."
"Ik zal weg gaan, hoor."
- "Ik weet het."
"Maar niet nu."
- "Misschien nooit."
"Misschien."

Ze heft haar hoofd op en kijkt in m'n ogen.
"Waarom zeg je niet meer dat je me graag ziet?"

Ik moet even nadenken, het is inderdaad een tijdje geleden dat ik dat zei. Ik weet niet goed waarom het zo lang geleden is, misschien door alles wat gebeurde. Waarschijnlijk omdat ik gewoonweg weer een beetje bang ben om dat te zeggen. Maar dat kan ik toch niet zeggen, dat ik nu plots bang ben geworden? Uitvluchten razen door m'n hoofd, de ene al armer dan de andere. Ik zou kunnen zeggen dat ze best wéét dat ik haar graag zie, dat ik het niet hoef te zeggen, maar dat slaat ook al helemaal nergens op. En om eerlijk te zijn weet ik zelf gewoon niet waarom het zo lang geleden is...

- "Omdat ik niet van je wil eisen dat je het terug moet zeggen."
Netjes opgelost, een mooie uitvlucht.

Ze zwijgt, ze kijkt me aan, ze lijkt ongelofelijk diep na te denken. En plots zegt ze plechtig:
"Ik zie je graag."
Ik glimlach.
- "En ik zie jou ook graag."
Zij glimlacht.

"En dat is dan dat." zegt ze lachend en ze kust me, m'n hoofd in een spinnenweb duwend. Het regent nog steeds als we even later naar huis wandelen, maar de paraplu blijft dicht. We worden samen nat en het kan ons helemaal niet schelen wat andere mensen denken, want eventjes houden we van elkaar.

7.

2011-08-21T02:56:00.000+02:00

Ze heeft me gekust, meneer. Dat deed ze. Ze sloot haar ogen en kuste me. En daarna deed ze al haar kleren uit en stond ze voor me, meneer. Ze zei, "kijk maar eens goed en denk vanavond aan me". En ik keek, meneer. Ik keek naar haar benen en haar buik, ik keek naar haar ogen en haar armen, ik keek naar haar vagijn en haar borstjes.

Meneer, ik zeg u, zo'n borstjes hebt u nog nooit gezien. Rond zijn ze. Rond en heerlijk bol. En bovenop die bol, meneer, staat een tepeltje. Niet zo'n grote joekel van een tepel die je bij sommige meisjes ziet, neen, gewoon een klein tepeltje. Om aan te zuigen, meneer. Dat is wat mannen doen met borstjes, ze zuigen eraan. En dan gaan ze met hun tong naar beneden.

Deed u dat al, meneer? Je tong over de buik van een meisje laten glijden? Ze vertelde me hoe ik het moest doen. Ze zei dat ik moest beginnen net naast het tepeltje, dat ik net naast dat tepeltje een klein likje moest geven. En daarna nog een likje, aan de andere kant van het tepeltje, maar niet op het tepeltje. Ze zei me dat ik daar heel erg hard van op moet letten, dat ik niet meteen het tepeltje moest likken; eerst er rond. Dat bouwt spanning op, meneer. Dan wilt het meisje dat je héél even langs het tepeltje gaat, maar je doet het niet. Dat zei ze me, nadat ze me gekust had en zich uitgekleed had.

En ze ging verder. Ze vertelde me dat ik dan, na een tiental likjes, klaar was om het tepeltje zelf onder handen te pakken. Heel traagjes, zei ze, moet je het tepeltje likken. Heel zachtjes, zeker niet hard. En weer de spanning erin houden; niet zuigen, enkel zachtjes likken. Ze toonde het voor op haar vinger, meneer. Ik had nog nooit zo iets gezien, hoe zij haar vinger likte. En daarna eventjes zuigen, eerst zacht en daarna harder. U kunt het zich wel voorstellen, meneer, het liet mij niet onberoerd, hoe zij die vinger bewerkte met haar mond.

"Daarna", ging ze verder, "moet je je tong langzaam naar beneden laten gaan." Meneer, u gelooft niet wat ze deed, ze nam die vinger die ze net bewerkt had met haar tong en toonde het te volgen pad. Eerst langs het tepeltje, dan naar beneden, langs de vouw tussen de borst en de buik. Steeds meer naar beneden, net naast de navel - de navel zelf negeren, dat vond ze immers niet zo'n leuk plekje - verder naar beneden tot vlak boven haar vagijn. Daar stopte haar vinger, net erboven. Niet erop, niet er naast, er net boven.

Dan werd het ingewikkelder. Ze vertelde me dat ik haar benen moest spreiden en naar boven houden, zodat zij gemakkelijk lag en de vagijn vlot toegankelijk was. Dan moet men ofwel links, ofwel rechts van de buitenste schaamlippen een klein kusje plaatsen. Geen likje, geen gezuig, enkel een klein kusje. Even wachten en daarna hetzelfde langs de andere kant. Een klein kusje, meer niet. Daarna nog een kusje, maar ondertussen moet men de tong een heel klein beetje uitsteken. Niet zoveel, niet vulgair, niet als een hond, gewoon een heel klein beetje. En lieve woordjes fluisteren tegen de vagijn.

Weet u welke woordjes dat zijn, meneer? Ik weet het niet. Ik ben een beetje bang om in onnozele kindertjes-taal over te schakelen als ik praat met een vagijn. Akoesiekoesiekoesie enzo. Maar dat lijkt me geen praat voor in de slaapkamer. Als ik haar morgen nog eens zie ga ik het eens vragen, denk ik, welke woordjes dat zijn.

Maar goed, ze vertelde me hoe ik heel langzaam steeds dichter richting de eigenlijke vagijn moest evolueren. Langzaam, zacht-strelend moet men het meisje namelijk horendol maken. Het doel is uiteraard de clitoris, maar meneer, hoe langer u daarmee wacht hoe meer het meisje zal genieten. U moet natuurlijk ook geen twee jaar wachten, meneer, want dan neemt het meisje waarschijnlijk het heft in eigen handen en kan u mooi uzelf behelpen. Maar een goed aantal minuten, dat moet zeker kunnen.

U kan het horen aan de kreuntjes, meneer. Als deze te luid worden is het tijd om naar de clitoris te trekken. Zachtjes beginnen, met de punt van de tong zachtjes de clitoris strelen. Ze deed het voor met haar vinger, meneer. Ze deed alsof haar vinger mijn tong was hield met haar ander hand haar vagijn wijd open gespreid, zodat ik alles goed kon zien. Ik zag wat, meneer, zo'n vagijn heeft u van uw leven nog niet gezien. Alles proper gepoetst! En lekker ruiken, het leek wel of ze net gewassen was.

Na de demonstratie bleef ze even naakt voor me staan. Ze glimlachte, meneer. Ze glimlachte en ze zei "Goed, nu weet je dat. Nu mag je naar huis gaan." Ik wou natuurlijk niet naar huis, meneer. Dat begrijpt u toch wel, u bent toch ook een man? Het hele gedoe was me helemaal niet slecht bevallen en had me zeker niet onberoerd gelaten. Mijn jonge heer stond behoorlijk paraat, meneer, als u begrijp wat ik bedoel. Begrijpt u wat ik bedoel, meneer?

Ja, dat dacht ik wel. U lijkt me een man die veel begrijpt. Nu goed, daar stonden we dan, zij poedelnaakt, ik met mijn rugzak over mijn schouder en m'n dikke winterjas goed dichtgeknoopt. En blijven glimlachen, meneer. Ze moet zeker blij zijn geweest mij te zien, anders kan men niet zo breed glimlachen.

Ik vroeg nog, "Mag ik dan niet blijven?", maar ze was erg resoluut. "Neen, Daan. Je kan hier niet blijven. Je moet nu naar huis gaan om te denken aan mij." Meneer, begrijpt u dat nu? Dat ik naar huis moet gaan om te denken aan haar? U begrijpt dat ik in eerste instantie dat helemaal geen goed plan vond, maar ze bleef het herhalen. Dat ik naar huis moest om me voor te bereiden voor morgen. Dat ik haar les goed in mijn achterhoofd moest houden en dat het binnenkort examen was. Meneer, ik dacht dat ik ging ontploffen!

Maar goed, ik kan geen neen zeggen tegen een vrouw, dus tien minuten later zat ik op mijn motorfiets en racete ik naar huis. U had me moeten zien, meneer! Ik reed wel negentig in straten waar men normaal slechts vijftig mag. Maar, ziet u, meneer, het was een noodgeval. Ik moest naar huis om te denken! Dat zei ik ook aan de politieagent, maar die boete moest ik nog steeds betalen hoor!

Maar ziet u, meneer, ik heb er goed over nagedacht. Ik weet nu best wel wat ik moet doen. Dus, ik smeek u, meneer, vertel haar dat ik er klaar voor ben. Vertel haar dat ik klaar ben voor dat examen. Vertel haar dat ik klaar ben om een man te worden!

Meneer?

Waar gaat u heen, meneer? U moet hier nog helemaal niet afstappen. Op uw ticket staat Leuven, we zijn pas in Brussel aangekomen? Of moet u hier vrienden bezoeken, meneer? Hoort u me niet, meneer?

Dag meneer.

6.

2011-08-18T22:46:00.000+02:00

Hier zit ik, nutteloos te wezen. Maaike in de ene kamer, ik in de andere. Ik wil niets liever dan haar kamer binnen gaan en haar vast te pakken, te zeggen dat alles goed komt; maar ik ben niet welkom.

Hoe verzeil ik steeds in deze situaties? Door niet weg te gaan, denk ik. Door een vinger te krijgen en een hand te pakken. En toch, het enige wat ik graag wil is haar vastnemen en zeggen dat alles in orde komt. Maar zij is daar helemaal niet zo zeker van. Zij had me liever niet in het huis gehad. Zij zou liever slapen.

En ik zou liever bij haar zijn.

"Wat scheelt er?"
Het klinkt zo hol.
- "Niets." zegt ze.
"Zeker?"
- "Nee."

"Ik denk dat ik gewoon wat alleen wil zijn."
Ik haat alleen zijn.

Ik moet hier weg, maar wil niet; verdomme, wat nu gedaan. Ik drink van m'n pint en zwijg. Ik rook een sigaret en ik zwijg. Ik lig in de zetel en ik zwijg. Ik streel de kat en zwijg.

Ze kucht in haar bed.

Godverdomme, zo dicht bij en zo verschrikkelijk ver. Kom me halen, Maaike.

5.

2011-08-16T00:41:00.000+02:00

Ze at een appel en keek naar televisie. Daar genoot ze van, fruit en domme, Amerikaanse series. En ik zat naast haar, zonder appel, naar dezelfde domme, Amerikaanse series te kijken. Ik wist best wel wat ik hier deed, ik was op zoek naar iemand die me lief kon hebben. Dat ik haar maar weinig lief had was niet echt een probleem, dat zou immers wel komen. Het komt altijd, als ik maar een beetje aandacht krijg. Aandacht en af en toe een massage, veel meer had ik niet nodig om te doen alsof ik iemand graag zag.

Ze heeft wel iets tegen roken. Ik heb van nature iets tegen mensen die iets hebben tegen roken, vooral als ik zowat hun grootste frustratie ben. Daarom rook ik in het geniep, als we niet bij elkaar zijn. Niet dat ik haar ooit beloofd had te stoppen met roken, maar gewoon, als ze het niet ziet denkt ze misschien dat ik het helemaal niet deed. Trouwens, was onze relatie dan niet helemaal gebouwd op kleine leugentjes en geheimpjes? Was het eerste "ik heb je graag" al geen kleine leugen? Ik kan niet iemand graag hebben als ik ze maar een paar keer heb gezien; ik kan niemand graag hebben die ik niet door en door ken. Ik had kunnen zeggen "ik denk dat ik je graag kan hebben" of "ik geloof dat ik ongelofelijk veel van jou zou kunnen houden", maar dat deed ik niet. Ik zei "ik heb je graag". En ik gaf ze een kus. En dat was dat.

Ik ben al eens eerlijk geweest. Of eerder, ik ben altijd eerlijk geweest. Te eerlijk misschien. Neen, deze keer doe ik het anders. Deze keer maak ik alles luchtig, doe ik niet alsof alles te zwaar is om dragen. Deze keer vertel ik wat ze wilt horen, doe ik alsof zij het enige meisje op de wereld is. En misschien, heel misschien, zal ze dat dan voor mij ook worden. Dan zit ik over tien jaar nog steeds naar dezelfde herhalingen van de kampioenen te kijken en ga ik daarna naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken en een pintje uit mijn verborgen bak te halen. Dan gaan we naar plopsaland met onze 2,6 kinderen - want normale mensen hebben 2,6 kinderen - en gaan daar in de splash. En eten we elke avond samen, vlak voor mijn stiekeme sigaret.

Misschien zal ik dan gelukkig zijn. Gelukkig in m'n eenvoudig, gelukkig in mijn burgerlijkheid. Gelukkig in m'n rust. En misschien, heel misschien vind ik dan op een dag het nummer van Maaike terug in m'n gsm. En heel misschien stuur ik haar een berichtje. En heel misschien zien we elkaar dan terug in één of ander ver land. Dan stap ik van de trein en staat ze daar, in de regen, op het perron. Dan zullen we elkaar omarmen en diep in elkaars ogen kijken en denken, wat is er toch allemaal gebeurd; waar is die tijd heen gegaan.

En misschien drinken we. En misschien drinken we veel. En misschien drinken we veel te veel. En misschien - heel misschien - vraagt ze me mee naar haar huis, omdat de laatste trein al vertrokken is. En dan neemt ze me mee naar een schamel appartement waar het binnen regent en waar de kat op de schommelstoel ligt te slapen. En misschien neemt ze mijn hand dan vast en kijkt ze naar me met één traan in haar linker oog en trekt ze me naar zich toe. Misschien fluistert ze dan "het spijt me" in mijn oor en kust ze me dan, haar lippen zacht trillend. En misschien vrijen we die nacht, trekken een fles rode wijn open en vullen de glazen. En misschien vrijen we opnieuw en drinken we nog en moet ik niet naar het tuinhuis om daar stiekem een sigaret te roken. Misschien roken we samen, in het vuile bed. Misschien blijf ik tot 's middags en gaat ze daarna mee naar het station. En daar nemen we afscheid met een kus. Daar kijkt ze in m'n ogen, daar legt ze haar hand in de mijne, daar fluistert ze zacht "tot gauw".

En misschien kom ik dan thuis bij Sien. Misschien vraagt ze waar ik geweest ben. Dan zal ik liegen, want dat heb ik ondertussen geleerd. En ik zal ze meenemen naar boven en ik zal haar vastnemen en ik zal haar strelen en koesteren en ze zal denken dat ik haar gemist heb. Tot ik een paar maand later weer de trein neem naar dat verre stadje, naar dat vuile bed, naar mijn echte lief.

En misschien zal het wel nooit uitkomen. Misschien zullen mijn 2,6 kinderen gelukkig worden. Misschien zal niemand ooit zien waar ik heen ga. Misschien zal ik nooit iemand tegenkomen die vraagt "Wel, Daan, waar ga jij heen?" Misschien duurt eerlijkheid dan even niet het langst, misschien kan ik dan wel twee levens leiden.

Dan zal ik op een dag een kaartje in de bus krijgen, een kaartje met een zwarte rand. En dan zal ik naar de schuur gaan en zal ik mij op de verstopte bak bier zetten. Dan zal ik een sigaret opsteken en huilen en ik zal niemand zeggen waarom. En Sien zal mij even laten omdat ze voelt dat ik alleen wil zijn. Ze zal zich niet durven afvragen waar ik al die weekends was, ze zal die twijfels wegduwen. En ze zal wachten tot ik zelf terug uit het kot kom en ze zal me omarmen en vragen of het gaat. En ik zal zeggen dat Maaike een vriendin was die ik al erg lang niet meer had gehoord en dat ik bang ben om te sterven en dat ik me oud voel en dat ik Sien graag zie. En Sien zal me troosten, Sien zal me meenemen naar binnen en een kop koffie voor me zetten. Sien zal m'n tranen niet gezien hebben. En ik zal niet bang zijn van de dood, ik zal er geduldig op wachten.

En Sien zal gelukkig zijn omdat ze mij niet kent. En ik zal gelukkig zijn omdat Sien mij niet kent. En het zal eenvoudig zijn; eenvoudig en puur en doorspekt met kleine leugens. En ze zal huilen op mijn graf want ik zal als tweedes sterven. En zij zal even triest zijn, maar daarna weer gelukkig. Misschien leert ze wel een nieuwe man kennen, eentje die niet meteen zal sterven. En ik zal in de oneindigheid bij Maaike zijn, tot Sien ook daar terecht komt. En dan, dan zal ik vragen of ze mij kan vergeven.

Onze Vader Die in de Hemelen zijt,
geheiligd zij Uw Naam.
Uw Rijk kome,
Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.

Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me, Sien.
Vergeef me.

4.

2011-08-15T00:28:00.000+02:00

Het is erg dat m'n zussen de eersten zijn die mij laten lachen. Zonder echte reden zelfs, gewoon lachen. Omdat het allemaal zo erg niet is. Omdat ik al zwaardere dieptes heb gekend. Omdat het maar eventjes hard zal zijn. En omdat we gewoon in de McDonalds zaten.

Ik geloof nog steeds niet dat het zonder Maaike kan, maar ik geloof wel dat ik langzaam aan kan doen alsof het wel kan. Als ik maar eventjes kan vergeten dat ze bestaat, dat ze in een kamer in dezelfde stad ligt te neuken met een ander, als ik maar eventjes zelf in diezelfde stad kan liggen neuken met een ander; dan kan ik misschien doen alsof ze niet bestaat.

Poeskin, de kat van m'n zus, springt op m'n lijf en zoekt een plaatsje op m'n borstkas. Het lijkt alsof ik hem eigenlijk zou moeten aaien, maar dat moet 'm zelf maar doen. De ene dag is het Maaike's hoofd, de andere dag een kat; in wezen is het allemaal hetzelfde.

Ze zei dat ze er wel een beetje spijt van had. Alleen weet ik niet goed van wat. Waarschijnlijk weet ze dat zelf niet goed. Spijt dat ze met hem blijft slapen? Spijt dat ze me pertinent niet graag wilt zien? Spijt dat we elkaar ooit hebben leren kennen?

Het spijt me dat ik niet langer kon wachten tot ze klaar voor me was. Het spijt me dat ik niet ben blijven geloven dat ze ooit klaar voor me zou zijn. Het spijt me dat ik haar niet voordien gekend heb. Het spijt me dat ik haar niet kan tegenhouden dezelfde fouten van vroeger te maken. Het spijt me dat ik haar niet meer hoop gaf. Het spijt me dat ik me niet kon inhouden. Het spijt me dat ik mijn angsten op haar geprojecteerd heb. Het spijt me dat ik mezelf niet langer kon tegenhouden. Het spijt me dat ik niet wachten kan.

Eigenlijk is dat een leugen, eigenlijk is er weinig dat me spijt. Of, misschien, het spijt me dat ik niet geweldiger kon zijn.

Een nieuwe Heleen maakt haar intrede. Het is niet goed wat ik doe, maar ik doe wat ik doe om te overleven. Omdat ik zwak ben en genegenheid nodig heb, ongetwijfeld. En Karma zal me wel achtervolgen, nadat ik iemand kwets is het aan de volgende om mij te kwetsen. En toch zal Sien goed voor me zijn.

Maaike vroeg me ooit waarom alles bij mij zo gemakkelijk was. Nu kan ik zeggen, omdat ik toen gelukkig was.

Soms is alles doen niet genoeg. Of misschien is alles doen nooit genoeg. En toch zal ik elke dag wachten op die sms, op dat berichtje, op dat klein beetje liefde geuit in de simpele woorden: "Doe je iets vannacht?"

3.

2011-08-14T16:12:00.000+02:00

In wezen ben ik een slecht mens, maar soms kan ik het verbergen.

Timmy: a wie we ier ebben den Daan
Daan: hoi hoi
Timmy: alles goed?
Daan: alles cava hier, daar?
Timmy: ook é
Timmy: en oe wast int pattershol? Sien zei da je ging same me Knut
Daan: ja, 't was wel leuk
Daan: een beetje dronken en mensen tegengekomen die ik niet wou tegenkomen
Daan: maar goed
Timmy: oei toch nie te veel aan gestoord é aan die mense
Daan: nee nee, ze waren snel terug weg
Timmy: :)
Timmy: ma kijk kben dan door tot nog eens zeker :)
Daan: amuseer je nog :)
Daan: hoe was de match?
Timmy: a goed
Timmy: oe wast bij Sien?
Timmy: ale kga er vanuit da jij die vriend was waar ze mee had afgesproeken aangezien je weet dak naar de match was
Daan: gezellig
Timmy: zag et op aar profiel dat gezellig was
Timmy: ma kijk ben nu weg
Timmy: slukes é
Daan: cya

En soms doe ik geen moeite.

2.

2011-08-14T12:30:00.000+02:00

Sommige dingen zijn het waard om voor te sterven, maar het zijn er kennelijk niet zo heel veel. Andere dingen zijn het dan weer waard om de hele dag buikpijn om te hebben en die dingen zijn kennelijk met veel meer. Of om je slaap voor te verliezen; zij zijn ook met veel. Of om wakker te worden, een sigaret op te steken en naar je gsm te liggen staren; dat zijn er een paar. Of om jezelf te vervloeken dat je zo zwak bent, om jezelf af te vragen waarom je er eigenlijk nog op zit te wachten en waarom ze eigenlijk zo weinig aan je denkt; dat is enkel Maaike.

Kent u die mensen, meneer, die elke dag vroeg opstaan en vlijtig aan de arbeid gaan? Die denken, 't is misschien bewolkt, maar 't wordt beter in de namiddag? Ik hoef ze niet, die mensen.

Omdat de dag begonnen is en dat nu eenmaal de traditie is hef ik mijn luie gat van m'n bed en ga op zoek naar leven. M'n laptop staat naast m'n bed, maar er is niemand van belang online. Instinctief ga op zoek naar porno, maar het kan me niet boeien. Als experiment tik ik dan maar "love" in in het zoekveld, misschien vind ik liefde in porno; duizenden resultaten, maar geen enkele komt in de buurt van liefde.

Ik weet niet wat ik wil, maar ik weet goed wat ik niet wil. Maaike bedoelde mij daarmee, voor mij is het al voldoende als ik niet meer hopeloos en eindeloos naar m'n gsm lig te staren, te wachten op iets dat niet komt.

Naar beneden, koffie, nog een sigaret, nog wachten op mijn gsm, nog een sigaret, nog wachten, altijd maar wachten, eindeloos wachten, hatelijk wachten en zeker zijn dat het niet komt.

De stad is koud, de rommelmarkt veel te groot. En er lopen veel te veel bekenden rond. Mensen die willen praten, mensen die niet willen praten, mensen die je straal voorbij lopen zonder ook maar een teken van herkenning te geven. Het deert me niet, ik veracht ze allemaal even zeer.

Ik koop een lampenkap. Een zwarte. Ik weet niet waar ik 'm ga hangen, maar ik weet dat ik 'm wil. Een lampenkap, een gescheurde strip en een pluchen olifant. En dan ga ik terug naar huis en staar ik nog wat naar mijn gsm, met m'n olifant en m'n lampenkamp. En ondertussen lees ik een strip. En rook ik een sigaret. En drink ik koffie. En ik wacht.

Misschien komt het morgen.

1.

2011-08-13T15:25:00.000+02:00

Even leek het alsof ze zich zou bedenken, maar even later draaide ze zich om en liep ze verder weg. Ik wist niet goed of ik haar terug zou zien, maar ik rekende er op dat alles ooit wel eens goed zou komen. Ik denk nog steeds ergens dat het Knut z'n fout is; het gaf een beetje een vreemde situatie; wij twee, gezellig op de zetel met een glaasje wijn en Knut die naakt uit de douche stapt.

Ze glimlacht eventjes, zegt "tot nog eens" en trekt de deur achter zich toe. Haar telefoonnummer heb ik niet en de kans dat ik haar terugzie zal wel klein blijven. Knut doet het licht aan en legt wat Stef Bos op. "Papa, ik lijk steeds meer op jou" veroorzaakt deze keer meer de drang om Knut met een knuppel in elkaar te slaan, maar vanavond zijn we vredelievend.

"Ik heb de liefde niet gevonden" klinkt nog veel smachtender als Knut luidkeels mee brult.

Knut haalt de whisky boven; black label, het mocht eventjes dat ietsje meer zijn. Hij schenkt twee glazen uit, geeft mij er één van en neemt een viltstift om het nieuwe whisky-niveau op de fles aan te duiden. Allemaal opdat ik niet aan z'n fles zou zitten. Het is een man van smerige trucjes.

"Nog één glas wodka, olie op het vuur."

Nu de avond toch verloren is kunnen we maar beter weg gaan. We beven, we strompelen, we tuimelen naar het centrum van de stad. Het vuile centrum van de stad waar de slapelozen en de hopelozen de straten 's nachts bezetten. En we drinken ons daar dood; morgen begint de revalidatie.

De stad is vuil, het weer is vuil, de Patersholfeesten zijn vuil en de dronken mensen zijn vuil. Ik tsjok door de straten, op zoek naar liefde die ook vuil is. Knut naast me, An langs de andere kant. An is dronken, An is irritant, dus dumpen we ze in een steegje en laten we haar verdwalen in haar dronken roes. Morgen zal ze wel uitkomen.

Een man met een hoed vraagt een dame met een bril of ze mee gaat naar zijn huis. Hij wilt haar zijn vlindercollectie tonen en haar daarna alle hoekjes van de slaapkamer tonen. De dame met de bril heeft dat door, maar door haar middelbare leeftijd en haar relatief dik gat besluit ze toch met de heer mee te gaan. De iets oudere heer met wie ze eerst aan het praten was kijkt beteuterd toe hoe zijn vangst met een andere hoed naar huis gaat.

En zo strompelen we verder langs straten en steegjes, langs vervlogen herinneringen, langs ontwakende huizen vol kleinburgerlijke werkmensen, langs bankjes vol liefde, langs clubs waar ik zo lang met een meisje praatte tot ze me terug wou. En rondom ons blijft de stad dreunen, de muziek loeien, de mensen feesten en van elkaar proberen houden.

Proloog.

2011-08-12T12:22:00.000+02:00

Je zal wel gelijk hebben, van jouw kant lijkt het misschien dat ik geluk heb gehad. Maar geloof me, ik sta al de hele week op instorten. En ja, ik was medeplichtig, maar het heeft nooit iets groot opgebracht. Pijn gaat als een jojo door m'n lijf.

En ik heb iets gevonden om naar te streven, maar ik kan niet beslissen. Want misschien is achterblijven beter dan bereiken, zoals ik steeds deed.

Het zou oneerlijk zijn tegenover je om te zeggen dat ik blijf, als ik weet dat ik op elke impuls, op elke andere zet reageer. Want in elke vijver zal ik spelen, met wisselende techniek. En na elke tegenslag zal ik terug komen.

We hebben ons gekeerd tegen oppervlakkige dingen. Onze krakende codes vielen uit elkaar, onze woorden werden uitgezogen en proper gemaakt. En na die laagtes kunnen we toegeven, onze gedachten werden gemeen.

Je hebt vast gelijk, sinds vanavond maak je me nerveus. Maar waar wil je dat ik over denk? Ik zal een film opzetten, ik zal wat spelen voor je, een dienst van mij voor jou. En ik zal glimlachen als jij lacht, uit liefde. Want je weet dat het niet mijn stijl is om op te geven. En ook van die pijn in mijn zij heb ik genoeg.

Vandaag ga ik voor de makkelijkste weg.

Dit leven is een ziekelijk excuus voor alle misbruik en neveneffecten.
Het raam vol vliegen, de stinkende lobbys, ze blijven hetzelfde, altijd hetzelfde.

Instant Street - dEUS